«Όλα ξεκίνησαν από τη δημιουργία της Instagram σελίδας @rizesmas από τον Ανδρέα της ομάδας μας που ήταν και ο δημιουργός της σελίδας Κασετόφωνο (η πιο viral σελίδα ακούσματος μουσικής πολύ πριν το Spotify)» λέει η Γεωργία Καρασαββίδου, μία από τις ιδρύτριες του Ρίζες ΦΕΣΤ στο tvxs.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί με αφορμή το φετινό φεστιβάλ που θα πραγματοποιηθεί 22 και 23 Μαΐου στην Τεχνόπολη, εξηγεί πως δεν πρόκειται για ένα ακόμα φεστιβάλ αλλά για μια συγκινητική κοινότητα με πυρήνα την παράδοση.

Τι σκεφτόσασταν όταν κάνατε τον λογαριασμό στο Instagram;

Ο λογαριασμός ξεκίνησε μέσα στην πρώτη καραντίνα, τον Απρίλιο του 2020 κι ενώ ο αρχικός του σκοπός ήταν να επικεντρωθεί στη μουσική, με το κάλεσμα «για πείτε βρε παιδιά τι είναι #rizesmas» πήρε εντελώς άλλη τροπή. Ο κόσμος μας βομβάρδισε με φωτογραφίες και βίντεο από χωριάτικες κουζίνες, με τοπία από νησιά από τις διακοπές τους, γιαγιάδες και παππούδες εν δράσει, με στιγμές από πανηγύρια και άλλα πολλά στα οποία εκείνη την περίοδο (και για πολύ καιρό μετά) δεν είχαμε πρόσβαση.

Έκτοτε, ό,τι μας αρέσει το αποθηκεύουμε και ό,τι μας εμπνέει επιτόπου, το ανεβάζουμε με δική μας περιγραφή που πάντα γυρνά γύρω από μια κοινή ανάμνηση. Ένα μεγάλο μέρος του content μας οφείλεται στο κοινό μας. Ένα πιο μικρό, στις δικές μας περιπλανήσεις ως ΡΙΖΕΣ.

Και το φεστιβάλ;

Το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ το είχαμε ονειρευτεί από την πρώτη κιόλας μέρα που δημιουργήθηκε η σελίδα μας. Πολλές αναρτήσεις μας έκαναν αναφορά στη μέρα που θα μπορούσαμε να ξαναβρεθούμε σε πανηγύρια, να πιαστούμε από τους ώμους. Το πρώτο πείραμα για το αν μια πλατφόρμα όπως το Instagram μπορεί να μας φέρει πραγματικά κοντά έγινε τον Σεπτέμβριο του 2022 στη Θεσσαλονίκη, στο πρώτο μας ΦΕΣΤ. Εκεί βρέθηκαν 3.500 άνθρωποι γιατί τους άρεσε η ίδια σελίδα. Είναι και για εμάς περίεργο να το πιστέψουμε αλλά συνέβη.

Έκτοτε μετράμε 11 διοργανώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και 1 στην Πάτρα, πάνω από 50.000 επισκέπτες, 120 καλλιτέχνες, 30 μπάντες και εκατομμύρια μοιρασμένες αναμνήσεις.

Οι δημιουργοί του είμαστε 3, εγώ η Γεωργία Καρασαββίδου, η αδερφή μου Σοφία Καρασαββίδου και ο Ανδρέας Γκουγκούλης.

Τυχαίνει να έχουμε και οι 3 ρίζες σε χωριά της Λάρισας με τον Ανδρέα να μεγαλώνει στο χωριό του και εμάς τις δύο να μεγαλώνουμε στη Θεσσαλονίκη.

Κάνοντας έναν απολογισμό, τι θα σημειώνατε στα καλά και τα δυσάρεστα έως σήμερα;

Στα πολύ καλά θα σημειώναμε την ανάγκη του ανθρώπου να «βρεθεί», να πιαστεί από τα χέρια και να χορέψει, να συνδεθεί, να ξεχάσει για λίγο το κινητό του, να φωνάξει τους στίχους που του αρέσουν. Να δώσει ραντεβού. Κάθε χρόνο υπάρχουν παρέες που δίνουν ραντεβού στο ίδιο σημείο κάτω από τη σκηνή.

Η παράδοση τα τελευταία χρόνια επαναπροσδιορίζεται και αυτό το βάζουμε επίσης στα καλά. Έχει χάσει τον φολκλόρ χαρακτήρα που έκανε στα 90s τον κόσμο να την αποφεύγει σαν κατάρα. Αυτή τη στιγμή υπάρχει βαθύ ενδιαφέρον από μουσικούς, χορευτές και ακροατές να εξερευνήσουν ξανά την αρχή της μουσικής στην Ελλάδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή το δικό μας φεστιβάλ με μόλις 4 χρόνια ύπαρξης είναι αυτή τη στιγμή στο τοπ 3 απήχησης και following των φεστιβάλ στο εγχώριο ίνσταγκραμ, με το Relase και το Ejekt να είναι στις πρώτες δύο θέσεις. Δυο φεστιβάλ με 20ετη πορεία.

Στα δυσάρεστα θα βάζαμε ίσως και την πιο «επιφανειακή» προσέγγιση ευκαριακών φεστιβάλ, που ξεπηδάνε αριστερά και δεξιά. Για εμάς το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ είναι κάτι παραπάνω από απλά ένα μουσικό φεστιβάλ. Είναι πρώτα κοινότητα που έχει συνδεθεί κάτω από τις αξίες που πρεσβεύουμε και μετά μια συνάντηση στο φεστιβάλ μας. Επίσης παρόλη τη νοσταλγικότητα της σελίδας μας, αυτό που εμείς σαν ομάδα έχουμε περισσότερο ανάγκη είναι το παρόν.

Η ωραιοποίηση του παρελθόντος είναι κάτι που δεν μας εκφράζει καθόλου. Κουβαλάει και μια φολκορίλα όλο αυτό που καθόλου δεν το θέλουμε. Εμείς θέλουμε απλώς να κρατήσουμε στοιχεία του χθες και να τα δούμε πώς μοιάζουν στο σήμερα. Ακόμα και η ανάμνηση είναι κάτι που βιώνεται στο τώρα. Το χθες είναι απλά η ρίζα του.

Ποιο είναι το κοινό τελικά της μουσικής που αγγίζει την παράδοση, έχετε καταλάβει;

Αυτό που μας έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως το δικό μας κοινό είναι πάρα πολύ νεαρό. Τόσο στη σελίδα μας όσο και στο φεστιβάλ το μέσο ηλικιακό εύρος είναι 20-35.

Φυσικά βλέπουμε και οικογένειες με γιαγιάδες, παππούδες και εγγόνια να έρχονται αλλά για την ώρα είναι η μειοψηφία. Η παράδοση έχει την ομορφιά να αγγίζει κάποιες χορδές που μάλλον δεν έχουν να κάνουν ούτε με βιώματα ούτε με ηλικία. Κι αυτό για εμάς είναι μονίμως μια αποκάλυψη.

Πιστεύετε ότι μπορεί να εξαντληθεί το line up; Ή πάντα ξεφυτρώνουν δυνάμεις που υποστηρίζουν το παραδοσιακό; Με ποια λογική φτιάξατε το φετινό πρόγραμμα;

Ο ρυθμός με τον οποίο ξεφυτρώνουν νέες μπάντες που πειραματίζονται με το παραδοσιακό είναι απίστευτος! Εμείς ακόμα δεν έχουμε εξαντλήσει το line up (και φέρνουμε 4-5 μπάντες σε κάθε διοργάνωση).

Ωστόσο αυτό που συνειδητοποιήσαμε σχετικά με το brand μας είναι ότι ανάμνηση δεν φέρει μόνο το παραδοσιακό. Είναι οτιδήποτε σε επιστρέφει σε μια κοινή στιγμή και σε κάνει να την ξανά ζεις στο τώρα.

Έτσι φέτος, αποφασίσαμε να εντάξουμε στο πρόγραμμά μας και λαϊκό και ρεμπέτικο ρεπερτόριο, αποδεχόμενοι πλήρως πως ρίζες μας είναι και το «πάμε τσάρκα πέρα στο Μπαχτσέ τσιφλίκι, κούκλα μου γλυκιά απ’ τη Θεσσαλονίκη».

Ένα βασικό κριτήριο επιλογής των μπαντών είναι να δίνουμε την ευκαιρία σε παιδιά που έχουν εμφανιστεί μόνο στον δρόμο ή σε μικρά κουτούκια, να παίξουν πάνω σε μια μεγάλη σκηνή, με χιλιάδες κόσμου από κάτω. Αυτό μας συγκινεί ιδιαίτερα και μας συγκινεί όταν η παρουσία τους στο ΦΕΣΤ μας, τους φέρνει κι άλλες δουλειές και μέλλον σε αυτό που κάνουν. Φέτος όπως και πέρυσι έχουμε τη χαρά να είναι μαζί μας και ο Νίκος Οικονομίδης, εκπροσωπώντας την παλαιότερη γενιά μουσικών νησιωτικής μουσικής αλλά και για πρώτη φορά τη Μάρθα Φριντζήλα, που ήταν και από τις πρώτες που μας έκαναν κι εμάς να ξανακούσουμε παραδοσιακά, πολύ πριν το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ.