Η νέα γενιά, η γενιά που φέρει τάσεις φυγής από την Ελλάδα, επιδιώκει ταυτόχρονα μια πιο έντονη σύνδεση με τον τόπο, το ρεμπέτικο, τα πανηγύρια, την παράδοση. Λίγο παράδοξο δεν φαίνεται; Ίσως και όχι.

Στην παρουσίαση του νέου τεύχους του περιοδικού grd με θέμα το ρεμπέτικο, η οποία έλαβε χώρα την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου στο μουσείο Μπενάκη, ο χώρος ήταν κατάμεστος και με πολύ νέο κόσμο.

Η θεματική του περιοδικού άλλωστε προσεγγίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο το νεανικό κοινό: Μέσα από περισσότερες από 100 αφίσες και Gen Z αισθητική, σύγχρονοι καλλιτέχνες/ιδες από διαφορετικά πεδία μας μιλάνε για το ξεχωριστό αυτό είδος μουσικής.

Με τη συμμετοχή παλιών και νέων καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρίνα Σάττι και ο Νέγρος του Μοριά (ΝΤΜ), ο πρώτος «τραμπέτης», ο οποίος αναφέρει ότι συνδυάζει «τον παλιό ελληνικό ήχο με το σήμερα», ένα πάντρεμα της trap με το ρεμπέτικο.

Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που το ρεμπέτικο επανέρχεται ως μουσική τάση στη νέα γενιά.

Η πρώτη επάνοδος του ήταν στη δεκαετία του ‘80, όπου μετά την «κρίση των οργανώσεων» στις αρχές της δεκαετίας, αναδύθηκε ως κεντρικό άκουσμα του φοιτητικού κόσμου και της αριστεράς.

Τα πολλά νέα ρεμπετάδικα που άνοιξαν εκείνη την περίοδο, τα τραγούδια του Σαββόπουλου και οι νέες συνθέσεις πάνω στον παραδοσιακό ήχο, έπαιξαν ρόλο για την εκ νέου προσέγγιση του ως ιστορικού λαϊκού στοιχείου.

Σήμερα, τα νέα trends είναι να ψάχνεις τα πανηγύρια στα νησιά, να προτιμάς τα τοπικά εδέσματα, να διασκεδάζεις με την παρέα σου με κρασί χύμα, μεζέδες και τους ρεμπετάδες φίλους που παίζουν μια φορά τον μήνα στο σύνηθες τοπικό στέκι. Λίγο πολύ να αναζητάς την επιστροφή στο «παραδοσιακό».

Πίσω από τους αλγορίθμους και τις τάσεις κρύβεται ένα – φαινομενικό – παράδοξο: Στην ίδια γενιά που, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της ΓΣΕΕ, 7 στους 10 δηλώνουν ότι θέλουν να φύγουν από τη χώρα, παρατηρείται η επιθυμία διατήρησης και επανασύνδεσης με την παράδοση.

Ή μάλλον, καλύτερα, μια τάση επαναπροσδιορισμού της. Γιατί, λοιπόν, αναβιώνει η επιθυμία των νέων στο ρεμπέτικο;

Βρισκόμαστε σε μια εποχή αμέτρητων μουσικών επιλογών. Ο συνδυασμός του ρεμπέτικου με τις σύγχρονες μουσικές παραγωγές δίνει την αίσθηση της μοναδικότητας, δημιουργεί μια νέα «πολιτιστική και ακουστική βεντάλια» προς ανακάλυψη.

Έτσι, παρατηρούμε την ανάδειξη νέων μουσικών μειγμάτων με παραδοσιακούς ήχους: Ο ΝΤΜ χρησιμοποιώντας την trap, η Μαρίνα Σάττι την pop, η Billie Kark με την ηλεκτρονική μουσική (house-techno) και οι Villagers of Ioannina City με τo ηπειρώτικο rock.

Επιπλέον, πρόκειται για τον πυρήνα μιας διαχρονικής σύνδεσης μεταξύ των γενεών. Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν λέμε στους γονείς μας ότι συχνάζουμε στο τάδε μαγαζί όπου έχει ρεμπέτικη βραδιά, μας απαντάνε ότι ακριβώς το ίδιο κάνανε στην ηλικία μας.

Η ξεχωριστή σχέση με το παρελθόν, με τους γονείς μας, τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας, είναι ένας σημαντικός λόγος διατήρησης της μουσικής αυτής παράδοσης.

Τέλος, παρατηρείται ενδεχομένως μια ακόμη συναισθηματική σύνδεση των νέων με δύο βασικά στοιχεία που πρεσβεύει το ρεμπέτικο για την ελληνική κοινωνία: τα πάθη και την ξενιτιά.

Για μια γενιά που νιώθει ότι ασφυκτιεί όταν βρίσκεται στην Ελλάδα, αλλά νοσταλγεί μόλις φεύγει, η επαναπροσέγγιση των παραδοσιακών ήχων αποτελεί έναν χώρο συλλογικής έκφρασης τωνσυναισθημάτων απαισιοδοξίας και αγανάκτησης.

Παράλληλα, μια αφορμή για όμορφες συναθροίσεις με την παρέα, μίας απάντησης στην μοναξιά και την αποξένωση, σε έναν τόπο για τον οποίο νοιαζόμαστε. «Η Ελλάδα που αγαπάω τρώει τα παιδιά της», ακούμε στο κατεξοχήν «τραμπέτικο» τραγούδι του ΝΤΜ με τίτλο «Κενοδοξία και Βουλιμία».

Οι αφίσες του περιοδικού θα παρουσιαστούν στον πολυχώρο του Plex στον Κεραμεικό από τις 23/12/25 έως τις 23/01/26. Αξίζει να την επισκεφθείτε.