Ο Κώστας Τριανταφυλλίδης, ένας τραγουδιστής με σπάνιο ερμηνευτικό χάρισμα που έχει κερδίσει τα τελευταία χρόνια την αγάπη του κοινού, παρουσιάζει στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσού, τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου, ένα ρεσιτάλ φωνής και πιάνου με τίτλο «Ένα όνειρο, μια ιστορία για δεύτερη φορά» μετά την επιτυχημένη πρώτη παράσταση.

Μαζί του στο πιάνο ο Νεοκλής Νεοφυτίδης που υπογράφει και την καλλιτεχνική επιμέλεια.

Με αφρομή τη συναυλία μιλήσαμε με τον Κώστα Τριανταφυλλίδη για την επιλογή των τραγουδιών, τη λαϊκή μουσική και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση και πώς τον επηρεάζει ως καλλιτέχνη.

Το «Ένα όνειρο, μια ιστορία» παρουσιάζεται για δεύτερη φορά στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσού. Τι είναι αυτό που κάνει αυτή τη παράσταση τόσο ξεχωριστή;

Κάθε συναυλία είναι μια ευκαιρία να ξαναβρεθούμε σε έναν κοινό χώρο, λίγο έξω από τον ρυθμό της καθημερινότητας. Δεν την αντιμετωπίζω απλώς ως μια εμφάνιση, αλλά ως μια μικρή συνάντηση ανθρώπων που αναζητούν μια στιγμή αλήθειας μέσα από τη μουσική. Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη είναι κοινωνική πράξη· είναι σχέση, μοίρασμα, συλλογικότητα. Και αυτό προσπαθώ να υπηρετώ σε κάθε μου βήμα.

Πώς βιώνετε τη διαδικασία της προετοιμασίας ενός ρεσιτάλ μόνο με φωνή και πιάνο; Απελευθερώνει ή εκθέτει περισσότερο καλλιτεχνικά αυτή η δομή;

Απελευθερώνει, αλλά σε ένα αυστηρό πλαίσιο. Η έκθεση είναι ούτως ή άλλως αποτέλεσα της τέχνης. Το πρόγραμμα χτίστηκε μαζί με τους συνεργάτες μου. Άνθρωποι που θεωρώ οικογένεια. Με συνδέει μαζί τους όχι μόνο ο ήχος, αλλά και μια κοινή στάση απέναντι στην τέχνη, ότι δηλαδή τίποτα δεν γίνεται μόνο από έναν. Κάθε πρόβα, κάθε συζήτηση, κάθε δοκιμή στα φώτα είναι κομμάτι της ίδιας συλλογικής διαδικασίας. Χωρίς αυτούς, καμία σκηνή δεν θα είχε νόημα.

Το πρόγραμμα χωρίζεται σε μικρές μουσικές ενότητες, αυτόνομες ιστορίες. Πώς επιλέξατε τα τραγούδια;

Το πρόγραμμα που φτιάξαμε με τον Νεοκλη περιλαμβάνει τραγούδια που κουβαλούν ιστορίες και πρόσωπα. Με ενδιαφέρουν οι αφηγήσεις που δεν ακούγονται συχνά, οι καθημερινοί άνθρωποι και οι μικροί αγώνες τους. Έτσι μεγάλωσα, με μουσικές που δεν έλεγαν «ξέχνα», αλλά «θυμήσου, σκέψου, νιώσε». Και αυτή την παράδοση προσπαθώ να συνεχίσω: μια μουσική που πατά στη γη, αλλά κοιτάζει μακριά.

Συνεργάζεστε ξανά με τον Νεοκλή Νεοφυτίδη, έναν καλλιτέχνη με βαθιά γνώση και απαιτητικά κριτήρια. Πώς διαμορφώνεται η χημεία επί σκηνής;

Συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια με τον Νεοκλη ,είναι ένας σπουδαίος μουσικός με υψηλή αισθητική και βαθιά γνώση όπως πολύ σωστά αναφέρατε ,έχουμε κοινό τόπο και αντιμετωπίζουμε την μουσική το τραγούδι και την τέχνη με τα ίδια κριτήρια τις ίδιες κατά κανόνα απόψεις και το. Ίδιο σεβασμό. Η χημεία είναι αποτέλεσμα της εκτίμησης και της αγάπης που υπάρχει μεταξύ μας.

Στο πρόγραμμά σας περιλαμβάνονται σημαντικά τραγούδια δημιουργών όπως ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος και ο Μικρούτσικος. Τι σημαίνει για εσάς η ερμηνεία αυτού του ρεπερτορίου;

Ευθύνη, και χρέος τόσο απέναντι στους δημιουργούς όσο και στον κόσμο που πρέπει να το επικοινωνούμε. Είναι η πολιτιστική μας κληρονομιά και οφείλουμε να την προσφέρουμε όσο καλύτερα στην κοινωνία και τις επόμενες γενιές. Είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε σε ένα τόπο που γέννησε αυτούς τους δημιουργούς. Προσωπικά θα τους τραγουδάω και θα τους τιμώ όσο κάνω αυτή τη διαδρομή.

Η συμμετοχή σας στο «Όνειρο Απατηλό» για την ταινία Ευτυχία και στο τραγούδι Ιστορία από τους Πανθέους σας σύστησε σε ακόμη μεγαλύτερο κοινό. Πώς το βιώσατε;

Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό για κάθε καλλιτέχνη. Θεωρώ πως κάθε άνθρωπος που ασχολείται με την τέχνη λαχταράει μια τέτοια στιγμή . Εγω ήμουν μέχρι στιγμής διπλά τυχερός και ευχαριστώ το καλό μου φίλο και συνεργάτη Μίνω Ματσα. Το απολαμβάνω καθημερινά .

Έχετε μιλήσει παλαιότερα για τη σχέση των νέων με το λαϊκό τραγούδι. Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχει περιθώριο αναγέννησης του κλασικού λαϊκού ήχου; Ποιος ο ρόλος των νέων καλλιτεχνών σε αυτό;

Πιστευω πως κάθε νέος καλλιτέχνης πρέπει να μπαίνει στον στίβο αυτό με καθαρή καρδιά. Να αφήσει τη μουσική να κάνει τη δουλειά που ξέρει,να ενώνει, να απαλύνει, να θυμίζει ότι ο κόσμος αλλάζει από τις συλλογικές μας ανάσες. Είτε προέρχονται από μεγάλη ορχήστρα, είτε από ένα πιάνο ή μια κιθάρα , οι νότες έχουν τη δύναμη να γίνουν πεδίο συνύπαρξης. Αυτός πρέπει είναι ο ρολος και ο στόχος κάθε νέου που αγαπά και σέβεται το λαϊκό τραγούδι. Το λαϊκό τραγούδι έχει τεράστια δύναμη και ρίζα πολύ βαθειά στην παράδοση ,τη βυζαντινή μουσική και το δημοτικό. Από εκεί πρέπει ξεκινάει η αναγέννηση του στη σύγχρονη εποχή.

Πόσο σας επηρεάζει η σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα στην ερμηνεία και τις καλλιτεχνικές σας επιλογές; Υπάρχουν τραγούδια που μιλούν αλλιώς μέσα στον καιρό που ζούμε;

Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, ο στόχος μου είναι ίδιος: να υπάρξει μια στιγμή αλήθειας. Μπορεί να είναι ένα βλέμμα, ένα ρεφρέν που τραγουδάμε μαζί, ένα απρόσμενο συναίσθημα που γεννιέται χωρίς να το έχεις προγραμματίσει. Αυτές οι στιγμές είναι ο λόγος που συνεχίζω. Δεν κυνηγώ ποτέ την εντύπωση, αλλά τη σύνδεση. Κι αν κάτι με συγκινεί ιδιαίτερα είναι όταν στο τέλος της βραδιάς νιώθω πως το κοινό έχει πάρει μαζί του κάτι όχι από μένα, αλλά από το ίδιο το βίωμα.

Πάντα με επηρέαζε και θα με επηρεάζει η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην ερμηνεία μου και τη συνολική μου θέση.

Αν έπρεπε να διαλέξετε ένα τραγούδι από το πρόγραμμα που σας συγκινεί περισσότερο αυτή την περίοδο, ποιο θα ήταν και γιατί;

«Πάμε λοιπόν να γράψουμε ιστορία». Γιατί έχουμε χρέος και ευθύνη να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο,δίκαιο, όμορφο,ειρηνικό!

Μετά το ρεσιτάλ στον Παρνασσό, ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια; Υπάρχει κάτι νέο που ετοιμάζεται και μπορείτε να μοιραστείτε;

Ετοιμάζω καινούργια τραγούδια ,και ταυτόχρονα συμμετέχω στην παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια,στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Σας ευχαριστώ πολύ και θα χαρώ πολύ να συναντηθούμε στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου.