Ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος κυκλοφόρησε τον τρίτο του δίσκο «Χλωμή Μπλε Κουκίδα» ένα όπως τον χαρακτηρίζει κονσεπτικό folk/rock δίσκο.

Πάντα με πηγή έμπνευσης από την καθημερινότητα και από βιώματα με στίχο απλό, μελαχολικό, ουσιώδη και πολλές φορές σατιρικό ο Κωνσταντίνος Πετρόπουλος μιλά για τον έρωτα, για την ρουτίνα μας, για την μοναξιά κ.α. σε έναν δίσκο που δεν γίνεται να μην σε παρασύρει ο «Ωκεανός» του και να μην βρεις σημείο να ταυτιστείς.

Με αφορμή τον νέο δίσκο, μιλήσαμε με τον καλλιτέχνη για το τι τον διαφοροποιεί από τις προηγούμενες δουλειές του, για τις μουσικές επιρροές του, τις δυσκολίες του να ζεις από τη μουσική στην Ελλάδα, αλλά και για τον ρόλο της πολιτικής στάσης στην τέχνη.

Είναι εμφανές ότι η έμπνευση για τα τραγούδια στον νέο σου δίσκο «Χλωμή Μπλε Κουκκίδα» ήρθε από το σύμπαν; Εξήγησε μας όμως αυτή τη σύνδεση.

Απλά στην έλλειψη έμπνευσης και δημιουργικότητας που μας ρίχνει η καθημερινότητα και η ρουτίνα, προσπαθούσα να βρω κάτι για να γράψω. Έτυχε εκείνη την περίοδο να διαβάζω ή να βλέπω βιντεάκια σχετικά με το σύμπαν και την βρήκα εκεί την έμπνευση.

Τι θεωρείς ότι είναι αυτό που τον διαχωρίζει από τους προηγούμενους δίσκους σου και τι είναι αυτό που τους ενώνει;

Σίγουρα είναι πιο «κονσεπτικός», από τον τίτλο και τα εξώφυλλα μέχρι το περιεχόμενο των τραγουδιών. Είναι η πρώτη φορά που έκατσα να γράψω τραγούδια για συγκεκριμένο δίσκο.

Στους προηγούμενους απλά έγραφα και έκανα μια διαλογή σε όποιον μου έκαναν και ταίριαζαν μεταξύ τους. Νομίζω είναι πιο ώριμος και στιχουργικά και μουσικά. Αυτό που τα ενώνει όλα μεταξύ τους είμαι εγώ, γιατί ό,τι και να έχει αλλάξει, στο τέλος εγώ τα έχω γράψει, εγώ τα τραγουδάω όποτε σίγουρα υπάρχει ένας κοινός άξονας.

Στον δίσκο συμμετέχουν η Νεφέλη Φασούλη και ο Βαγγέλης Γερμανός; Πώς προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες;

Την Νεφέλη την ήξερα από παλιά, από τα live του Φοίβου Δεληβοριά. Της έστειλα το κομμάτι και δέχτηκε να έρθει. Την ευχαριστώ πολύ, το είπε φοβερά!

Ο Κύριος Βαγγέλης Γερμανός είχε ακούσει τον πρώτο δίσκο μου, του άρεσε, είχαμε μιλήσει μια φορά στο τηλέφωνο και μόλις έστειλα και σ’ αυτόν το τραγούδι δέχτηκε με χαρά. Ήρθε στο στούντιο και ήταν συγκινητικός.

Υπάρχουν προκλήσεις μουσικές ή στιχουργικές που δοκίμασες ή σκέφτεσαι να δοκιμάσεις μελλοντικά;

Γενικά είμαι παραδοσιακός, δεν είμαι πολύ των πειραματισμών αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Ηδη σ’ αυτόν τον δίσκο έχουμε μερικά κομμάτια πιο «ηλεκτρονικά» με πολλούς ήχους και πλήκτρα κλπ, που αυτό στον πρώτο δίσκο δεν το φανταζόμουν. Δεν σκέφτομαι «α θα κάνω αυτό..»! Παίζει ρόλο το πως είσαι, τι θες να βγάλεις, τι ακούς εκείνη την περίοδο και άλλα πολλά.

Τα κομμάτια στους δίσκους σου έχουν μία μίξη ειδών. Σε ποιο είδος θα σε κατέτασσες και ποιες ήταν οι εμπνεύσεις σου μεγαλώνοντας μέχρι να δημιουργήσεις ο ίδιος;

Με έναν πολύ γενικό όρο λέω Folk/Rock! Μόλις ξεκίνησα να παίζω και να γράφω άρχισα να ακούω και να ψάχνω τους: Bob Dylan, Oasis, Ξύλινα Σπαθιά, Κατσιμιχαίους, Πανούση και άλλους, μην τους αναφέρω όλους τώρα αλλά με κατάλαβες.. είμαι προς τα εκεί.

Πιο μικρός όμως από το σπίτι είχα λαϊκά ακούσματα (Καζαντζίδη, Μοσχολιού, Μπιθικώτση, Ξυλούρη κλπ) που όταν άκουγα τα παραπάνω, στην εφηβεία, τα σνόμπαρα.. αλλά τώρα τα αγαπάω και τα έχω μες στις επιρροές μου. Έχω γράψει και λαϊκά τραγούδια.

Πόσο δύσκολο είναι στην Ελλάδα να κάνεις ως την βασική δουλειά σου τη μουσική;

Πολύ δύσκολο. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ αλλά προσπαθώ.. επενδύουμε συνέχεια στη μουσική λεφτά και κόπο, με την ελπίδα κάποια στιγμή να μας τα γυρίσει πίσω όλα! Αν είσαι λίγο τυχερός μπορεί και να γίνει.

Είσαι ένα δημιουργός που έχεις γράψει τραγούδια με ταξικό στίχο όπως το «Μπουρμπουάρ», ενώ συχνή είναι η συμμετοχή σου σε κινηματικές συναυλίες αλληλεγγύης. Πόσο σημαντική θεωρείς την παρουσία των καλλιτεχνών σε τέτοιες κινητοποιήσεις αλλά και το να παίρνουν πολιτική θέση;

Ναι. Όπως λέγαμε και πριν είναι δύσκολο να κάνεις τη μουσική, πρώτη σου δουλειά οπότε δούλευα και δουλεύω ακόμα σε διάφορες δουλειές. Το «Μπουρμπουάρ» που λες ή τα υπόλοιπα, είναι βιωματικά, δεν τα έγραψα για να πουλήσω κανενός είδους επαναστατικότητα ή για να γίνω αρεστός (γιατί γίνονται κι αυτά). Η παρουσία των καλλιτεχνών σε κινητοποιήσεις είναι σημαντική με την έννοια ότι παίρνουν μεγαλύτερη απήχηση. Και όσο πιο γνωστός και αγαπητός ο καλλιτέχνης, τόσο πιο πολύ ενοχλεί τους από πάνω. Κατά τ’ άλλα, το ίδιο σημαντικό είναι να παίρνουμε θέση όλοι σε θέματα που μας αφορούν.

Πιστεύεις ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει την κοινωνία; Αν μπορούσε ένα σου τραγούδι να αλλάξει μια μικρή πτυχή της κοινωνίας, ποια θα ήθελες να είναι αυτή;

Είναι λίγο ουτοπικό αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να συμβεί. Σίγουρα ένα τραγούδι μπορεί να σου αλλάξει κάτι τη στιγμή που θα το ακούσεις ή να σε συγκινήσει, να σε παρακινήσει για κάτι, να σε εμπνεύσει. Αλλά να αλλάξει ολόκληρη την κοινωνία… Αυτό μπορεί να γίνει με την παιδεία και τη εκπαίδευση και τη μουσική παιδεία ακόμα (αφού θες να βάλουμε και τη μουσική μέσα).

Ποια είναι τα επόμενα μουσικά σχέδια σου. Θα υπάρξει κάποιο live;

27 Νοεμβρίου θα κάνουμε ένα ακουστικό live στο Symposium, στα Εξάρχεια. Δεν έχω άλλα κλεισμένα αλλά τώρα καταστρώνουμε τα σχέδια. Σίγουρα θέλω και ένα full band τώρα κοντά και η παρουσίαση δίσκου κάπου τον Φεβρουάριο

Ακούστε ολόκληρο τον δίσκο του Κωνσταντίνου Πετρόπουλου:

ΕΔΩ