Είναι γυναίκα, συνθέτρια και τραγουδίστρια. Περιγράφει στο tvxs πως αντιμετωπίζεται σαν σπάνιο είδος και τον αγώνα που κάνουν έως σήμερα οι γυναίκες για να αποκτήσουν ισάξια ορατότητα και δικαιώματα με τους άνδρες στο τραγούδι. Η Ευτυχία Μητρίτσα έχει χάρισμα και στις δύο της ιδιότητες. Η φωνή της με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα και τις μικρασιάτικες τσαλκάντζες και η συνθετική της ικανότητα που μαρτυρά τη δυτική της παιδεία της επιτρέπουν να έχει το δικό της αξιοπρόσεκτο σύμπαν.

Στις 19 Μαϊου μαζί με τον πιανίστα Τάκη Φαραζή, παρουσιάζουν στην μπουάτ Απανεμιά τις ΑΙΩΝΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Μια πρωτότυπη μουσική παράσταση, βασισμένη στο τρίτο προσωπικό album της Ευτυχίας, με τίτλο «Το πρώτο βλέμμα».

Που γεννήθηκες σε ποιο περιβάλλον μεγάλωσες πως ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

Στην Καρδίτσα γεννήθηκα και μεγάλωσα. Σε ένα περιβάλλον όπου η γειτονιά και το ανέμελο παιχνίδι κυριαρχούσε. Βόλτες με τα ποδήλατα, σήμα κατατεθέν της πόλης, που είναι εντελώς επίπεδη. Μου έχει λείψει στην Αθήνα αυτό το αίσθημα ελευθερίας και η σωματική ανάταση που σου προσφέρει το ποδήλατο μέσα στην καθημερινότητα.

Σε γενικές γραμμές η Καρδίτσα ήταν ένα σχετικά ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά της γενιάς μου. Ανοίγαμε την πόρτα και ξεχνούσαμε να γυρίσουμε σπίτι. Στην εφηβεία κάπως άρχισα να αισθάνομαι τα περιορισμένα όρια της πόλης μου και σκεφτόμουν από νωρίς πως θα ήθελα να σπουδάσω και να ζήσω σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Τα μαθήματα κέρδιζαν έδαφος μαζί με τη μουσική και ήμουν από μικρή προσανατολισμένη σε αυτό.

Το μουσικό σου περιβάλλον;

Με τη μουσική η οικογένεια μου είχε ιδιαίτερη σχέση. Ήταν κάπως δεδομένο ότι κι εγώ και η αδερφή μου θα πάμε στο ωδείο να μάθουμε κάποιο όργανο. Οι γονείς μου πέρα από καλλίφωνοι αγαπούσαν το τραγούδι σε πολλές από τις εκφάνσεις του. Από το πολιτικό – έντεχνο της νιότης τους, μέχρι το παραδοσιακό και το ρεμπέτικο που το είχαν αρκετά στο dna τους. Έτσι μου μετέδωσαν αυτή την αγάπη, αλλά κι εγώ δεν δυσκολεύτηκα να συνδεθώ με τη μουσική.

Ήταν το προσωπικό μου καταφύγιο και ένας τρόπος κοινωνικοποίησης μια που δεν περνούσα και την πιο εξωστρεφή μου φάση ως έφηβη. Το Δημοτικό Ωδείο της πόλης εκείνα τα χρόνια ήταν από τα πιο γνωστά της επαρχίας. Θυμάμαι πως είχε καλό “όνομα” ακόμα και στον κύκλο των καθηγητών που συνάντησα αργότερα στο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών της Αθήνας. Περνούσα ατέλειωτες ώρες εκεί και είχα πολύ καλούς δασκάλους.

Πότε κατάλαβες πρώτη φορά ότι θα ασχοληθείς με το τραγούδι και με ποια αφορμή;

Αρκετά πρώιμα, νομίζω στο τέλος του δημοτικού, βρέθηκα ένα καλοκαίρι να ακούω σε ένα mixtape με τραγούδια που τότε ήταν αρκετά δημοφιλή, των Φατμέ, της Αρβανιτάκη, του Μάλαμα, της Γλυκερίας, του Παπάζογλου και τραγουδούσα όλη μέρα, μαθαίνοντάς τα. Εκεί κόλλησα. Άκουσα μια “φωνή”, δική μου φωνή, κάπως πιο ώριμη για την ηλικία μου, που ένιωσα πως συντονίζεται πολύ αρμονικά με τα τραγούδια αυτά. Το έχω ξαναπεί, το αγαπημένο μου ήταν το “Να βάλω τα μεταξωτά” και η Μελίνα ήταν η αγαπημένη μου τραγουδίστρια στα πρώτα μου εφηβικά τραγουδίσματα.

Μετά βέβαια βγήκαν στη φόρα όλες οι επιρροές του πατέρα μου και στα δεκαοχτώ, στο Πανεπιστήμιο, απέκτησα εμμονή με τις σπουδαίες φωνές του ρεμπέτικου και ειδικά με τη Ρόζα Εσκενάζυ. Μάλιστα θυμάμαι να λέω μαγεμένη στη μητέρα μου πως πολύ θα ήθελα να έχω ζήσει στην εποχή των “Καφέ Αμάν” κι εκείνη φυσικά μου απάντησε πως τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ δύσκολο για μια γυναίκα να είναι τραγουδίστρια, το οποίο με έκανε να τις θαυμάσω βέβαια ακόμα περισσότερο.

Η πρώτη φορά που τραγούδησα επίσημα σε συναυλία ήταν τότε, στο πρώτο έτος της σχολής, όπου συμμετείχαμε με μια ορχήστρα του Τμήματος σε ένα συνέδριο για το Ρεμπέτικο στη Νίκαια και τα πρώτα θερμά σχόλια που εισέπραξα ήταν από τον μέγιστο Παναγιώτη Κουνάδη, αυτόν τον φανατικό συλλέκτη και μελετητή του Ρεμπέτικου που έχει αφήσει με το ψηφιοποιημένο αρχείο του τεράστια παρακαταθήκη.

Κάτω από ποιες συνθήκες γράφεις;

Γράφω αρχικά με οδηγό το στίχο. Είτε δικό μου που έχει γεννηθεί από μια λέξη ή μια συναισθηματική κατάσταση, είτε κάποιου άλλου που με κινητοποιεί και με βάζει αμέσως στον κόσμο του, με τον οποίο νιώθω για κάποιο λόγο να ταυτίζομαι.

Επειδή ακόμα κάποιες στιγμές δεν συνειδητοποιώ πόσο τραγουδοποιός και συνθέτρια είμαι, περνάω φάσεις που το κάνω πιο αραιά, ενώ άλλες πιο συστηματικά. Γιατί νιώθω πρώτα τραγουδίστρια και μουσικός και έπειτα τραγουδοποιός. Αυτό καμιά φορά με χαώνει σε σχέση με τις προτεραιότητες μου, αλλά έχω αποδεχτεί και αγαπήσει με αρμονικό τρόπο πια, όλες μου τις πλευρές. Τις αφήνω να βρίσκουν αυτές το χώρο τους μέσα μου και να με κινητοποιούν.

Νομίζω είναι αρκετά ανδροκρατούμενος ο χώρος της μουσικής. Πως αντιμετωπίζεται μια γυναίκα συνθέτρια σήμερα και τι εμπόδια έχεις αντιμετωπίσει;

Κοινωνικά και επαγγελματικά έχουμε κάνει αρκετά βήματα ειδικά μετά την έξαρση του metoo και τη ζωηρή συζήτηση γύρω από θέματα ισότητας και σεβασμού στον επαγγελματικό χώρο. Βρίσκω τις νέες γενιές πολύ πιο ευαισθητοποιημένες. Μέσα στη διαδρομή μου φυσικά, έχω συναντήσει ανθρώπους της παλαιότερης, κυρίως, γενιάς που τυχαίνει να βρίσκονται σε κάποιο πόστο δισκογραφικής ή είναι μάνατζερ ή απλοί μαγαζάτορες και δυστυχώς εκφράζονται ακόμα με έναν τρόπο που φανερώνει στοιχεία χειριστικής συμπεριφοράς και υποτίμησης κατά βάση του γυναικείου φύλου.

Εκεί δηλαδή που δεν το περιμένεις σου πετάει ο άλλος, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί πολλές φορές, μια δήθεν κολακευτική έως και σεξιστική κουβέντα και περιμένει και να χαρείς ή ακόμα χειρότερα προσπαθεί να σε μανιπουλάρει για να ρίξει τις απαιτήσεις σου.

Όλες κάποια στιγμή νομίζω έχουμε αντιμετωπίσει τέτοιες συμπεριφορές που σηκώνουν red flags. Στην αρχή αργείς να συνειδητοποιήσεις το κόστος που έχει αυτό στον ψυχισμό σου, μέχρι να ωριμάσεις, να χτίσεις την αυτοπεποίθησή σου και να συνειδητοποιήσεις ποιά είσαι και με ποιους θες να συνεργάζεσαι. Αλλά και μέσα στη δουλειά με συναδέλφους μουσικούς, στην αρχή ορισμένων συνεργασιών έχει τύχει να νιώσω πως σκοντάφτω πάνω σε βλέμματα δυσπιστίας.

Όταν, για παράδειγμα, ζητάω συγκεκριμένα πράγματα στην ενορχήστρωση, στη σειρά του προγράμματος, στην ηχοληψία, ακόμα και στο πώς θέλω να παιχτεί ένα κομμάτι μου κ.λ.π, σου λέει ποιά είναι αυτή; Τι θέλει να κάνει τώρα; Αντιμετωπίζουν με έκπληξη το ότι μιλάω με μουσικούς όρους και έχω συγκεκριμένες απαιτήσεις. “Α!”, μου λένε, “εσύ δεν είσαι απλώς τραγουδίστρια, είσαι και μουσικός, γράφεις κιόλας”. Σαν να είμαι λίγο σπάνιο είδος.

Μετά την πρώτη εντύπωση η καχυποψία μεταβολίζεται σε εκτίμηση. Όμως αυτό σημαίνει πως υπάρχει μια περίοδος “δοκιμασίας”. Δεν ξεκινάμε όλοι επί ίσοις όροις. Ως γυναίκα, συχνά χρειάζεται πρώτα να αποδείξεις ποιά είσαι και τι κάνεις και μετά να αξιώσεις την αντίστοιχη επαγγελματική αντιμετώπιση, σεβασμό, αμοιβή κ.λ.π. Ευτυχώς δεν έχω χάσει ούτε το κουράγιο μου να διεκδικώ τα πράγματα που θέλω, ούτε την πίστη μου στον εαυτό μου. Μέσα στα χρόνια υπάρχουν όμως και οι πιο κοντινοί συνεργάτες μου, που οφείλω να ομολογήσω πως στηρίζουν από την πρώτη στιγμή, πιο σθεναρά κι από μένα πολλές φορές, τη δουλειά μου και ειδικά τα τραγούδια που έχω γράψει. Μου έχουν δείξει πολλή εκτίμηση και αγάπη και γι’ αυτό προσπαθώ να δουλεύουμε όσο πιο σταθερά γίνεται μαζί.