Χορογραφία στον αέρα, ένα καλλιτεχνικό θέαμα που συνδυάζει τέχνη, βαρύτητα και φαντασία και μας εντυπωσίασε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, τη βροχερή νύχτα της 26^ης Ιουλίου 2024, έρχεται σε λίγο καιρό στον ουρανό του Βελιγραδίου– 4 και 5 Απριλίου, στο διεθνές φεστιβάλ χορού. Και -ποιος ξέρει- κάποια στιγμή μπορεί να τους δούμε και στον ελληνικό ουρανό.

Η γαλλική αεροβατική ομάδα Gratte Ciel που ιδρύθηκε στην Αρλ το 2013, έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου και διευθύνεται -στην καλλιτεχνική οργάνωση και την παραγωγή-από τους Στεφάν Ζιράρ και Καμίλ Μπομιέ παρουσιάζει το RoΖeo, μια ζωντανή εγκατάσταση για να παρατηρείς αργά, με μια βαθιά ανάσα και τον ουρανό ως ορίζοντα.

Καμίλ Μπομιέ – Το όριο είμαστε εμείς

«Το RoZeo είναι ένα έργο που εμπνεύστηκε από τα σχήματα της φύσης — τον άνεμο, τα δέντρα, τα πουλιά. Πρόκειται για την επανασύνδεση με τα ουσιαστικά πράγματα: τη φύση, τον έρωτα, τον θάνατο, όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνει κανείς στη ζωή του»

Να είσαι ρεαλιστής, να ζητάς το αδύνατο…Σας εκφράζει το σύνθημα του Μάη του ‘68;

Υποθέτω ότι θα μπορούσαμε πράγματι να το χρησιμοποιήσουμε!

Για τη δουλειά και για τη ζωή;

Ναι, πιθανώς για τα δύο.. Αν και αυτές τις μέρες προσπαθούμε να υιοθετήσουμε μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση στην προσωπική μας ζωή…

Τι αδύνατο μπορούμε να ζητήσουμε στις μέρες μας;

Να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τις δυνατότητες να κάνουμε ελεύθερα τη δουλειά μας ως καλλιτέχνες, δημιουργώντας στιγμές για κοινές εμπειρίες, ελευθερία κίνησης και έκφρασης. Γι’ αυτό δημιουργούμε έργα που συνήθως παρουσιάζονται δωρεάν σε δημόσιους χώρους.

Τι αδύνατο μπορούμε να ελπίζουμε;

Ειρήνη. Τι άλλο;

Τι σημαίνει RoZeo;

Είναι ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη roseaux. Πρόκειται για φυτά που βρίσκουμε στην περιοχή όπου ζούμε, στο Καμάργκ, στο νότιο τμήμα της Γαλλίας. Είναι πολύ μακριά και λεπτά φυτά που λικνίζονται στον άνεμο. Λυγίζουν, αλλά δεν σπάνε ποτέ…

Έχει να κάνει με αισιοδοξία, χαρά, φαντασία;

Περισσότερο με στοχασμό, γαλήνη, απαλότητα, απεραντοσύνη.

Αν ο ουρανός είναι το όριο, ποιο είναι το δικό σας;

Εμείς οι ίδιοι!

Το απροσδόκητο και το μαγικό είναι οι λέξεις-κλειδιά;

Το απροσδόκητο, ίσως. Το μαγικό, δεν θα το έλεγα. Δεν υπάρχει μαγεία σε αυτό που κάνουμε, αλλά πολλή σκληρή δουλειά, αφοσίωση και γενναιοδωρία, υποθέτω!

Δεν αφηγούμαστε μια ιστορία, αλλά δημιουργούμε μια ευκαιρία να βιώσουμε βαθιά συναισθήματα. Και νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους υπάρχει η Τέχνη — για να βιώσουμε αυτά τα συναισθήματα».

Ποια ήταν η πιο έντονη στιγμή μέχρι τώρα;

Κάθε παράσταση είναι μια συνάντηση με έναν τόπο, ένα περιβάλλον, μια κοινότητα και μια κουλτούρα. Κάθε παράσταση είναι μια ισχυρή κοινή εμπειρία που μας συγκινεί όσο συγκινεί και το κοινό (ή τουλάχιστον έτσι ελπίζουμε). Αλλά φυσικά υπάρχουν πολύ μοναδικές και ισχυρές στιγμές που θα μας μείνουν για πολύ καιρό. Η παράσταση στη Χιλή με μια ομάδα τοπικών καλλιτεχνών αμέσως μετά την εκλογή του Γκάμπριελ Μπόριτς το 2021. Η περιοδεία του RoZéO στην Ινδία και η παράσταση στο δρόμο μπροστά από το άγαλμα του Γκάντι στο Ποντισερί. Η ανταλλαγή δεξιοτήτων με νέους ανθρώπους σε μια από τις δημοτικές κατοικίες της πόλης μας, την Αρλ.. Η παράσταση στην Αδελαΐδα μπροστά σε 30.000 άτομα.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία στη δουλειά σας;

Η αντοχή και η αφοσίωση που απαιτεί. Η έλλειψη πόρων και υποστήριξης. Η ανάγκη να παλεύουμε για να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι σωστό.

Τι κρατάτε από την τελετή έναρξης στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι; 

Μια συναρπαστική εμπειρία – το Παρίσι άδειο από κόσμο, τα καμαρίνια μας στο ιστορικό κτίριο της La Commune, οι βόλτες μας στον χώρο μας σε μια ατμόσφαιρα

Κοιτάζοντας τον ουρανό, τι σκέφτεστε;

Ότι είμαστε τόσοι πολλοί σε όλο τον κόσμο που κοιτάζουμε τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν είμαστε όλοι ευλογημένοι με τις ίδιες ευκαιρίες. Νομίζω ότι είμαι εξαιρετικά τυχερή.

Τι είναι αυτό που σας φοβίζει;

Φοβάμαι ότι δεν θα βελτιωθεί η κατάσταση στον κόσμο.

Η Ελλάδα είναι στο πρόγραμμά σας; 

Όχι ακόμα, αλλά ελπίζω κάποια μέρα!

Σε ποιο ουρανό;

Δεν το ξέρω, αλλά προσωπικά, θα ήθελα να επιστρέψω στην Ιερισσό, καθώς αυτή η περιοχή της Ελλάδας ήταν το πρώτο ταξίδι που έκανα μόνη μου, όταν ήμουν15 χρονών.. Θα ήθελα να επιστρέψω εκεί, 30 χρόνια μετά, να αναπολήσω το ταξίδι και να  απολαύσω τη θάλασσα.