Για γενιές Νεοϋορκέζων, το «Ντάουνταουν» σήμαινε περισσότερο μια νοοτροπία ζωής παρά μια περιοχή της πόλης που περιλαμβάνει το Ιστ Βίλατζ, το Σόχο και την Τραϊμπέκα. Άρθρο του Αλέξη Σταμάτη που δημοσιεύτηκε στο Έθνος.

Οι καλλιτέχνες, οι συγγραφείς οι χορογράφοι και οι μουσικοί που έμεναν εκεί έχτισαν δυναμικές κοινότητες που προωθούσαν τον αισθητικό πειραματισμό και την επανάσταση της αντικουλτούρας. Αψηφούσαν τις συμβατικότητες, έσπασαν τα φράγματα των τεχνών και συχνά προκαλούσαν τις συμβατικές παραδόσεις.

Η έκθεση «Downtown Pix 1961-1991» στην Γκρέι Γκάλερι Αρτ της Νέας Υόρκης, παρουσιάζει μια φωτογραφική ιστορία των δημιουργικών διαδικασιών και των κοινωνικών κινημάτων που άνθησαν στη σκηνή του «Ντάουνταουν».

Ελευθερία

Κάθε εικόνα φέρει το στίγμα, το ίχνος της εποχής της: από την αίσθηση που απέπνεαν τα σίξτι πως τα πάντα είναι δυνατά, μέσα από την αστική αποσύνθεση των σέβεντι, έως και την αναζήτηση της ταυτότητας που χαρακτήρισε τα έιτι. Η αντισυμβατική στάση ζωής που αναβλύζει από τις εικόνες, αντανακλά μια αίσθηση προσωπικής ελευθερίας, η οποία δεν κερδήθηκε «αναίμακτα» από καμία γενιά.

Αντι Γουόρχολ, Κάθι Ακερ, Ρόμπερτ Μάπλεθροπ, Πάτι Σμιθ, Αλβιν Αλεϊ, Τομ Βερλέν, ¨Αλεν Γκίνσμπεργκ, είναι μερικοί από τους σημαντικούς καλλιτέχνες που έδωσαν το στίγμα της δυναμικής αυτής περιοχής.

Μέσα από φωτογραφίες, βίντεο, ταινίες, περφόρμανς και εγκαταστάσεις, η έκθεση μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πώς κατηγοριοποιούμε την τέχνη στη σημερινή ψηφιακή εποχή.

Οι συλλογικοί θρίαμβοι αλλά και οι απαραίτητες αποτυχίες μας βοηθούν να ανασυντάξουμε τις μνήμες μιας καλλιτεχνικής «γειτονιάς», η οποία, από την ποικιλία εκφράσεών της, έγινε θρυλική, ακμάζοντας μέσα από ένα ήθος αναζήτησης, πειραματισμού, αλλά και ολόψυχης αφιέρωσης σε εναλλακτικές μορφές του αστικού βίου.