Το Μπαλέτο του Εθνικού Θεάτρου της Σερβίας εμφανίζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας χάρη στη συνεργασία μεταξύ της Αυτόνομης Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και της Περιφέρειας Μακεδονίας και Θράκης και παρουσιάζει τον Δον Κιχώτη στη Θεσσαλονίκη, 25 Μαίου, το Βόλο, 27 Μαίου, και την Κομοτηνή, 29 Μαίου.

Η χορογραφία είναι του Ούγγρου μαέστρου Γκιούλα Χαρανγκόζο και πρωταγωνιστούν η σολίστ του μπαλέτου Σέρβα Ράινα Ρέμοβιτς στον ρόλο της Κίτρι, και ο προσκεκλημένος Ουκρανός χορευτής Ολεξίι Ποτιόμκιν στο ρόλο του ερωτευμένου και παθιασμένου κουρέα, Μπασίλιο.

Πρώην πρώτος χορευτής της Εθνικής Όπερας Ουκρανίας και δάσκαλος μπαλέτου με διεθνή καριέρα και πολλά βραβεία, κάτοχος του τίτλου του «Τιμημένος Καλλιτέχνης της Ουκρανίας», υπήρξε παράλληλα εθελοντής στην Ουκρανική Υπηρεσία Παραϊατρικού Προσωπικού, γνωστή ως «Hospitallers» για να  προσφέρει  βοήθειά στην πρώτη γραμμή.

Έχει πει: Όταν σκέφτομαι την Ουκρανία, βλέπω τη Δημοκρατία, το Φως και την Ελευθερία, και αυτό είναι το μεγαλύτερο κίνητρό μου, αυτό για το οποίο αγωνίζομαι στην καθημερινή μου ζωή. Ο πόλεμος με έχει αλλάξει, αλλά αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να συμπεριφέρομαι πάντα με πολιτισμένο τρόπο, να είμαι άνθρωπος και να μην χάσω τον εαυτό μου με κανέναν τρόπο.

Η Άγια Γιούνγκ, διευθύντρια του μπαλέτου του Εθνικού Θεάτρου της Σερβίας είναι διεθνούς φήμης χορεύτρια και χορογράφος, με πολλές σημαντικές εμφανίσεις στην καριέρα της, βραβεία και υψηλές διακρίσεις- της έχει απονεμηθεί ο τίτλος του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων από το υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας  και το Τάγμα του Ιταλικού Αστέρα, η υψηλότερη ιταλική εθνική διάκριση στον τομέα του πολιτισμού.

Επίσης με στενούς δεσμούς με τη χώρα μας- αφού υπήρξε μία από τις ιδρύτριες και καλλιτεχνική διευθύντρια του Corfu Fest στην Κέρκυρα (2002-2005) και έχει ζήσει μεγάλα διαστήματα στην Ελλάδα

Λίγο πριν επιστρέψει με τον Δον Κιχώτη μας μίλησε για το έργο, τα νοήματα και για τη δική της Ελλάδα. «Χάρη στο ταλαντούχο σύνολο μας, στο ρεπερτόριο που έχουμε δημιουργήσει και στις συνεργασίες που το έκαναν αυτό δυνατό, είναι πραγματική τιμή να εκπροσωπούμε τη Σερβία στις σκηνές της Ελλάδας», λέει.

Γιατί αυτό το έργο;

Επειδή ο Δον Κιχώτης είναι ωραίος όταν ο καιρός είναι καλός! Πιστεύω ότι ορισμένα μπαλέτα είναι φτιαγμένα για το χειμώνα, με τη δραματική τους μουσική και τα γκρίζα χρώματα, ενώ ο Δον Κιχώτης είναι μια έκρηξη πάθους και συναισθημάτων, γεμάτος ζωή και διασκέδαση… Γι’ αυτό, είναι ιδανικός για τον Μάιο, λίγο πριν το καλοκαίρι.

Γιατί τώρα;

Είναι η πρώτη φορά που το Μπαλέτο του Εθνικού Θεάτρου της Σερβίας έρχεται στην Ελλάδα, στα 75 χρόνια της μακράς ιστορίας του. Αν και έχουμε δημιουργήσει κάποιο σύγχρονο ρεπερτόριο τα τελευταία 2 χρόνια από τότε που είμαι διευθύντρια, μιλήσαμε με τους διευθυντές των θεάτρων όπου θα εμφανιστούμε στην Ελλάδα και μας ζήτησαν να φέρουμε κλασικό μπαλέτο. Είμαστε ευγνώμονες στην Κυβέρνηση της Βοϊβοντίνα που υποστήριξε αυτή την ιδέα και την υλοποίηση της περιοδείας μας. Και ελπίζω ότι θα επισκεφθούμε και άλλα μέρη.

Υπάρχουν Δον Κιχώτες στις μέρες μας;

Φυσικά. Υπάρχουν ιστορίες και χαρακτήρες που θα υπάρχουν πάντα. Σε διαφορετικές συνθήκες και σκηνικά, αλλά πάντα κοντά στο πρωτότυπο…

Τους χρειαζόμαστε;

Ναι, όσο χρειαζόμαστε την αληθινή αγάπη της Κίτρι και του Μπασίλιο στην εκδοχή του μπαλέτου του Δον Κιχώτη.

Η ιστορία είναι μια αλληγορία της σύγκρουσης μεταξύ της ουτοπίας και της πραγματικότητας. Έτσι το βλέπετε και εσείς;

Είναι μια όμορφη ιστορία, που όταν παρουσιάζεται μέσα από την κίνηση γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Η ουτοπία και η πραγματικότητα είναι σαν ένα pas de deux, χέρι-χέρι. Παρουσιάζουμε μια παραδοσιακή εκδοχή, με σχεδόν 40 χορευτές στη σκηνή, περίπου 150 κοστούμια και εκπληκτική χορογραφία του Γιούλα Χαρανγκόζο, χορογράφου, επίσης γνωστού ως πρώην διευθυντή του Μπαλέτου της Κρατικής Όπερας της Βιέννης και του Μπαλέτου της Κρατικής Όπερας της Βουδαπέστης.

Λέει ο Δον Κιχώτης…Δεν μπορείς να αποφύγεις τον άνεμο, αλλά πρέπει να ξέρεις πώς να χτίζεις ανεμόμυλους.

Ναι, είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις πώς να χτίζεις τους ανεμόμυλους.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεστε την Ελλάδα;

Τα χρόνια που πέρασα εκεί… Λίγα χρόνια στη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν μικρή και περισσότερα από έξι χρόνια στην Κέρκυρα, όπου δούλευα και όπου γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη, η Ντόρα… Η Ζωή, η δεύτερη κόρη μου, γεννήθηκε στο Βελιγράδι, αλλά είναι κι αυτή Ελληνίδα. Αγαπώ την Ελλάδα, παρόλο που δεν ήταν πάντα εύκολο… Κάποιες αποφάσεις, κάποια κομμάτια της ζωής μου, πολλά θέατρα όπου χόρεψα, κάποιες μεγάλες αλλαγές, κάποιες εκπληκτικές στιγμές και κάποια κομμάτια μεγάλης θλίψης… Όλα όσα έζησα εκεί και όλα όσα πήρα μαζί μου είναι η «δική μου Ελλάδα».

Οι πιο σημαντικές και όμορφες εικόνες σχετίζονται με την Κέρκυρα, την Πάρο, τη Σύρο και την Άνδρο, ενώ οι περισσότερες μυρωδιές από την παιδική μου ηλικία συνδέονται με κάποια παλιά ζαχαροπλαστεία στην Τσιμισκή…

Μετά την Ελλάδα τι ακολουθεί;

Το Νοέμβριο πηγαίνουμε στη Βιτσέντσα με τη «Ζιζέλ» μας. Πιο πριν θα περιοδεύσουμε στη Μπολόνια και στο αγαπημένο μου φεστιβάλ Visavi στη Γκορίτσια… και πιθανώς αργότερα στη Νέα Υόρκη. Η ομάδα μεγαλώνει και κάνω ό,τι μπορώ για να εστιάσω όλους τους δυνατούς ανέμους, τόσο τους καλούς όσο και τους κακούς, στους ανεμόμυλους μας. Έχουμε την ευκαιρία να δουλέψουμε στον τόπο και τον χρόνο που μας δίνεται και δεν μπορούμε να περιμένουμε μια καλύτερη στιγμή.

Είμαι τυχερή που έχω υπέροχους χορευτές γύρω μου, μεγάλη ενέργεια και σεβασμό και που μπορώ να οργανώνω για αυτούς τη συνεργασία με τους καλύτερους δασκάλους μπαλέτου και χορογράφους της εποχής μας… Και να δίνουμε μεγάλη χαρά στο κοινό