Δεν υπάρχουν εγκλήματα πάθους, υπάρχουν εγκλήματα ιδιοκτησιακής φύσεως. Όπου το σώμα της γυναίκας δεν δικαιούται αυτοδιάθεσης. Ανήκει στον άντρα της τον νυν, τον πρώην, το σύντροφο, τον εραστή.

Και όπως λέει η καλή μας εκκλησία ή δε γυνή -πρέπει να- φοβήται τον άνδρα… Γιατί μπορεί και να την στραγγαλίσει και να την τεμαχίσει και να σκορπίσει τα κομμάτια της σ’ όλη την Αθήνα, μπορεί και να τη σφάξει σαν αρνί ενώ τα παιδάκια της κοιμούνται στο διπλανό δωμάτιο.

Από τη Ζωή Φραντζή, μέχρι την Καρολάιν και τη Βασιλική της Καλαμάτας, οι φρικτές γυναικοκτονίες σοκάρουν την ελληνική κοινωνία, σοκάρουν τη γειτονιά αλλά μόνο μετά το εγκλημα. Και πολύ συχνά τα θύματα δεν γνωρίζουν ούτε νεκρά την συμπόνια.

Η ανωνυμία του διαδικτύου έχει αποχαλινώσει την κτηνωδία των ανθρώπων. Το «καλά της έκανε αφού τον κεράτωνε» δίνει και παίρνει.

Ένα πολυπαραγοντικό κοινωνικό πρόβλημα που διατρέχει τα κοινωνικά συστήματα μέσα στους αιώνες, διατρέχει κάθετα τις κοινωνικές τάξεις και απαιτεί ισχυρό δίχτυ κοινωνικής προστασίας που στη χώρα μας είναι σχεδόν ανύπαρκτο.

Ας αρχίσουμε να το λύνουμε με όποιο τρόπο μπορούμε μόνες, μέσα από τα σπίτια μας. Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας, τα αγόρια που μεγαλώνουμε, ν’ αγαπάνε πραγματικά τις γυναίκες και να μην τις θεωρούν κτήμα τους.

Ακούστε το Podcast