Ισραηλινοί στρατιώτες περιγράφουν μια κατάσταση «ασυδοσίας» στη Γάζα και πλήρη απαξίωση των κανόνων και των νομικών περιορισμών, με αμάχους να σκοτώνονται κατά την κρίση μεμονωμένων αξιωματικών χωρίς το παραμικρό στοχείο, σύμφωνα με μαρτυρίες σε νέο, συνταρακτικό τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ που προβάλλεται το βράδυ της Δευτέρας στο βρετανικό κανάλι ITV.

«Αν θέλεις να πυροβολήσεις χωρίς περιορισμούς, μπορείς», λέει ο Ντάνιελ, διοικητής μιας μονάδας αρμάτων μάχης των Ισραηλινών Δυνάμεων Άμυνας (IDF), στο ντοκιμαντέρ Breaking Ranks: Inside Israel’s War» (Σπάζοντας τις Γραμμές: Μέσα στον Πόλεμο του Ισραήλ).

Ορισμένοι από τους στρατιώτες του IDF που μίλησαν ζήτησαν ανωνυμία, ενώ άλλοι μίλησαν επώνυμα. Όλοι επισήμαναν την πλήρη απαξίωση του επίσημου κώδικα δεοντολογίας σχετικά με τους αμάχους.

Οι στρατιώτες επιβεβαίωσαν τη ρουτίνα χρήσης ανθρώπινων ασπίδων από τις IDF, αντικρούοντας τις επίσημες διαψεύσεις, και έδωσαν λεπτομέρειες για ισραηλινά στρατεύματα που άνοιγαν απρόκλητα πυρ εναντίον αμάχων που έτρεχαν να φτάσουν σε διανομές τροφίμων στα στρατιωτικοποιημένα σημεία διανομής που είχαν στήσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ (GHF).

«Στη βασική εκπαίδευση για τον στρατό, όλοι φωνάζαμε “μέσα, πρόθεση και ικανότητα”», λέει ο Λοχαγός Γιοτάμ Βιλκ, αξιωματικός του τεθωρακισμένου σώματος, αναφερόμενος στις επίσημες οδηγίες εκπαίδευσης των IDF που ορίζουν ότι ένας στρατιώτης μπορεί να πυροβολήσει μόνο εάν ο στόχος έχει τα μέσα, δείχνει πρόθεση και έχει την ικανότητα να προκαλέσει βλάβη.

«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως “μέσα, πρόθεση και ικανότητα” στη Γάζα», λέει ο Βιλκ. «Κανένας στρατιώτης δεν αναφέρει ποτέ “μέσα, πρόθεση και ικανότητα”. Είναι απλώς μια υποψία ότι κάποιος περπατά εκεί που δεν επιτρέπεται. Ένας άνδρας ηλικίας μεταξύ 20 και 40 ετών, τόσο απλά».

Ένας άλλος στρατιώτης, που αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ μόνο ως Έλι, λέει: «Η ζωή και ο θάνατος δεν καθορίζονται από διαδικασίες ή κανονισμούς εμπλοκής. Είναι η επιχειρησιακή συνείδηση του διοικητή στο έδαφος που αποφασίζει».

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο χαρακτηρισμός του ποιος είναι εχθρός ή τρομοκράτης γίνεται αυθαίρετος, λέει ο Έλι. «Αν περπατούν πολύ γρήγορα, είναι ύποπτοι. Αν περπατούν πολύ αργά, είναι ύποπτοι. Σχεδιάζουν κάτι. Αν τρεις άνδρες περπατούν και ένας από αυτούς μείνει πίσω, είναι σχηματισμός πεζικού δύο προς ένα – είναι στρατιωτικός σχηματισμός», λέει.

Ο Έλι περιγράφει ένα περιστατικό στο οποίο ένας ανώτερος αξιωματικός διέταξε ένα άρμα να κατεδαφίσει ένα κτίριο σε μια περιοχή που είχε χαρακτηριστεί ως ασφαλής για αμάχους:

«Ένας άνδρας στεκόταν στην ταράτσα, άπλωνε ρούχα, και ο αξιωματικός αποφάσισε ότι ήταν παρατηρητής (spotter). Δεν είναι παρατηρητής. Απλώνει τα ρούχα του. Μπορείς να δεις ότι απλώνει ρούχα. Τώρα, δεν είναι ότι αυτός ο άνδρας είχε κιάλια ή όπλα…Και το τανκ εκτόξευσε ένα βλήμα. Το κτίριο μισο-κατέρρευσε. Και το αποτέλεσμα ήταν πολλοί νεκροί και τραυματίες».

«Ο άμαχος εχθρός»

Ορισμένοι από τους στρατιώτες είπαν ότι επηρεάστηκαν από τη γλώσσα Ισραηλινών πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών που υπονοούσαν ότι μετά την επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου 2023, κάθε Παλαιστίνιος ήταν νόμιμος στόχος.

Μια επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε τον Σεπτέμβριο στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία στη Γάζα. Επισήμανε την υποκίνηση από ηγέτες όπως ο Πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ, ο οποίος είπε: «Είναι ένα ολόκληρο έθνος εκεί έξω που είναι υπεύθυνο. […] Δεν είναι αλήθεια, αυτή η ρητορική για αμάχους που δεν γνωρίζουν, δεν εμπλέκονται».

Ο Ντάνιελ, ο διοικητής του άρματος, λέει στο ντοκιμαντέρ ότι η ρητορική που διακήρυττε ότι «δεν υπήρχε αθώος στη Γάζα» διείσδυσε στις τάξεις του στρατού. «Το ακούς συνέχεια, οπότε αρχίζεις να το πιστεύεις», όπως λέει.

Το «πρωτόκολλο κουνουπιού»

Οι στρατιώτες επιβεβαιώνουν επίσης τη χρήση Παλαιστινίων αμάχων ως ανθρώπινων ασπίδων, μια πρακτική γνωστή ως «πρωτόκολλο κουνουπιού» (“mosquito protocol”).

«Στέλνεις την ανθρώπινη ασπίδα υπόγεια. Καθώς κατεβαίνει στη σήραγγα, τη χαρτογραφεί όλη για σένα. Έχει ένα iPhone στο γιλέκο του και καθώς περπατά στέλνει πίσω πληροφορίες GPS», λέει ο Ντάνιελ. «Οι διοικητές είδαν πώς λειτουργεί. Και η πρακτική εξαπλώθηκε “σαν πυρκαγιά”. Μετά από περίπου μία εβδομάδα, κάθε λόχος λειτουργούσε το δικό του “κουνούπι”».

Ο IDF δήλωσε ότι «απαγορεύει τη χρήση αμάχων ως ανθρώπινων ασπίδων».

«Το μόνο που έμεινε είναι η ντροπή»

Το ντοκιμαντέρ μίλησε σε έναν εργολάβο, τον Σαμ, που εργαζόταν σε σημεία διανομής τροφίμων του GHF, ο οποίος λέει ότι είδε τις IDF να σκοτώνουν άοπλους αμάχους.

Περιγράφει ένα περιστατικό όπου δύο νεαροί άνδρες έτρεχαν για να πάρουν βοήθεια: «Μπορούσες απλά να δεις δύο στρατιώτες να τρέχουν πίσω τους. Πέφτουν στα γόνατά τους και απλά ρίχνουν δύο βολές, και μπορούσες να δεις…δύο κεφάλια να γέρνουν προς τα πίσω και απλά να πέφτουν».

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, τουλάχιστον 944 Παλαιστίνιοι άμαχοι σκοτώθηκαν ενώ αναζητούσαν βοήθεια κοντά σε σημεία του GHF.

Το ντοκιμαντέρ δείχνει επίσης και την ψυχική πίεση σε ορισμένους στρατιώτες: «Νιώθω ότι κατέστρεψαν όλη μου την περηφάνια για το ότι είμαι Ισραηλινός – για το ότι είμαι αξιωματικός των IDF», λέει ο Ντάνιελ. «Το μόνο που έμεινε είναι η ντροπή», προσθέτει.