Όταν την Κυριακή αμερικανικό πολεμικό πλοίο αγκυροβόλησε στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο και το Πεντάγωνο ανέπτυξε το τεράστιο αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford με τα 90 αεροσκάφη του, έγινε σαφές ότι η Ουάσινγκτον δεν περιορίζεται πλέον σε απειλές. Το δόγμα της “αιώνιας ειρήνης” που υποσχέθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μετατραπεί σε μια νέα αλλά “αιώνια” εκστρατεία επίδειξης ισχύος στη Λατινική Αμερική.

Ο Νικολάς Μαδούρο μίλησε για “μια νέα αιώνια σύγκρουση που οι λαοί της Νότιας Αμερικής πρέπει να αποτρέψουν”. Πίσω από τη ρητορική του, υπάρχει μια αλήθεια: η περιοχή της Καραϊβικής έχει ξαναγίνει το πεδίο όπου οι ΗΠΑ επαναβεβαιώνουν την ηγεμονία τους, όχι με όρους διπλωματίας, αλλά με όρους βίας.

• Διαβάστε: CNN / Ο Τραμπ εξετάζει χτύπημα στη Βενεζουέλα – Οργισμένη αντίδραση Μαδούρο

Περισσότεροι από 10.000 Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται ήδη αναπτυγμένοι στη θάλασσα και στις βάσεις του Πουέρτο Ρίκο. Το Πεντάγωνο έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον οκτώ ναυτικές επιθέσεις στην Καραϊβική και δύο στον Ειρηνικό, σκοτώνοντας πάνω από σαράντα ανθρώπους χωρίς να παρουσιάσει καμία απόδειξη ότι επρόκειτο για “διακινητές ναρκωτικών”.

Ακόμη και ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Ραντ Πολ χαρακτήρισε τις επιχειρήσεις αυτές “εξωδικαστικές εκτελέσεις”, συγκρίνοντάς τες με τις πρακτικές της Κίνας ή του Ιράν.

Ο Τραμπ όμως δεν ενδιαφέρεται για τη νομιμότητα. “Θα τους σκοτώσουμε, απλώς”, είπε κυνικά. Αυτή η ωμότητα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό θέαμα για τους σκληροπυρηνικούς ψηφοφόρους του· είναι και μήνυμα προς κάθε αντίπαλο – εσωτερικό ή διεθνή – ότι ο πρόεδρος δρα πέρα από τον νόμο.

Στην πραγματικότητα, οι επιθέσεις αυτές εξυπηρετούν πολλαπλά συμφέροντα μέσα στην κυβέρνηση Τραμπ. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ προωθεί τη στρατιωτικοποίηση της “αντιναρκωτικής” πολιτικής.

Ο Μάρκο Ρούμπιο, που ελέγχει ταυτόχρονα την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια, επιδιώκει ιδεολογικά να ανατρέψει το καθεστώς της Βενεζουέλας και κατόπιν της Κούβας, χρησιμοποιώντας τον “πόλεμο κατά των ναρκωτικών” ως πρόσχημα.

Και βέβαια, η εξόριστη αντιπολίτευση της Βενεζουέλας βλέπει μια πιθανή αμερικανική εισβολή ως μέσο για να επανέλθει στην εξουσία και να παραχωρήσει το πετρέλαιο της χώρας στις ΗΠΑ.

Η κρίση με την Κολομβία είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Οι κυρώσεις κατά του προέδρου Γκουστάβο Πέτρο και της οικογένειάς του, επειδή τόλμησε να κατηγορήσει τις ΗΠΑ για τη δολοφονία Κολομβιανού ψαρά, δείχνουν την περιφρόνηση της Ουάσινγκτον προς κάθε ανεξάρτητη φωνή στη Λατινική Αμερική. Ο Πέτρο απάντησε από τη Μπογκοτά με αξιοπρέπεια: “Δεν θα απαντήσουμε γονατιστοί”.

• Διαβάστε: Τραμπ / Διέκοψε την οικονομική βοήθεια στην Κολομβία – «Παράνομος ναρκοηγέτης» ο πρόεδρος Πέτρο

Αυτή η πολιτική εκφοβισμού δεν είναι νέα. Από τον Παναμά ως τη Νικαράγουα, οι ΗΠΑ έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιήσει οικονομικά ή στρατιωτικά μέσα για να κατευθύνουν τις εκλογές και τις κυβερνήσεις. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα: η υπόσχεση του Τραμπ για 40 δισεκατομμύρια δολάρια βοήθεια στην Αργεντινή, εφόσον ο ακροδεξιός Χαβιέρ Μιλέι κερδίσει τις εκλογές — μια “επένδυση” που, όπως δήλωσε ο ίδιος ο Τραμπ, “θα μας αποφέρει κέρδος”.

Αυτό που παρακολουθούμε σήμερα δεν είναι απλώς μια νέα φάση της αμερικανικής επιρροής στη Λατινική Αμερική· είναι η συγκρότηση ενός διεθνούς “τραμπισμού”, ενός συστήματος όπου η ιδεολογία αντικαθίσταται από τον ωμό υπολογισμό ισχύος και κέρδους. Και σε αυτό το παιχνίδι, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής κινδυνεύουν να γίνουν για άλλη μια φορά τα πιόνια μιας αυτοκρατορίας που δεν μαθαίνει ποτέ από το παρελθόν της.

• Ο Αλεχάντρο Βελάσκο είναι καθηγητής Ιστορίας της Λατινικής Αμερικής, Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Το άρθρο είναι βασισμένο στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Democracy Now.
  Eπιμέλεια: Μόνικα Αρτινού.