Χωρίς κυβέρνηση παραμένει εδώ και πάνω από 200 ημέρες το Βέλγιο, καθώς το χάσμα μεταξύ των εθνοτικών ομάδων της χώρας παραμένει, παρά τις όποιες προσπάθειες για γεφύρωσή του. Αποτέλεσμα οι ελπίδες για τερματισμό της κρίσης ολοένα να λιγοστεύουν.

Ads

Από τις εκλογές του Ιουνίου τα κόμματα προσπαθούν να συμφωνήσουν στην θεσμική μεταρρύθμιση του κράτους και στο σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Το χάσμα, όμως, μεταξύ Βαλόνων και Φλαμανδών, παραμένει μεγαλύτερο από ποτέ. Στο επίκεντρο της μεταξύ τους διαμάχης βρίσκεται η μεγαλύτερη αυτονομία των δύο περιφερειών σε ζητήματα οικονομικών και φορολογίας. Σημειώνεται ότι το ενδεχόμενο αυτό θα συνέφερε τους Φλαμανδούς, οι οποίοι και δεν θέλουν πια να στηρίζουν οικονομικά την πιο φτωχή Βαλονία. Η τελευταία προσπάθεια συμβιβασμού, μάλιστα, που προτάθηκε πρότεινε λύση και στην αντιπαράθεση για το γλωσσικό στην περιφέρεια των Βρυξελλών. Παρόλα αυτά δεν έγινε δεκτή από όλες τις πλευρές.

Αποκλείεται να ξεπεράσουμε το ρεκόρ των 194 ημερών χωρίς κυβέρνηση το 2007, πίστευαν μέχρι πρόσφατα Βέλγοι πολίτες και πολιτικοί. Κι όμως, αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί μέχρι τις 29 Μαρτίου, τότε το Βέλγιο θα ξεπεράσει ακόμη και το Ιράκ στον τομέα αυτό. Μάλιστα, όσο oρισμένα κόμματα αρνούνται να συμβιβαστούν, τόσο πιθανότερη γίνεται η πρόωρη προσφυγή των Βέλγων στις κάλπες.

« Μπορείς να οδηγήσεις το άλογο στο νερό, αλλά δεν μπορείς να το αναγκάσεις να πιει» δήλωσε απηυδισμένος ο Γιόχαν Φάντε Λανότε, στον οποίο ανέθεσε πριν από δυο περίπου μήνες ο βασιλιάς Αλβέρτος II να συντάξει ένα σχέδιο για επίλυση της κρίσης. «Ήρθε η στιγμή όλες οι πλευρές να επιδείξουν θάρρος και να αναζητήσουν ένα συμβιβασμό που γεφυρώνει και δεν διευρύνει τις υπάρχουσες διαφορές» είχε δηλώσει ο μονάρχης στο τηλεοπτικό χριστουγεννιάτικο μήνυμά του.

Την πρότασή του, όμως, απέρριψαν οι Φλαμανδοί αυτονομιστές του Μπαρτ ντε Βέβερ, καθώς και ο αρχηγός των Φλαμανδικού Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Βάουτερ Μπέκε. Οι τελευταίοι αρνούνται να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους για τη δημιουργία, σε πρώτο στάδιο, μιας συνομοσπονδίας, στην οποία θα ανήκουν, όμως, και οι δίγλωσσες Βρυξέλλες, καθώς και η Φλάνδρα. Κι ας είναι μόνο το 10% των κατοίκων σε αυτή Φλαμανδοί.

Αν η Φλάνδρα ανεξαρτητοποιηθεί, θα πρόκειται για μια ακόμη χώρα – δορυφόρο της Γερμανίας, αναφέρουν δημοσιεύματα του Τύπου, ενώ η Βαλονία θα προσχωρήσει και πιθανότατα θα προσαρτηθεί στη Γαλλία, όπως ήδη συζητείται ανοιχτά. Σύμφωνα με αναλύσεις, πάντως, οι Φλαμανδοί πιθανόν να είχαν ήδη ανεξαρτητοποιηθεί, αν δεν φοβόντουσαν ότι υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να χάσουν τις δίγλωσσες Βρυξέλλες όπου κυριαρχούν οι γαλλόφωνοι και κυρίως η κοσμοπολίτικη νοοτροπία.

Πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν εδώ και μήνες για τη διάλυση του Βελγίου. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στη χώρα, ωστόσο, δείχνουν ότι μόνο μια μειοψηφία των Βέλγων την επιθυμεί. Αυτό που ζητά η πλειονότητα των Βέλγων είναι περισσότερη αυτονομία, αίτημα που βρίσκεται στο πνεύμα της τελευταίας συμβιβαστικής πρότασης, Πάντως, ακόμη και στο μέσο μιας τόσο σημαντικής κρίσης, το κράτος και οι δημόσιοι οργανισμοί συνεχίζουν κανονικά τη λειτουργία τους, δεδομένου του ότι πρόκειται για μια χώρα με ισχυρές τοπικές «κυβερνήσεις.»