Οι τζιχαντιστές αντάρτες που ανέτρεψαν την δυναστεία των Άσαντ μόλις πριν τρείς ημέρες πυρπόλησαν την Τετάρτη τον τάφο του πατέρα του Μπασάρ αλ Άσαντ, Χαφέζ Άσαντ, εντός του μεγαλοπρεπούς μαυσωλείου του, που βρίσκεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Καρντάχα, στην καρδιά της περιφέρειας της Λατάκειας, στην κοινότητα των Αλαουιτών, από τους οποίους κατάγονται οι Αλ Άσαντ.

Ads

Ηγέτης των τζιχαντιστών: Οι φόβοι μας προέρχονταν από τις ιρανικές πολιτοφυλακές

Σε δηλώσεις του την Τετάρτη, ο ηγέτης της οργάνωσης-ομπρέλα των τζιχαντιστών, της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, ο Άχμεντ αλ-Σαράα, γνωστός και ως Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζουλάνι μίλησε για τους «φόβους» που «ένιωθαν» οι αντάρτες στην προέλασή τους προς την Δαμασκό, και οι οποίοι, όπως είπε, «προέρχονταν από τις ιρανικές πολιτοφυλακές, τη Χεζμπολάχ και το καθεστώς που διέπραξε τις σφαγές που βλέπουμε σήμερα.»

Ads

Εμμέσως πλην σαφώς, φωτογράφισε το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν σαν σταθερή απειλή, όπως και την Χεζμπολάχ.

Ads

Όπως μετέδωσε το Al Jazeera Arabic, o αλ-Σαράα πρόσθεσε ότι «ο φόβος αφορούσε το καθεστώς αλ Άσαντ, το οποίο έχει πλέον πέσει. Η χώρα κινείται προς την ανάπτυξη, την ανασυγκρότηση και τη σταθερότητα.»

Ads

«Οι ξένες κυβερνήσεις δεν πρέπει να ανησυχούν για την κατάσταση στη Συρία», συμπλήρωσε, και πως «οι άνθρωποι είναι εξαντλημένοι από τον πόλεμο και η χώρα δεν είναι επομένως προετοιμασμένη να μπει σε έναν ακόμη πόλεμο.»

Πρώτες ανησυχίες για το μέλλον του Ιράν μετά την Συρία

Δεν είναι λίγοι οι αρθρογράφοι που έχουν ήδη αναφερθεί στο Ιράν ως τον επόμενο στόχο των τζιχαντιστών, έστω διστακτικά: Από το περιοδικό Newsweek και το αμερικανικό CNN, μέχρι ινστιτούτα γεωπολιτικής και «δεξαμενές σκέψεις» (think tanks) όπως το Brookings Institute, όλοι έχουν αφήσει να εννοηθεί πως το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο των κληρονόμων της Αλ Νούσρα και της Αλ Καίντα.

Όπως γράφει το Brookings Institute, η σημαντικότερη συνέπεια της σαρωτικής επέλασης των τζιχαντιστών στη Συρία και της ανατροπής του Άσαντ είναι η αποδυνάμωση του ρόλου του Ιράν ως περιφερειακού παράγοντα.

«Μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, το Ιράν ξέφυγε πραγματικά από τους περιορισμούς του και αναδείχθηκε σε σημαντική περιφερειακή δύναμη. Ανέπτυξε πολύ ισχυρούς, στενούς δεσμούς στο Ιράκ. Είχε μια στενή, μακροχρόνια συνεργασία με τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Και επωφελήθηκε από τη μακροχρόνια συμμαχία του με το καθεστώς Άσαντ στη Συρία.», όπως παρατηρεί.

Τώρα, «η Χεζμπολάχ έχει αποδυναμωθεί εντελώς από το Ισραήλ, ο Άσαντ έχει φύγει στη Ρωσία, και το Ιράν έχει πλέον εκδιωχθεί από ένα από τα πεδία που του παρείχαν εξαιρετική επιρροή. Χωρίς τη Συρία, δεν μπορεί πλέον να ανεφοδιάζει τη Χεζμπολάχ. Χωρίς τη Συρία, η ικανότητά του να αποτρέψει μια πιθανή ισραηλινή επίθεση έχει μειωθεί.», υπογραμμίζει.

Και βέβαια, φτάνει ακριβώς στο σημείο – παγίδα για το Ιράν: Το ίδιο το Ιράν θεωρεί πλέον την ανατροπή καθεστώτος στην Συρία τόσο απειλητική, που είναι πολύ πιθανό να επισπεύσει την κατασκευή πυρηνικού οπλισμού τόσο απέναντι σε ενδεχόμενη απειλή των τζιχαντιστών, όσο και του Ισραήλ – το οποίο δείχνει να επωφελείται από το νέο καθεστώς των τζιχαντιστών, διατηρώντας επίσης το Ιράν ως μέγιστη προτεραιότητα ανατροπής – ευκαιρίας δοθείσης.