Μετά την παρουσίαση της συγκλονιστικής έκθεσης για την κόλαση των ισραηλινών φυλακών από την ισραηλινή οργάνωση B’Tselem, το Tvxs παρουσιάζει τις μαρτυρίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η έκθεση.

Σήμερα η μαρτυρία του Thaer Halahleh (45 ετών), πατέρα τεσσάρων παιδιών από το Kharas της επαρχίας Hebron.

Ζω στην πόλη Kharas, δυτικά της Χεβρώνας, με τη γυναίκα μου και τα τέσσερα παιδιά μου. Με συνέλαβαν στις 6 Ιουνίου 2022. Πέρασα στο παρελθόν 16 χρόνια στη φυλακή του Ισραήλ, δέκα από τα οποία ήταν υπό διοικητική κράτηση χωρίς καμία κατηγορία ή δίκη. Πάσχω από μια ιογενή ηπατική νόσο, την οποία κόλλησα κατά την προηγούμενη θητεία μου στη φυλακή.

Στην αρχή της πρόσφατης κράτησής μου, πέρασα δύο εβδομάδες στη φυλακή Ofer και στη συνέχεια μεταφέρθηκα στη φυλακή Negev (Ketziot), όπου έμεινα μέχρι τον Ιούνιο του 2023. Από εκεί μεταφέρθηκα στη φυλακή Nafha.

Στις 7 Οκτωβρίου 2023, ήμουν στη φυλακή Nafha, στο κελί 3 στην πτέρυγα 4 με άλλους οκτώ κρατούμενους. Μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος, η φυλακή μετατράπηκε σε βασανιστήριο.

Οι φρουροί κλείδωσαν τις πόρτες του κελιού και μας απαγόρευσαν να βγαίνουμε. Επίσης, κατέσχεσαν ό,τι είχαμε: την τηλεόραση, τον βραστήρα και όλες τις ηλεκτρικές συσκευές στο δωμάτιο, καθώς και τα ρούχα και τα παπούτσια μας. Άφησαν τον καθένα μας με ένα σετ ρούχα, ένα ζευγάρι παπούτσια, μια κουβέρτα, ένα στρώμα, ένα μπουκάλι σαμπουάν και μια οδοντόβουρτσα.

Μέχρι τότε, έπρεπε απλώς να στεκόμαστε στο κελί κατά τη διάρκεια της καταμέτρησης. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, οι φρουροί τράβηξαν μια γραμμή στην είσοδο του κελιού και δεν μας επέτρεπαν να πλησιάσουμε, και όταν μας μετρούσαν, έπρεπε να γονατίζουμε σε στάση προσευχής με τα χέρια στο κεφάλι.

Μας απέκλεισαν από τη φαρμακευτική περίθαλψη και δεν πήρα το φάρμακο για την ηπατική μου νόσο. Πρόσθεσαν ακόμη τέσσερις κρατούμενους στο κελί μας και ήμασταν εννέα. Τέσσερις έπρεπε να κοιμηθούν στο πάτωμα.

Κάθε κελί είχε 15 λεπτά την εβδομάδα για ντους, έτσι κάναμε εναλλάξ, μία εβδομάδα πλενόμασταν και μία εβδομάδα όχι. Οι φρουροί αφαίρεσαν επίσης τις πόρτες από τα ντους, για να μην έχουμε ιδιωτικότητα.

Μετά το ντους, έπρεπε να φοράμε τα ίδια βρώμικα ρούχα, κάτι που με τον καιρό οδήγησε στην εξάπλωση μυκητιασικών ασθενειών μεταξύ των κρατουμένων. Ένας κρατούμενος από την πόλη Τελ της περιφέρειας Ναμπλούς, έπαθε ψώρα και του αρνήθηκαν τη θεραπεία.

Άρχισαν να μας χτυπούν και να μας βασανίζουν με κάθε είδους τρόπους. Ένας κρατούμενος από τη Χεβρώνα που ήρθε στο κελί μας από τη φυλακή Όφερ έφτασε με πρησμένο πρόσωπο. Οι φρουροί τον τον έσυραν από τα ρούχα και τον πέταξαν στο πάτωμα του κελιού. Αργότερα μου είπε ότι πριν από αυτό, ένας από τους φρουρούς τον κλώτσησε στο πρόσωπο.

Μια μέρα, έσκασε ξαφνικά ένας σωλήνας αποχέτευσης που περνούσε από το κελί μας. Βρεθήκαμε να κολυμπάμε σε βρώμικο νερό…μούσκευε τα ρούχα μας, τα στρώματα και το πάτωμα του κελιού. Η δυσοσμία ήταν απαίσια.

Αρχίσαμε να καθαρίζουμε το κελί και ενημερώσαμε τους φύλακες τι συνέβη. Αφού καθαρίσαμε το κελί και το πρόβλημα επιλύθηκε, οι φρουροί είπαν ότι θα μας μετέφεραν στην απομόνωση ως τιμωρία, γιατί ισχυρίστηκαν ότι είχαμε προκαλέσει τη ζημιά. Οι φρουροί μπήκαν στο κελί, μας διέταξαν να γυρίσουμε και έδεσαν τα χέρια μας πίσω από την πλάτη μας.

Δύο φρουροί οδηγούσαν κάθε κρατούμενο. Ένας κρατούσε τα χέρια και ο άλλος έπιανε το κεφάλι και το έσπρωχνε προς τα κάτω. Μας έσυραν έτσι για περίπου 300 μέτρα, χτυπώντας μας με κλωτσιές και γροθιές στα χέρια και τα πόδια και βρίζοντας μας σε όλη τη διαδρομή.

Έβαλαν εμένα και άλλους τέσσερις κρατούμενους σε ένα κελί απομόνωσης που προοριζόταν για δύο άτομα. Ήταν πολύ μικρό και είχε μια μικροσκοπική τουαλέτα. Δεν υπήρχαν στρώματα, και υπήρχε ένα παράθυρο χωρίς τζάμι. Έκανε πολύ κρύο, ειδικά τη νύχτα γιατί ήμασταν στην έρημο. Το τρεχούμενο νερό ήταν διαθέσιμο μόνο 15 λεπτά την ημέρα — όχι σε καθορισμένη ώρα, αλλά όταν ο φρουρός που βρίσκονταν στην υπηρεσία το αποφάσιζε.

Το νερό είχε άσχημη γεύση, αλλά έπρεπε να το πιούμε. Κάθε βράδυ, αργά το βράδυ, μας έφερναν στον καθένα ένα στρώμα και κουβέρτα και νωρίς το πρωί τα έπαιρναν. Δεν υπήρχαν είδη καθαρισμού ή χαρτί υγείας. Δεν κάναμε ντους όσο ήμασταν εκεί.

Έψαχναν το κελί κάθε μέρα. Λαμβάναμε τρία γεύματα την ημέρα, αλλά η ποσότητα του φαγητού δεν ήταν αρκετή ούτε για ένα άτομο. Ήμουν ζαλισμένος και αδύναμος και φοβόμουν πολύ γιατί δεν έπαιρνα τα φάρμακά μου. Ένιωθα ότι ο θάνατος πλανόταν από πάνω μου όλη την ώρα.

Στο κελί της απομόνωσης υπήρχαν πολλά έντομα λόγω της τουαλέτας και της βρωμιάς. Υποφέραμε από δαγκώματα και σπυράκια και είχαμε διαρκώς φαγούρα. Μετά από εννέα μέρες, μας πήγαν πίσω στο αρχικό μας κελί.

Γύρω στις 6:00 π.μ. στις 31 Δεκεμβρίου του 2023, ενώ κοιμόμασταν, μπήκαν μέλη μιας μονάδας με ένα σκύλο. Εκείνη την ώρα, στο κελί βρίσκονταν 12 κρατούμενοι, με τέσσερις να κοιμούνται στο πάτωμα. Μας έδεσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη μας με μεταλλικές χειροπέδες και μετά άρχισαν να μας κάνουν μια εξαιρετικά ενδελεχή σωματική έρευνα.

Μας ανάγκασαν να γδυθούμε και χρησιμοποίησαν έναν φορητό ανιχνευτή μετάλλων. Αφού τελείωσαν την έρευνα, μας πήγαν σε άλλο κελί. Δύο μέλη της μονάδας έπαιρναν κάθε κρατούμενο, κλωτσώντας μας και σπρώχνοντάς μας τα κεφάλια κάτω.

Όταν φτάσαμε στην πόρτα του δεύτερου κελιού, μας περίμεναν δύο ακόμη μέλη της μονάδας. Μας αφαίρεσαν τις χειροπέδες, μας χτύπησαν και μας πέταξαν με δύναμη μέσα. Υπήρχαν ήδη 13 κρατούμενοι στο κελί, οπότε ήμασταν συνολικά 25 άτομα εκεί μέσα.

Εκείνη την ημέρα λάβαμε φαγητό μόνο στις 2:00 μ.μ. και μετά μας μετέφεραν σε ένα άδειο κελί με μόνο σιδερένια κρεβάτια. Μετά από μια ώρα, ήρθαν οι φρουροί και μας είπαν ότι βρήκαν ένα ραδιόφωνο και μια μπαταρία στο κελί μας και θα μας πήγαιναν στην απομόνωση ως τιμωρία.

Τελικά, δεν το έκαναν. Έδωσαν σε κάθε κρατούμενο ένα στρώμα και μια λεπτή κουβέρτα, και μείναμε σε αυτό το κελί για δύο μήνες. Όλο εκείνο το διάστημα, οι φύλακες μας έβριζαν συνεχώς. Δεν υπήρχε καθόλου φως σε εκείνο το κελί, μέρα και νύχτα.

Όλους τους έξι μήνες που ήμουν στη φυλακή στον πόλεμο, ήμασταν εντελώς αποκομμένοι από τον έξω κόσμο. Δεν είχαμε καμία επαφή με τις οικογένειές μας. Μου έλειπαν πολύ τα παιδιά μου και η γυναίκα μου και ανησυχούσα πολύ για αυτά λόγω της κατάστασης. Επίσης δεν είχα καμία επαφή με δικηγόρους.

Μας απαγόρευσαν επίσης να βγούμε έξω στην αυλή, σε αντίθεση με πριν. Για 191 ημέρες, δεν είδα τον ήλιο.

Εχασα 35 κιλά γιατί το φαγητό ήταν τόσο φτωχό σε ποιότητα και ποσότητα. Θυμάμαι το ρύζι που μας έφερναν οι φρουροί. Ένιωθα σαν να ήταν απλώς μουσκεμένο σε ζεστό νερό χωρίς να ψηθεί καθόλου. Έπρεπε να το φάμε, και ούτως ή άλλως σε κάθε κρατούμενο δινόταν μόνο μία ή δύο κουταλιές ανά γεύμα. Αυτή ήταν μια σημαντική αλλαγή, γιατί πριν από τον πόλεμο, μαγειρεύαμε μόνοι μας το φαγητό μας και είχαμε όσο θέλαμε.

Επίσης, μας απαγόρευαν να βγούμε έξω στην αυλή, σε αντίθεση με πριν. Για 191 ημέρες, δεν είδα τον ήλιο. Απαγόρευσαν επίσης το κούρεμα και την κοινή προσευχή. Δεν μας επέτρεπαν καν να πραγματοποιήσουμε την προσευχή του Eid al-Fitr στις 10 Απριλίου 2024.

Αυτές ήταν οι συνθήκες μέχρι την απελευθέρωσή μου. Στη συνέχεια, στις 15 Απριλίου 2024 στις 10:00 π.μ., ήρθε ένας φύλακας και μου είπε ότι με μετέφεραν σε άλλη φυλακή. Δεν είχα ιδέα ότι επρόκειτο να απελευθερωθώ.

Με έβγαλαν από την πτέρυγα μαζί με άλλους τέσσερις κρατούμενους, όλους με χειροπέδες. Έσκυψαν τα κεφάλια μας και μας οδήγησαν με ταπεινωτικό τρόπο περίπου 400 μέτρα, στα κελιά της απομόνωσης κοντά στην είσοδο της φυλακής. Στην πορεία οι φρουροί μας χτυπούσαν στην πλάτη, μας έβριζαν όπου έβρισκαν.

Μας έβαλαν σε μια πολύ μικρή, άδεια αίθουσα αναμονής. Ήμασταν 13 και καθόμασταν στριμωγμένοι εκεί για πολλές ώρες. Τότε οι φρουροί άρχισαν να μας βγάζουν έναν έναν στο γραφείο του υποδιοικητή. Διεξήγαγαν μια ταπεινωτική έρευνα σε όλους μας και μετά έφτασαν οι άνθρωποι της μονάδας Nachshon, που ειδικεύονται στις μεταθέσεις φυλακών.

Μας διέταξαν όλους να γονατίσουμε δίπλα σε έναν τοίχο με σκυμμένα τα κεφάλια και τα χέρια με χειροπέδες πίσω από την πλάτη μας. Οι χειροπέδες μου ήταν πολύ σφιχτές και πονούσα. Μετά μας πήγαν σε ένα λεωφορείο.

Στο δρόμο, ένας από τους φρουρούς με έσπρωξε δυνατά και έπεσα πάνω σε έναν κρατούμενο μπροστά μου. Δεν μπορούσα να του πω τίποτα, γιατί μας απαγόρευαν να μιλάμε μεταξύ μας. Κάθε μέλος του Nachshon κρατούσε έναν κρατούμενο και ένα άλλο δίπλα κρατούσε έναν σκύλο και τον άφηνε να μας επιτεθεί.

Στο σκύλο είχαν βάλει ένα μεταλλικό ρύγχος και ο φρουρός συνέχιζε να λύνει το λουρί και μετά να το τραβούσε προς τα πίσω. Ήταν πολύ τρομακτικό. Κάθε φορά που προσπαθούσα να απομακρυνθώ από το σκυλί, ο φύλακας με κλωτσούσε δυνατά στα πόδια και ένας άλλος φρουρός με έπιανε από τους όρχεις και με έσπρωχνε δυνατά μπροστά ενώ με βρίζει.

Ήμουν πολύ θυμωμένος και ένιωθα εξαιρετικά ταπεινωμένος μπροστά στους άλλους κρατούμενους.

Το λεωφορείο μας πήγε στο πέρασμα Meitar νότια της Χεβρώνας, όπου μας άφησαν ελεύθερους. Είμαι ακόμα πολύ αδύναμος, δεν μπορώ να κινηθώ και να φάω κανονικά.

* Μαρτυρία που δόθηκε στον ερευνητή πεδίου της B’Tselem Basel al-Adrah στις 18 Απριλίου 2024