Η ιταλική Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε ομόφωνα (με 227 ψήφους υπέρ) την Τετάρτη (19/11) το νομοσχέδιο που αναθεωρεί πλήρως το άρθρο 609 του Ποινικού Κώδικα της χώρας, καθορίζοντας εκ νέου τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας – κατά συνέπεια και της πράξης του βιασμού.

Το νομοσχέδιο, το οποίο πλέον οδεύει προς τη Γερουσία, αποτελεί προϊόν διακομματικής συνεννόησης και τροπολογίας που εγκρίθηκε στην Επιτροπή Δικαιοσύνης, κατόπιν διαπραγματεύσεων που περιελάμβαναν την Πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι και την αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Έλι Σλάιν.

Η κεντρική αλλαγή: Η έννοια της συναίνεσης

Το νέο κείμενο ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις αρχές της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, και εισάγει ρητά την έννοια της συναίνεσης, η οποία πρέπει να έχει δύο βασικά στοιχεία.

Το πρώτο είναι η ελεύθερη συγκατάθεση για σεξ – δηλαδή να δίνεται χωρίς καταναγκασμό, και το δεύτερο στοιχείο είναι αυτή να ισχύει τη στιγμή της σεξουαλικής πράξης.

Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: Οποιαδήποτε γενετήσια πράξη τελείται χωρίς την ελεύθερη και τρέχουσα συναίνεση του εμπλεκόμενου προσώπου, συνιστά έγκλημα σεξουαλικής βίας.

Οι τρεις εγκληματικές συμπεριφορές

Ενώ το ισχύον άρθρο εστίαζε στη βία, την απειλή ή την κατάχρηση εξουσίας, η νέα διατύπωση αλλάζει το βάρος στην απουσία συναίνεσης.

Η νέα διατύπωση ορίζει: «Όποιος τελεί, ή αναγκάζει άλλον να τελέσει ή να υποστεί γενετήσιες πράξεις χωρίς την ελεύθερη και παρούσα συναίνεση του τελευταίου, τιμωρείται με κάθειρξη έξι έως δώδεκα ετών».

Προσδιορίζονται τρεις μορφές συμπεριφοράς που συνιστούν το έγκλημα, όπως η τέλεση γενετήσιων πράξεων σε άλλο άτομο, ο εξαναγκασμός άλλου ατόμου να τελέσει γενετήσιες πράξεις, και ο εξαναγκασμός άλλου ατόμου να υποστεί γενετήσιες πράξεις.

Η «ιδιαίτερη ευαλωτότητα»

Μια σημαντική προσθήκη αφορά την προστασία των θυμάτων που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.

Ο νόμος διευρύνει το πλαίσιο πέρα από τη σωματική ή ψυχική κατωτερότητα, εισάγοντας τον όρο της «ιδιαίτερης ευαλωτότητας».

Αυτό στοχεύει να συμπεριλάβει υποκειμενικές, ατομικές, οικογενειακές και κοινωνικές συνθήκες που καθιστούν το θύμα πιο ευάλωτο σε σεξουαλικές απαιτήσεις, θέτοντας σε κίνδυνο την ικανότητά του να εκφράσει ελεύθερη συναίνεση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η βία θεωρείται δεδομένη όταν υπάρχει κατάχρηση αυτής της ευαλωτότητας.

Ελαφρυντικές περιστάσεις

Τέλος, διατηρείται η διάταξη για «λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις», η οποία προβλέπει μείωση της ποινής, αλλά όχι μεγαλύτερη των δύο τρίτων.