Σε έναν δήμο στα ανατολικά προάστια της Ρώμης, που διοικείται από την ακροδεξιά παράταξη Fratelli d’Italia της Τζόρτζια Μελόνι, δημιουργήθηκε μια νέα δημόσια υπηρεσία  για «Κακοποιημένους Άνδρες» όπως διάβασα στο Voxeurop. 

Φυσικά, είναι αυτονόητο πως οι άνδρες –όπως κάθε ανθρώπινο ον– μπορεί να υποστούν κακοποίηση.  Ωστόσο, το ζήτημα της συστημικής έμφυλης βίας συνδέεται περισσότερο με τις γυναίκες οι οποίες πλήττονται και διεκδικούν διαχρονικά υπηρεσίες και κατάλληλες δομές.

Πως όμως ξαφνικά αποφάσισαν στην Ιταλία να δημιουργήσουν μια τέτοια δομή;

Για να δικαιολογήσουν αυτή τη νέα υπηρεσία, οι τοπικές αρχές επικαλούνται τη λεγόμενη «θεωρία της γονεϊκής αποξένωσης». Πρόκειται για μια θεωρία αμφιλεγόμενη, η οποία όχι μόνο έχει αποδομηθεί από τους ειδικούς αλλά έχει θεωρηθεί και επικίνδυνη.

Περιγράφει μια οικογενειακή κατάσταση κατά την οποία ο ένας γονέας –σχεδόν πάντα η μητέρα– χειραγωγεί τα παιδιά ώστε να αποστραφούν τον άλλο γονέα, ο οποίος στη συνέχεια εμφανίζεται ως θύμα ψυχολογικής βίας. Ωστόσο, οι άνδρες έχουν ήδη τη δυνατότητα να προσφύγουν στις κοινωνικές υπηρεσίες ή στην αστυνομία σε περιπτώσεις κακοποίησης. Υπάρχει πράγματι λόγος να δημιουργηθεί ειδική υπηρεσία αποκλειστικά για αυτούς;

Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να ασχοληθούμε με μια υπηρεσία ενός δήμου στην Ιταλία αν δεν ήταν περίπτωση ενδεικτική μιας ευρύτερης, παγκόσμιας τάσης. Τα κεκτημένα των φεμινιστικών αγώνων αμφισβητούνται ολοένα και περισσότερο. Βλέπουμε πλέον σε πολλές  χώρες του δυτικού κόσμου -και δεν αναφερόμαστε μόνο σε χώρες όπως η Ουγγαρία αλλά στην Ιταλία τη Γαλλία, την Ισπανία, τις ΗΠΑ και την Ελλάδα φυσικά– μια επίθεση στοχευμένη, συχνά με το πρόσχημα της υπεράσπισης των «ανδρικών δικαιωμάτων».

Ο Ντιπουί-Ντερί είναι ένας  ακαδημαϊκός που ερευνά επί χρόνια τις εκφάνσεις του σύγχρονου αντιφεμινισμού. Μελετά τη ρητορική και τα επιχειρήματα τύπου  «οι φεμινίστριες  το έχουν παρακάνει» ή «υπάρχει κρίση ανδρισμού», για την οποία ευθύνονται οι γυναίκες. Ο σεξιστικής αυτός λόγος έχει διαχυθεί ευρέως και τα επιχειρήματα αυτά είναι σταθερά στο οπλοστάσιο της πολιτικής στρατηγικής της ακροδεξιάς, η οποία τα χρησιμοποιεί ως όχημα για να προωθήσει την ιδεολογία της.

Ο Ντιπουί-Ντερί εξηγεί πως αυτές  δεν είναι απλώς απόψεις που εκφράζονται στα κοινωνικά δίκτυα ή στα μπαρ. Έχουν αναχθεί σε πολιτική στρατηγική. Οι ακροδεξιές κυβερνήσεις, από την Ιταλία έως την Ουγγαρία και τη Βραζιλία, αλλά και πολιτικοί όπως ο Τραμπ ή ο Ορμπάν, επενδύουν σε αυτές για να συσπειρώσουν τους ψηφοφόρους τους. Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η θεωρία πως οι άνδρες είναι πλέον τα πραγματικά θύματα. Είναι μια θεωρία που στόχο έχει να απονομιμοποιήσει τις φεμινιστικές διεκδικήσεις και να αναχαιτίσει οποιαδήποτε πρόοδο έχει σημειωθεί.

Στην Ελλάδα ο όρος «Γονεϊκή Αποξένωση» έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια του αγώνα ενάντια στον νόμο Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια τα δραματικά αποτελέσματα του οποίου έχει καταγράψει το tvxs.

H υποστηρίκτρια του νομοσχεδίου Τσιάρα κ. Μαριέττα Παπαδάτου – Παστού, εκπρόσωπος της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας (ΕΛΨΕ) για να υποστηρίξει τον νόμο επικαλέστηκε τον Richard Warshak,  συνεχιστή της θεωρίας του Ρίτσαρντ Γκάρντνερ περί «Γονεϊκής Αποξένωσης».

«Ο Γκάρνερ αμφισβητεί και τις ενήλικες γυναίκες – θύματα βιασμού. Διότι έλεγε, ότι κάποιες μπορεί να κερδίζουν ευχαρίστηση από το να τις χτυπάνε. Ότι είναι ένα τίμημα που δέχονται να πληρώσουν για την ικανοποίηση της υποδοχής του σπέρματος» είπε ο ψυχίατρος Γ. Νικολαϊδης σε μια εκδήλωση με στόχο την ενημέρωση πάνω στο θέμα.

Πιο αναλυτικό ακόμα είναι το ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου στο tvxs, το οποίο αναδεικνύει τι συμβαίνει όταν οι ιδέες περί «γονεϊκής αποξένωσης» εφαρμόζονται στην πράξη. Καταλήγουν συχνά σε στρατόπεδα βασανιστηρίων για παιδιά.

Η ερευνητική δημοσιογραφία και οι φεμινιστικές οργανώσεις, έχουν δώσει μεγάλο αγώνα προκειμένου να μην  νομιμοποιηθεί η θεωρία στην Ελλάδα, κάτι που επιχειρούν γνωστά λόμπι. Ωστόσο, δυστυχώς ως επιχείρημα έχει κατά καιρούς βρει έδαφος σε δικαστικές αίθουσες. Χρειάζεται επαγρύπνηση και προσπάθεια για να μη δούμε ιδέες όπως αυτές του κόμματος βελόνι, να μετακομίζουν στη χώρα μας.