Μαζική παράκρουση στο Ισραήλ εξαιτίας του ντοκιμαντέρ NAZA, το οποίο ακόμα δεν έχουν δει, αλλά έχουν εκ των προτέρων καταδικάσει, ακολουθώντας την φοβική τακτική της ένοχης κυβέρνησης τους, που ωστόσο μετράει μέρες μέχρι τις εκλογές, τις ρατσιστικές εκλογές από τις οποίες με το έτσι θέλω απέκλεισαν τα αραβικά κόμματα.
Η μαζική αυτή παράκρουση εκφράζεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο στις κατάρες και τις απειλές που δέχεται μια από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες του Ισραήλ, η Νόα. (Αχινόαμ Νίνι το πλήρες εβραϊκό όνομα της).
Η Νόα, διάσημη διεθνώς για τις συναυλίες της, όπου συνδυάζει τα κρουστά που παίζει η ίδια με την ποίηση, η Νόα που εκπροσώπησε το Ισραήλ στην Eurovision της Μόσχας, πριν αρκετά χρόνια, αυτή η Νόα λοιπόν, δέχεται κατάρες βροχή και απειλές θανάτου, επειδή διέπραξε το αμάρτημα να σταθεί στο πλευρό των δημιουργών του ντοκιμαντέρ ΝΑΖΑ.
Παράλληλα όμως δυναμώνει η αντίσταση στην εκστρατεία εκφοβισμού και υψώνονται όλο και περισσότερες φωνές καταδίκης του ήδη καταδικασμένου για εγκλήματα πολέμου Νετανιάχου, όσο πληθαίνουν οι μαρτυρίες κορυφαίων διπλωματικών εκπροσώπων άλλων χωρών ότι είχαν προειδοποιήσει τον ίδιο το Νετανιάχου για την επίθεση της Χαμάς της 7 Οκτωβρίου. Και ανάμεσα στα άλλα θα πρέπει να εξηγήσει αντί να εκτοξεύει απειλές κατά της Χααρέτζ που πρωτοδημοσίευσε τέτοια πληροφορία, γιατί δεν ενημέρωσε τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας του και άφησε να εξελιχθεί αυτή η σφαγή μιας μέρας που οδήγησε στην τρίχρονη σφαγή, στη γενοκτονία της Γάζας.
Διαβάστε: Ιστορίες καλοσύνης / NAZA: Τυφώνας στο Ισραήλ, τρικυμία στην Γαληνοτάτη
Θα δώσω το λόγο στην ίδια την Νόα, μέσα από τη σελίδα της στο facebook όπου χθες δημοσίευσε τα παρακάτω:
“Από τη στιγμή που δημοσίευσα την ανάρτησή μου υπέρ των δημιουργών της ταινίας *Naza*, δέχομαι καταιγισμό χυδαίων σχολίων, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι προτιμότερο να μείνουν αναπάντητα. Όχι ότι τα διάβασα εγώ η ίδια, αλλά τα διάβασαν φίλοι μου και σοκαρίστηκαν. Εγώ δεν διαβάζω τέτοιου είδους σχόλια. Μίσος, ενισχυμένο από bots.
Ωστόσο, αυτές οι αντιδράσεις δεν προκαλούν έκπληξη, δεδομένης της συλλογικής παράνοιας που έχει καταλάβει την ισραηλινή κοινωνία. Και αυτό ισχύει τόσο για τη Δεξιά όσο και για την Αριστερά, παρεμπιπτόντως. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Μια παράνοια που συνοδεύεται από άρνηση και βία, στοιχεία που εντείνονται εκθετικά ενόψει των σκληρών εκλογών που επίκεινται. Και στη ρίζα όλων αυτών: ο φόβος.
Όπως και ο Yuval Abraham, δεν πτοούμαι από τέτοιες αντιδράσεις. Κυρίως με θλίβουν, εξαιτίας όσων κρύβονται από πίσω τους. Όμως δεν με τρομάζουν.Η καρδιά μου μού μιλάει κάθε μέρα, κάθε ώρα. Κι εγώ ακολουθώ την πορεία που μου δείχνει. Φίλοι με ρωτούν: γιατί να χρειάζεται καν να απαντήσω σε αυτό;Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορώ να είμαι εκείνη που σιωπά όταν αναγνωρίζει την αδικία, που γυρίζει την πλάτη στον πόνο των άλλων.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτός ο πόνος αφορά δεκάδες χιλιάδες αθώους ανθρώπους (και από τις δύο πλευρές!), τους δικούς μας στρατιώτες, καθώς και τον Yuval και τη Rachel. Υψώνοντας τη φωνή μου για χάρη τους, νιώθω ότι προσφέρω μια τεράστια υπηρεσία — όχι μόνο στην οικογένειά μου και στον λαό μου, αλλά και σε ολόκληρη την ανθρώπινη οικογένεια…
Επιλέγω να μοιραστώ μαζί σας τα λόγια του Γιουβάλ Αμπραχάμ, με τον οποίο ταυτίζομαι βαθιά”.
Διαβάστε παρακαλώ:
“Δεδομένου του δημόσιου ενδιαφέροντος και της σημασίας αυτής της ταινίας, η Rachel κι εγώ αποφασίσαμε, σε συνεργασία με την εφημερίδα The Guardian, να διαθέσουμε το *Naza* στο διαδίκτυο, δωρεάν και χωρίς χρονικούς περιορισμούς, ώστε να μπορέσουν όλοι να το παρακολουθήσουν και να ακούσουν τις μαρτυρίες των στρατιωτών. Αυτό θα συμβεί σε λίγες εβδομάδες, τον Νοέμβριο — την πρώτη ημερομηνία που καταφέραμε να εξασφαλίσουμε.
Στο μεταξύ, απευθυνθήκαμε σε κινηματογράφους στο Ισραήλ και τους προσφέραμε την ταινία δωρεάν, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να προβληθεί εδώ, παράλληλα με την κυκλοφορία της στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά τον κόσμο.
Η προβολή της ταινίας θα αποτελούσε πράξη θάρρους απέναντι στην έντονη βία που ασκείται με στόχο τη φίμωσή της. Γνωρίζω ότι υπάρχει τεράστια ζήτηση από το κοινό για να τη δει, και ελπίζω ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλοι θα έχουν σύντομα την ευκαιρία: είτε στους κινηματογράφους είτε διαδικτυακά, σε λίγες εβδομάδες.
Την περασμένη εβδομάδα διαδόθηκαν πολλές ανακριβείς πληροφορίες σχετικά με εμάς και την ταινία. Η ταινία βασίζεται σε τρία χρόνια ενδελεχούς ερευνητικής δημοσιογραφίας και κάθε λεπτομέρεια έχει επαληθευτεί και διασταυρωθεί. Θα μιλήσει από μόνη της και η αλήθεια θα αποκαλυφθεί τελικά.
Δημιουργήσαμε αυτή την ταινία για να πυροδοτήσουμε έναν δημόσιο διάλογο σχετικά με τις ενέργειες της κυβέρνησης στη Γάζα: τη θανάτωση περισσότερων από 73.000 ανθρώπων —στην πλειονότητά τους αμάχων—, την κανονικοποίηση ενός πολέμου εξόντωσης και την αντίληψη ότι «δεν υπάρχουν άμαχοι που δεν εμπλέκονται».
Είκοσι τέσσερις στρατιώτες και στρατιωτίνες έκαναν το θαρραλέο βήμα να μιλήσουν στην κάμερα για όσα μια ολόκληρη κοινωνία αρνείται να συζητήσει.
Η αναγνώριση των φρικαλεοτήτων στη Γάζα δεν μειώνει με κανέναν τρόπο τη φρικτή σφαγή της 7ης Οκτωβρίου —για την οποία φέρει την ευθύνη η Χαμάς, γεγονός για το οποίο μιλούν επίσης οι στρατιώτες στην ταινία, και για το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει καμία δικαιολογία. Το αντίθετο μάλιστα. Άλλωστε, η άρνηση να αντιμετωπιστεί η κατάσταση στη Γάζα ήταν ένας από τους παράγοντες που άνοιξαν τον δρόμο για εκείνο το τρομερό Σάββατο. Και αυτή η άρνηση συνεχίζεται.
Η δημοσιογραφία δεν είναι προδοσία. Η κριτική δεν είναι προδοσία. Κάθε πολίτης έχει καθήκον να γνωρίζει πότε η κυβέρνησή του διαπράττει εγκλήματα, και κάθε στρατιώτης που έχει γίνει μάρτυρας αυτών των εγκλημάτων έχει καθήκον να μιλήσει.
Ανάμεσά μας υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι στρατιώτες. Θα παρακολουθήσουν αυτή την ταινία και θα αναγνωρίσουν προσωπικά όσα περιγράφει: τη θανάτωση άοπλων ανθρώπων που διέσχιζαν μια νοητή γραμμή· την έγκριση εκατοντάδων στρατιωτικών επιχειρήσεων· τις συστηματικές επιθέσεις σε οικογενειακές κατοικίες· τον εμπρησμό και την υλική καταστροφή της Γάζας· τη θανάτωση και τον πυροβολισμό πεινασμένων ανθρώπων σε κέντρα διανομής τροφίμων· καθώς και άλλα εγκλήματα για τα οποία δεν μπορεί να υπάρξει καμία δικαιολογία.
Ακόμα κι αν σε τρομάζει, είναι καθήκον σου να βρεις τρόπο να καταθέσεις για όσα έχεις δει. Θα σου πουν ότι η αλήθεια πρέπει να καλυφθεί για χάρη της δημόσιας εικόνας του Ισραήλ στο εξωτερικό. Όμως αυτό είναι ανοησία. Ο κόσμος γνωρίζει ήδη.
Τα εγκλήματα δεν είναι κάτι που επιδέχεται δικαιολογίες. Πρέπει να σταματήσουν.
Η απόκρυψη της αλήθειας δηλητηριάζει πρωτίστως τη δική μας κοινωνία και, πάνω απ’ όλα, επιτρέπει να συνεχιστούν τα δεινά που υφίστανται οι άνθρωποι στη Γάζα.
Και σε προσωπικό επίπεδο: Εδώ και τρία χρόνια, γράφω στα εβραϊκά για τους κανόνες εμπλοκής του ισραηλινού στρατού στη Γάζα, για λογαριασμό του Local Call (Sikha Mekomit). Εκείνες οι έρευνες αγνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο Ισραήλ.Τώρα, για πρώτη φορά, κάτι άρχισε να ραγίζει σε αυτό το τείχος της αδιαφορίας.
Και αυτή είναι μια θετική εξέλιξη. Είναι υγιές σημάδι.
Ναι, αυτό έχει σημαντικό προσωπικό κόστος. Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα. Όμως, μέσα σε όλα αυτά, υπήρξε επίσης τεράστια υποστήριξη και γενναιοδωρία.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: οι απειλές δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Δεν πρόκειται να εκφοβιστούμε.
Η Ρέιτσελ κι εγώ θα επιστρέψουμε στο Ισραήλ και, μαζί με τους πολλούς συνεργάτες μας, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το μέλλον αυτού του τόπου.”
