Περίπου 10.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στους δρόμους της Μαδρίτης στην Ισπανία, διαμαρτυρόμενοι για την έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, η οποία ζούσε τα τελευταία 71 χρόνια στο ίδιο διαμέρισμα στην κεντρική συνοικία Ρετίρο.

Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε μετά την τέταρτη επιχείρηση έξωσης της αστυνομίας, την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026. Η ηλικιωμένη απομακρύνθηκε από το διαμέρισμά της με φορείο, ενώ έξω από το κτίριο είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες πολίτες.

Για μήνες, γείτονες, συλλογικότητες και άνθρωποι του πολιτισμού έδωσαν μάχη προκειμένου η Μαρικάρμεν να μην χάσει το σπίτι όπου πέρασε όλη της τη ζωή. Μετά την έξωση, διανυκτέρευσε στο Νοσοκομείο Gregorio Marañón, όπου εισήχθη με έντονη σωματική εξάντληση και κρίση άγχους.

Η υπόθεση, όπως αναφέρει η El País, προκάλεσε πολιτικές αντιδράσεις και άγγιξε ευαίσθητες χορδές στην ισπανική κοινωνία, καθώς συμπύκνωσε το πρόβλημα χιλιάδων πολιτών που αδυνατούν να βρουν στέγη. Στην περιφέρεια της Μαδρίτης καταγράφονται κατά μέσο όρο τρεις εξώσεις την ημέρα, όμως η περίπτωση της 87χρονης μετατράπηκε σε σύμβολο του αγώνα για το δικαίωμα στη στέγαση.

Καθώς η συγκέντρωση μεγάλωνε, η αστυνομία υποχρεώθηκε να αποκλείσει την οδό Χενεράλ Μαρτίνεθ Κάμπος. Ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ παρακολουθούσαν την πορεία, ενώ το πλήθος φώναζε συνθήματα όπως «Ντροπή! Ντροπή!».

Ο Εμίλιο Ντίαθ, ένας 90χρονος συνταξιούχος που παρακολουθούσε τη διαδήλωση, εξέφρασε την ανακούφισή του: «Απορώ πώς δεν βγήκαμε νωρίτερα στους δρόμους. Επιτέλους οι νέοι αντιδρούν – μέχρι τώρα φαίνονταν αποστασιοποιημένοι».

Ο Ροδρίγο, φοιτητής, τόνισε πως η οργή του κόσμου είναι απόλυτα δικαιολογημένη: «Η στέγη είναι ανθρώπινο δικαίωμα, δεν είναι εμπόρευμα».

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Μαρίνα Μαρτίν, 25χρονη νοσηλεύτρια: «Η αγορά σπιτιού είναι πια απαγορευτικό όνειρο και το ενοίκιο βραχνάς. Όλος ο μισθός φεύγει στο νοίκι και δεν μένει τίποτα για να ζήσεις».

«Ούτε μία έξωση ακόμα» – Οι κινητοποιήσεις σε όλη την Ισπανία

Η κινητοποίηση στη Μαδρίτη ήταν μόνο η αρχή. Η πλατφόρμα #Niundesahuciomás («Ούτε μία έξωση ακόμα») διοργάνωσε ταυτόχρονες συγκεντρώσεις στην Άβιλα, τη Βαρκελώνη, το Κάδιθ, το Οβιέδο, τη Σεβίλλη και τη Βαλένθια.

Το θέμα έφτασε μέχρι το βήμα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, όπου ο Σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ χαρακτήρισε την έξωση «κοινωνική τραγωδία που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή», επιρρίπτοντας τις ευθύνες στις τοπικές και περιφερειακές αρχές της Μαδρίτης, που ελέγχονται από το PP.

Παράλληλα, στο Ισπανικό Κοινοβούλιο, η υπουργός Στέγασης Ισαμπέλ Ροδρίγκεθ Γκαρθία υπογράμμισε ότι η υπόθεση «αναδεικνύει τις ολέθριες συνέπειες της ασύδοτης κερδοσκοπίας και της ασυλίας που παρέχεται στα κερδοσκοπικά ταμεία».

Το συμβόλαιο του 1956 και η δικαστική διαμάχη

Η νομική διαμάχη ξεκίνησε από ένα παλιό συμβόλαιο ελεγχόμενου ενοικίου που είχε υπογράψει ο πατέρας της Μαρικάρμεν το 1956. Το συμβόλαιο μεταβιβάστηκε στη συνέχεια στη μητέρα της και κατόπιν στην ίδια.

Αν και η 87χρονη ήταν απόλυτα συνεπής στις πληρωμές της, ο νέος ιδιοκτήτης του ακινήτου, η επενδυτική εταιρεία Urbagestión, απαίτησε τη λύση της μίσθωσης, αυξάνοντας το ενοίκιο από τα 500 ευρώ στα 2.650 ευρώ.

Στη συνέχεια το ποσό αναπροσαρμόστηκε στα 1.650 ευρώ, εξακολουθώντας όμως να υπερβαίνει τη μηνιαία σύνταξη της Μαρικάρμεν, η οποία ανέρχεται σε 1.350 ευρώ.

Παρά την πρωτόδικη δικαίωση της 87χρονης, το Εφετείο ανέτρεψε την απόφαση και το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε τελικά υπέρ της εταιρείας.

Η επενδυτική εταιρεία απέρριψε ακόμη και την πρόταση γνωστού συγγραφέα, ο οποίος ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος, να καλύψει ο ίδιος το νέο ενοίκιο της ηλικιωμένης για το υπόλοιπο της ζωής της.

Το υπουργείο Στέγασης αποκάλυψε επίσης ότι προσπάθησε να εξαγοράσει το διαμέρισμα, χωρίς όμως να γίνει αποδεκτή η πρότασή του.