Το tvxs δημοσιεύει στα ελληνικά τον λόγο που εκφωνήθηκε στη συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τον αγωνιζόμενο λαό του Ιράν στο Βερολίνο, στις 18 Γενάρη 2026, από το δίκτυο φεμινιστριών Feminists4Jina.

Η μετάφραση είναι της Ειρήνης Δαφέρμου.

Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία

Έχει γίνει αβάσταχτο να μιλάς ως Ιρανή, είναι σαν κάποιος άλλος να μιλά για σένα συνέχεια. Αν σου επιτραπεί να μιλήσεις και καθόλου, είναι μόνο για να απαντήσεις μια ερώτηση, σχεδιασμένη να επιβεβαιώσει όλα όσα ήδη πιστεύουν.

Ρωτούν:

«Ελπίζετε στη βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ;»

«Ανέρχεται πράγματι σε 12 χιλιάδες ο αριθμός των θυμάτων;»

Κανείς δεν μας απεύθυνε ερωτήσεις όταν το φασιστικό καθεστώς πάνω από τα κεφάλια μας τερμάτιζε πρώτο παγκοσμίως στις εκτελέσεις. Κανείς δεν μας απεύθυνε ερωτήσεις όταν, μετά την πληγωμένη ισχύ του καθεστώτος από τον πόλεμο των 12 ημερών, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο γείτονες μας Αφγανοί και Αφγανές απελάθηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες, πίσω στην κόλαση των Ταλιμπάν. Κανείς δεν ρώτησε για τις δεκάδες χιλιάδες θανάτους, που πέσαν πάνω μας μέσα στην πανδημία, θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Κανείς δεν ρώτησε πως καταστράφηκαν το νερό, ο αέρας και τα δάση μας, πως σχεδιάστηκε ένας αργός θάνατος για ολόκληρους πληθυσμούς. Κανείς δεν ρώτησε για το πως άνθρωποι βυθιζόντουσαν όλο και περισσότερο στη φτώχεια κάθε μέρα για να πλουτίζουν οι Ισλαμιστές ολιγάρχες. Κανείς δεν μας ρώτησε τίποτα, κοντά πέντε δεκαετίες, όταν εξέγερση την εξέγερση, εκείνοι που αγαπήσαμε εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν με μια σφαίρα κάπου στη χώρα, τα σώματά τους εξαφανίστηκαν, ή οι οικογένειες τους εξαναγκάστηκαν να αγοράσουν το νεκρό σώμα του παιδιού τους. Κανείς δεν ρώτησε γιατί ο βιασμός και ο φόνος δεν κοστίζουν τίποτα κι είναι τόσο εύκολοι.

Κανείς δεν μας απεύθυνε καμία ερώτηση

Γιατί…

Οι ζωές μας μετράνε μόνο όταν χωράνε στην ατζέντα των δυτικών κρατών και του δυτικού ακροατηρίου.

Σήμερα είναι πεντακάθαρο. Η Αυτοκρατορία έστησε τον πόλεμο των μονομάχων, στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης του Ιράν. Μια φράξια γέρνει στη Δύση. Και μια στην Ανατολή. Τσεκάρουν ποια από τις δύο αξίζει τα λεφτά τους. Ποια μπορεί να τους βγει φθηνότερη. Ποια μπορεί να συνεχίσει -όλο και πιο αδύναμη εκτός συνόρων και όλο και πιο βίαιη εντός.

Αυτός ο κύκλος του πολέμου και των διαπραγματεύσεων έχει διαμορφώσει τη ζωή μας δεκαετίες ολόκληρες. Πίσω από τις κουρτίνες της απομόνωσης, ένα φασιστικό καθεστώς μας σκοτώνει και μας λεηλατεί. Και το κέρδος είναι το μόνο που μετράει.

Μα θες να ξέρεις ποιο είναι το πιο σκληρό από όλα;

Και όσοι υπερασπίζονται και όσοι ασκούν κριτική στην Αυτοκρατορία στη Δύση, περιμένουν από εμάς – τους λαούς της Δυτικής Ασίας- να χτυπηθούμε στην αρένα των Μονομάχων μεταξύ μας, όσο εκείνοι κοιτούν από τη σχετική ασφάλεια των σπιτιών και των δρόμων τους, συζητώντας με πάθος για το ποιος αξίζει περισσότερο τη συμπάθεια τους. «Α, αυτό μάλιστα είναι τρομοκρατία», «Α, αυτό μάλιστα, είναι αντίσταση». Εξαναγκαζόμαστε να στηθούμε απέναντι από λαούς αντιμέτωπους με γενοκτονία, έτσι ώστε οι φονιάδες τους ή οι μακρινοί υποστηρικτές τους, να κερδίσουν λίγη ακόμη ηθική υπεροχή.

Πάνω από δύο χρόνια γενοκτονίας σε απευθείας μετάδοση στη Γάζα και ο φασισμός έχει κανονικοποιηθεί παγκόσμια. Τα μεσανατολίτικα σώματα γίναν το εμπόρευμα.

Και τώρα εκείνοι που δεν έζησαν ποτέ στην περιοχή, που δεν νοιάστηκαν ποτέ να μάθουν για τους εκατόχρονους αγώνες ενάντια στην κυριαρχία και στην εκμετάλλευση, βάζουν το ταμπελάκι με την τιμή πάνω στις δικές μας ζωές.

Μόνο που η φεμινιστική μας απάντηση είναι να πάμε πέρα από αυτό. Πέρα από ένα κόσμο εικόνων, ταυτοτήτων, και τιμών.

Επιστρέφουμε στα σώματα.

Σώματα που δουλεύουν. Σώματα που γεννούν. Σώματα που δολοφονούνται.

Σας μιλούμε ως φεμινίστριες που κουβαλούμε τις πληγές μας από γενιά σε γενιά και συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε για αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς τους Παγκόσμιου Νότου, ειδικά της αποκαλούμενης «Μέσης Ανατολής», για αυτονομία, ισότητα και ελευθερία.

Τρία χρόνια πριν, η κραυγή μας Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία αντήχησε όπου υπήρχαν αυτιά ν’ ακούσουν. Σκόρπισε τον τρόμο στους φασίστες παντού -κοσμικούς και θρησκευτικούς. Ιρανούς και μη. Βιάστηκαν να τη σβήσουν. Να τη διαστρεβλώσουν. Να μην αφήσουν κανένα ορίζοντα απελευθέρωσης παρά μια επιλογή μεταξύ πατριαρχικών, ρατσιστικών και καπιταλιστικών δυνάμεων.

Σήμερα, αυτό που πλημμυρίζει τα σώματά μας είναι η οργή. Οργή χωρίς συμβιβασμούς. Οργή κατά οποιουδήποτε μιλά για μας χωρίς να χτίζει αληθινές σχέσεις και δίκτυα μεταξύ των καταπιεσμένων –

Από το Αφγανιστάν

Στο Κουρδιστάν

Στο Ιράκ

Στη Συρία

Στο Λίβανο

Στην Παλαιστίνη

Στο Σουδάν.

Δεν σερβίρουμε ρηχό πασιφισμό και κοινωνική ειρήνη που είναι εδώ για να διατηρήσει το status quo. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στην αντίσταση όλων των καταπιεσμένων, συμπεριλαμβανομένων των λαών στο Ιράν! Και δεν βιαζόμαστε να τους κρίνουμε με το μέτρο που εξυπηρετεί μόνο μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων.

Απαιτούμε ζωή.

Απαιτούμε αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε ελευθερία.

Γυναίκα Ζωή Ελευθερία.

Το κείμενο στα αγγλικά:

We demand life. We demand dignity. We demand freedom.

Το βίντεο από την πορεία:

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Feminists for Jina (@feminists4jina)