Μια γυναίκα που επέζησε από την ίδια της την εκτέλεση βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας από τις πιο έντονες συζητήσεις για τη θανατική ποινή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η περίπτωση της Κρίστα Πάικ, η οποία καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία της συμμαθήτριάς της, Κολίν Σλίμερ, το 1995, όταν ήταν 18 ετών, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις μετά την αποτυχημένη προσπάθεια εκτέλεσής της στις 30 Σεπτεμβρίου, στο Τενεσί.

Όπως αναφέρει η Guardian, χρειάστηκε περισσότερο από μία ώρα μέχρι η ομάδα εκτέλεσης να καταφέρει να τοποθετήσει δύο ενδοφλέβιες γραμμές, μέσω των οποίων επρόκειτο να χορηγηθεί μεγάλη δόση πεντοβαρβιτάλης, ενός ισχυρού κατασταλτικού φαρμάκου.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, η 50χρονη προσπαθούσε να βοηθήσει τους ανθρώπους που επιχειρούσαν να της αφαιρέσουν τη ζωή, υποδεικνύοντας σημεία του σώματός της όπου θα μπορούσαν να εντοπίσουν φλέβα.

«Δοκιμάστε εδώ, σας παρακαλώ. Νομίζω ότι εδώ θα είναι εντάξει. Δοκιμάστε ψηλότερα, στον ώμο μου», επαναλάμβανε, ενώ οι προσπάθειες συνεχίζονταν.

Όταν τελικά οι υπεύθυνοι θεώρησαν ότι είχαν εξασφαλίσει λειτουργική ενδοφλέβια πρόσβαση, η Πάικ τούς ευχαρίστησε κιόλας.

«Η κυρία Πάικ ήταν ευγενική και συνεργάσιμη», δήλωσε ο δικηγόρος της, Ράντι Σπάιβι, ο οποίος παρακολουθούσε τη διαδικασία.

Ωστόσο, η εκτέλεση δεν εξελίχθηκε όπως είχε σχεδιαστεί.

Για λόγους που δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως, το φάρμακο φαίνεται ότι δεν εισήλθε κανονικά στην κυκλοφορία του αίματος, αλλά πιθανότατα διέρρευσε στους ιστούς του χεριού της.

Η Κρίστα Πάικ επέζησε, σε μια υπόθεση που χαρακτηρίζεται πρωτοφανής για ολοκληρωμένη απόπειρα εκτέλεσης με θανατηφόρα ένεση.

• Διαβάστε επίσης: Κρίστα Πάικ / Πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και μεταφέρθηκε ξανά στις φυλακές

Από την αίθουσα εκτελέσεων στο νοσοκομείο

Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν εξαιρετικά κρίσιμες.

Η Πάικ παρέμεινε αναίσθητη, με τους δικηγόρους της να φοβούνται ακόμη και το ενδεχόμενο σοβαρής, μη αναστρέψιμης εγκεφαλικής βλάβης.

Τελικά, την Τρίτη ανέκτησε τις αισθήσεις της. Σύμφωνα με τους συνηγόρους της, κατάφερε να μιλήσει και να περπατήσει μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου, παρά τη σοβαρή κατάσταση στην οποία είχε βρεθεί.

Τα χέρια της είχαν υποστεί έντονο πρήξιμο και η πορεία της αποκατάστασής της παραμένει αβέβαιη.

Το Σάββατο πήρε εξιτήριο και επέστρεψε στις γυναικείες φυλακές του Νάσβιλ, όπου εξακολουθεί να λαμβάνει ιατρική φροντίδα.

Ο δικηγόρος της περιέγραψε όσα παρακολούθησε ως μια εμπειρία που τον στοιχειώνει.

«Αυτό που είδα δεν πρέπει να συμβεί ποτέ ξανά. Έγινε στο όνομα όλων μας», δήλωσε.

Η αποτυχημένη εκτέλεση έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα θεμελιώδες ερώτημα – μπορεί μια διαδικασία που ενέχει τον κίνδυνο τόσο παρατεταμένου πόνου να θεωρείται ανθρώπινη;

• Διαβάστε επίσης: Αποφυλάκιση / 29 χρόνια φυλακή, 9 φορές ημερομηνία εκτέλεσης, 3 «τελευταία γεύματα» [Βίντεο]

Η αναβίωση της θανατικής ποινής επί Τραμπ

Η υπόθεση της Πάικ συμπίπτει με μια περίοδο κατά την οποία οι εκτελέσεις στις ΗΠΑ παρουσιάζουν σημαντική αύξηση, ύστερα από σχεδόν δύο δεκαετίες υποχώρησης.

Το 2003 πραγματοποιήθηκαν 71 εκτελέσεις, ενώ το 1999 είχαν καταγραφεί 98, αριθμός που αποτέλεσε το υψηλότερο επίπεδο εκείνης της περιόδου.

Στη συνέχεια ακολούθησε σταδιακή μείωση, με τις εκτελέσεις να περιορίζονται σε μόλις 11 το 2021.

Η τάση αυτή, ωστόσο, αντιστράφηκε τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με το Death Penalty Information Center (DPI), το 2025 πραγματοποιήθηκαν 47 εκτελέσεις, ο μεγαλύτερος αριθμός των τελευταίων 16 ετών.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ταχθεί επανειλημμένα υπέρ της ενίσχυσης της θανατικής ποινής.

Κατά το τέλος της πρώτης προεδρικής του θητείας, η κυβέρνησή του προχώρησε στην εκτέλεση 13 ομοσπονδιακών θανατοποινιτών.

Με την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, υπέγραψε από την πρώτη ημέρα εκτελεστικό διάταγμα για την «αποκατάσταση της θανατικής ποινής», χαρακτηρίζοντάς την απαραίτητο μέσο αποτροπής και τιμωρίας των σοβαρότερων εγκλημάτων.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει η Guardian, το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης έχει καταλήξει ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις πως η θανατική ποινή λειτουργεί αποτρεπτικά.

Παράλληλα, σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, περίπου το 4% των ανθρώπων που καταδικάζονται σε θάνατο ενδέχεται να είναι αθώοι.

Εκτέλεση με τυφεκισμό και σχέδια για δημόσια μετάδοση

Η πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ έχει προκαλέσει αντιδράσεις και για την επιλογή των μεθόδων εκτέλεσης.

Ο πρώην πρόεδρος Τζο Μπάιντεν είχε μετατρέψει, πριν αποχωρήσει από την εξουσία, τις θανατικές ποινές όλων πλην τριών κρατουμένων που βρίσκονταν στην ομοσπονδιακή πτέρυγα μελλοθανάτων.

Ωστόσο, ο Τραμπ αξιοποίησε τις αρμοδιότητές του ως αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων για να διατάξει την εκτέλεση του Νιντάλ Χασάν, ο οποίος είχε καταδικαστεί για τη μαζική δολοφονική επίθεση στο Φορτ Χουντ το 2009.

Ο υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ ανακοίνωσε ότι η εκτέλεση θα πραγματοποιηθεί στις 3 Δεκεμβρίου, με τυφεκισμό, ενώ παρουσίασε σχέδιο ώστε η διαδικασία να είναι δημόσια και να μεταδοθεί ζωντανά.

«Θα διασφαλίσουμε ότι ο κόσμος θα μπορεί να την παρακολουθήσει, ότι θα είναι δημόσια, γιατί οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν πως τέτοιες πράξεις έχουν σοβαρές συνέπειες», δήλωσε.

Το σχέδιο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με Αμερικανούς πολιτικούς να το χαρακτηρίζουν «αποκρουστικό».

Τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποίησαν επίσης ότι μια τέτοια δημόσια εκτέλεση θα μπορούσε να ισοδυναμεί με βασανιστήριο, απευθύνοντας στην Ουάσιγκτον προειδοποίηση ανάλογη με εκείνες που έχουν διατυπωθεί προς το Αφγανιστάν και το Ιράν.

Η Φλόριντα στην πρώτη γραμμή των εκτελέσεων

Η αναζωπύρωση της θανατικής ποινής δεν περιορίζεται στο ομοσπονδιακό επίπεδο.

Η Φλόριντα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτείας που έχει αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των εκτελέσεων.

Υπό τον κυβερνήτη Ρον ΝτεΣάντις, πραγματοποιήθηκαν 19 εκτελέσεις το 2025, αριθμός-ρεκόρ για την πολιτεία.

Το 2026 έχουν ήδη εκτελεστεί 16 κρατούμενοι, ενώ είχαν προγραμματιστεί δύο ακόμη εκτελέσεις. Την Παρασκευή, πάντως, ο κυβερνήτης ακύρωσε μία διαδικασία θανατηφόρας ένεσης χωρίς να δώσει εξηγήσεις.

Σε εθνικό επίπεδο, ο αριθμός των εκτελέσεων θα μπορούσε να φτάσει τις 38 μέσα στο 2026.

Παρότι πρόκειται για μείωση σε σχέση με το 2025, παραμένει υψηλότερος από τα επίπεδα που είχαν καταγραφεί σε οποιοδήποτε έτος από το 2013 έως και το 2024.

Οι αποτυχημένες εκτελέσεις και η αναζήτηση νέων μεθόδων

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αναδεικνύει η υπόθεση Πάικ αφορά τη μέθοδο της θανατηφόρας ένεσης, η οποία κυριαρχεί στις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.

Σύμφωνα με το DPI, τουλάχιστον 12 εκτελέσεις παρουσίασαν σοβαρές επιπλοκές την τελευταία πενταετία.

Σε πέντε περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Πάικ, οι κρατούμενοι επέζησαν της διαδικασίας, έχοντας προηγουμένως υποστεί πολύωρη ταλαιπωρία.

Οι επανειλημμένες αποτυχίες έχουν ενισχύσει την αμφισβήτηση του ισχυρισμού ότι η θανατηφόρα ένεση αποτελεί μια σχετικά ανώδυνη και ανθρώπινη μέθοδο εκτέλεσης.

Ορισμένες πολιτείες έχουν στραφεί σε εναλλακτικές πρακτικές, οι οποίες όμως έχουν προκαλέσει νέες αντιδράσεις.

Στην Αλαμπάμα, δύο κρατούμενοι που είχαν επιζήσει από προηγούμενες απόπειρες εκτέλεσης με ένεση, οι Άλαν Μίλερ και Κένεθ Σμιθ, εκτελέστηκαν αργότερα με χρήση αζώτου.

Η μέθοδος αυτή έχει επικριθεί για τη σκληρότητά της, ενώ, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ομοσπονδιακό δικαστήριο έχει πλέον εμποδίσει τη χρήση της σε ανθρώπους.

Αντίστοιχα, στη Νότια Καρολίνα, η εκτέλεση του καταδικασμένου για φόνο Μικάλ Μάχντι με τυφεκισμό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς οι σκοπευτές δεν πέτυχαν το προβλεπόμενο σημείο στην καρδιά, με αποτέλεσμα ο θάνατός του να είναι παρατεταμένος και πιθανότατα εξαιρετικά επώδυνος.

Στο Τενεσί, η υποψήφια των Ρεπουμπλικανών για τη θέση του κυβερνήτη, Μάρσα Μπλάκμπερν, έχει προτείνει την επαναφορά της ηλεκτρικής καρέκλας.

Ο ρόλος των χριστιανών εθνικιστών

Το δημοσίευμα εξετάζει επίσης την επιρροή συντηρητικών θρησκευτικών κύκλων στην αναβίωση της θανατικής ποινής.

Σύμφωνα με την Μπρούκλιν Γουόκερ, επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί, οι υποστηρικτές του χριστιανικού εθνικισμού εμφανίζονται περισσότερο προσανατολισμένοι στην ανταποδοτική τιμωρία, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής, σε σύγκριση με άλλες θρησκευτικές ομάδες στις ΗΠΑ.

Ορισμένοι θρησκευτικοί ηγέτες επικαλούνται αντιλήψεις περί τιμωρητικής δικαιοσύνης από την Παλαιά Διαθήκη.

Ο πάστορας Νταγκ Γουίλσον, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πιτ Χέγκσεθ, έχει ταχθεί υπέρ της επιτάχυνσης των δικαστικών διαδικασιών προσφυγής, ώστε οι εκτελέσεις να πραγματοποιούνται ταχύτερα.

Ακόμη πιο ακραίες θέσεις έχει διατυπώσει ο πάστορας Τζόελ Γουέμπον, ο οποίος έχει προτείνει την επέκταση της θανατικής ποινής ακόμη και σε γυναίκες που υποβάλλουν ψευδείς καταγγελίες σεξουαλικής επίθεσης.

Μία ημέρα μετά την αποτυχημένη εκτέλεση της Πάικ, έγραψε στην πλατφόρμα Χ: «Δεν μπορείς να είσαι υπέρ της ζωής χωρίς να είσαι υπέρ της θανατικής ποινής».

Μειώνεται η υποστήριξη των Αμερικανών στη θανατική ποινή

Παρά την πολιτική ώθηση που δίνεται στις εκτελέσεις, η κοινωνική αποδοχή της θανατικής ποινής έχει περιοριστεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Gallup, η συνολική υποστήριξη είχε φτάσει το 80% το 1995, ενώ το 2025 είχε υποχωρήσει στο 52%.

Η διαφοροποίηση είναι ακόμη εντονότερη στις νεότερες ηλικίες.

Στην τελευταία σχετική μέτρηση του 2024, μόλις το 42% των Αμερικανών ηλικίας 18 έως 34 ετών δήλωνε ότι υποστηρίζει τη θανατική ποινή.

Παράλληλα, 23 αμερικανικές πολιτείες την έχουν καταργήσει, ενώ άλλες τέσσερις έχουν αναστείλει την εφαρμογή της.

Η Λόρα Πόρτερ, εκτελεστική διευθύντρια της οργάνωσης US Campaign to End the Death Penalty, η οποία εκπροσωπεί συμμαχία 60 οργανώσεων, εκτιμά ότι η πρακτική αυτή μπορεί τελικά να εγκαταλειφθεί εξαιτίας της συσσώρευσης αποτυχιών και αμφισβητήσεων.

«Πιστεύω ότι η θανατική ποινή θα πεθάνει από χίλια μικρά χτυπήματα», δήλωσε.

Όπως εξήγησε, κάθε αποτυχημένη εκτέλεση, κάθε άδικη καταδίκη και κάθε περίπτωση εκτέλεσης ανθρώπου με νοητική αναπηρία ενισχύει την κατανόηση των αδυναμιών του συστήματος από την κοινή γνώμη.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει επίσης στη στάση οικογενειών θυμάτων ανθρωποκτονιών, οι οποίες, παρά την προσωπική τους απώλεια, συμμετέχουν σε εκστρατείες κατά της θανατικής ποινής.

«Πόσος πόνος είναι αρκετός;»

Η Κρίστα Πάικ εξακολουθεί να αναρρώνει από την αποτυχημένη εκτέλεσή της.

Σύμφωνα με τους δικηγόρους της, είναι θυμωμένη, συγχυσμένη και αντιμετωπίζει ακόμη δυσκολίες στη σκέψη της.

Παράλληλα, όμως, έχει αρχίσει να ενδιαφέρεται για την κατάσταση άλλων ανθρώπων, ζητώντας μάλιστα να μάθει νέα για την οικογένεια της Κολίν Σλίμερ, της γυναίκας για τη δολοφονία της οποίας καταδικάστηκε.

Και αυτό γιατί η γυναίκα που επέζησε από μια κρατικά οργανωμένη διαδικασία θανάτωσης βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη όχι μόνο με τις σωματικές και ψυχολογικές συνέπειές της, αλλά και με την αβεβαιότητα για το μέλλον της.

Ο δικηγόρος της, Ράντι Σπάιβι, συνόψισε το ζήτημα με ένα ερώτημα που απευθύνεται πρωτίστως στις αρχές του Τενεσί, αλλά αγγίζει ολόκληρη την αμερικανική κοινωνία: «Πόσος πόνος είναι αρκετός;»