Στη Γαλλία, το φαινόμενο της εκπόρνευσης ανηλίκων έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Εκτιμάται ότι 15.000 με 20.000 κορίτσια, κάποια μόλις 12 ετών, εκδίδονται έναντι αμοιβής. Η έρευνα της Libération φωτίζει μια πραγματικότητα που παραμένει στη σκιά αφού οι δράστες είναι αυτό που ονομάζει η κοινωνία «άνδρες της διπλανής πόρτας», οικογενειάρχες, επαγγελματίες, άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας.

Η υπόθεση της Μίνα (ψευδώνυμο), ενός κοριτσιού μόλις 14 ετών, είναι ενδεικτική. Όταν έφυγε από το πατρικό της σπίτι, βρέθηκε αιχμάλωτη σε διαμέρισμα στο Παρίσι, φυλακισμένη όπου την οδήγησε μια ομάδα συνομηλίκων κοριτσιών, που άλλοτε την κακοποιούσαν σωματικά, άλλοτε την ανάγκαζαν να συμμετέχει σε σεξουαλικές πράξεις με «πελάτες».

Η ομάδα που την κακοποιούσε ανέβασε τα βίντεο αυτών των κακοποιήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προσελκύσουν πελάτες.

Οι άνδρες που έτρεξαν να συνευρεθούν με τη Μίνα είχαν όλοι καθαρό ποινικό μητρώο. Εμφανίζονται ως συνηθισμένοι πολίτες. Ένας νοσηλευτής, ένας δικηγόρος, ένας οδηγός, ένας κοινωνικός λειτουργός. Όλοι τους είχαν επισκεφθεί επανειλημμένα ιστότοπους που είναι γνωστό ότι φιλοξενούν αγγελίες όπου διαφημίζεται πως προσφέρεται σεξ με ανήλικα άτομα.

Η δικηγόρος του κοριτσιού, Σάρα Ζιράντ, δηλώνει συγκλονισμένη: «Δεν είναι δυνατόν να μην κατάλαβαν ότι ήταν παιδί. Δεν είναι δυνατόν αυτοί οι άνδρες να μη ξέρουν την οδύνη της».

Παρά τα αδιάσειστα στοιχεία, η δικαιοσύνη εξακολουθεί να δείχνει ανοχή. Οι περισσότεροι από τους άνδρες που συνευρέθηκαν με τη Μίνα είτε απαλλάχθηκαν, είτε τιμωρήθηκαν με ελαφριές ποινές, είτε εκκρεμεί ακόμα η εκδίκαση της υπόθεσής τους.

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι: πώς γίνεται σε ένα κράτος δικαίου, με ισχυρό νομικό οπλοστάσιο κατά της παιδοφιλίας και της εμπορίας ανθρώπων, να κυκλοφορούν ελεύθερα άνδρες που αναζητούν ανήλικα κορίτσια «με παιδική εμφάνιση» στα sites πορνείας;

Η Libération αναδεικνύει ένα κοινωνικό ταμπού. Δεν πρόκειται για δίκτυα παιδόφιλων στο σκοτεινό διαδίκτυο, δεν πρόκειται για περιθωριακούς άνδρες αλλά για «κύριο της διπλανής πόρτας», για τον πελάτη χαίρει εκτίμησης και την ίδια ώρα ψάχνει ανήλικες. Οι ειδικοί τονίζουν ότι πρόκειται για άνδρες που δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τον κλασικό προφίλ του παιδόφιλου, αλλά με τον «πελάτη ευκαιρίας», που αξιοποιεί την ευκολία της ψηφιακής πορνείας για να «δοκιμάσει» τη σεξουαλική εξουσία πάνω σε ένα παιδί.

Η έρευνα φωτίζει τη νέα γεωγραφία της ανήλικης πορνείας στη Γαλλία. Οργανώνεται κυρίως μέσα από πλατφόρμες «νόμιμων» αγγελιών, όπου οι διαχειριστές της πλατφόρμας και οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια, ενώ τα κορίτσια διαχειρίζονται συχνά μόνες τους την «καριέρα» τους, ή δρουν υπό την καθοδήγηση συνομηλίκων προαγωγών.

Η εικόνα του σκληρού προαγωγού δίνει τη θέση της σε μικρές, χαοτικές ομάδες κοριτσιών που δρουν από τα κοινωνικά δίκτυα, με σκοπό το εύκολο χρήμα, αλλά συχνά καταλήγουν θύματα βίας και κυκλωμάτων.

Το ίδιο το κράτος, παρά τις δημόσιες καταγγελίες, δεν δείχνει να διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία για να αποτρέψει ή να εντοπίσει τη διάδοση αυτού του φαινομένου. Η αστυνομία παραδέχεται πως δεν έχει επαρκείς ανθρώπινους πόρους να «σαρώσει» τις χιλιάδες αγγελίες.

Οι δικαστικές αρχές από την άλλη διστάζουν να ασκήσουν διώξεις σε πελάτες που συχνά δηλώνουν ότι «πίστευαν πως ήταν ενήλικα» τα κορίτσια. Στις δίκες, το επιχείρημα αυτό επαναλαμβάνεται σχεδόν αυτούσιο. «Δεν φαινόταν μικρή», «δεν μου είπε ποτέ την ηλικία της».

Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει η Libération, το βλέμμα αυτών των ανδρών δεν είναι αθώο. Στις αγγελίες αναζητούν ξεκάθαρα ανήλικες που αναφέρονται ως «νεανικά πρόσωπα» ή «μαθήτριες». Η αγορά, άλλωστε, προσαρμόζεται. Οι ίδιες ομάδες ανηλίκων γνωρίζουν πως αυτή η αθωότητα της ηλικίας είναι που «πουλάει».

Η υπόθεση της Μίνα δεν είναι μεμονωμένη. Αποτελεί την κορυφή ενός παγόβουνου που η γαλλική κοινωνία προτιμά να μην βλέπει. Η πορνεία ανηλίκων παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατη. Το τραύμα, όμως, για τα κορίτσια αυτά, είναι μόνιμο.

Η Libération κλείνει το ρεπορτάζ της με μια ερώτηση που αιωρείται: «Πόσες ακόμη Μίνες χρειάζεται να υποφέρουν για να καταλάβει η κοινωνία πως δεν είναι αυτές οι ένοχες, αλλά εκείνοι που πληρώνουν για να κάνουν σεξ με ένα παιδί;