Την περασμένη εβδομάδα εμφανίστηκαν δύο εμπόδια μπροστά στο σχέδιο του καθεστώτος, το οποίο η κυβέρνηση αποκαλεί «Τουρκία χωρίς Τρομοκρατία» και οι υποστηρικτές του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή από το 1999 και υπήρξε πρώην ηγέτης του PKK, που διαλύθηκε τον Μάιο του 2025, αποκαλούν «Διαδικασία Ειρήνης και Κοινωνικής Δημοκρατίας».

Ads

Ο Οτζαλάν δέχεται έντονη κριτική από την πλειονότητα των Κούρδων, καθώς κατηγορείται ότι εγκαταλείπει τον αγώνα για την αναγνώριση των συλλογικών δικαιωμάτων των Κούρδων και ότι επιδιώκει να εντάξει το σύνολο του κουρδικού πληθυσμού στο σύστημα του τουρκικού κράτους — την «Δημοκρατική Ενσωμάτωση», σύμφωνα με τη δική του ορολογία.

Ads

Οι υποστηρικτές του Οτζαλάν, οι οποίοι πλέον αποκαλούνται «μαθητές της αίρεσης του Άπο», οργάνωσαν αρκετές συμβολικές τελετές κηδείας προς τιμήν των μαχητών τους που σκοτώθηκαν κατά την τελευταία δεκαετία.

Ads

Δεν υπήρχαν φέρετρα, αλλά μόνο φωτογραφίες των ένοπλων μαχητών, ορισμένοι από τους οποίους ήταν νέοι ηλικίας 12 έως 17 ετών. Οι εκδηλώσεις αυτές προκάλεσαν τις αντιδράσεις του Προέδρου Ερντογάν και του συμμάχου του, Ντεβλέτ Μπαχτσελί (ακροδεξιά). «Στην αυγή της ειρήνης δεν πρέπει να δοξάζονται οι τρομοκράτες που σκότωσαν τους στρατιώτες μας», δήλωσαν.

Ads

Οι παρατηρητές που βρίσκονται κοντά στο καθεστώς φοβούνται ότι οι ψηφοφόροι του Ερντογάν και του Μπαχτσελί μπορεί να εγκαταλείψουν το κυβερνητικό στρατόπεδο και να ενισχύσουν την εθνικιστική ακροδεξιά. «Δεν πρέπει να σαμποταριστεί η διαδικασία», λένε.

Παράλληλα, από την πλευρά των υποστηρικτών του Άπο, η δήλωση του προέδρου του DEM (Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας, κουρδικό, 56 έδρες επί συνόλου 592) κ. Τουντζέρ Μπακιρχάν σχετικά με τους Αλεβίτες (μειονοτική, προοδευτική θρησκευτική κοινότητα) έγινε πολύ κακώς δεκτή από την αλεβίτικη κοινότητα.

Η τελευταία είχε εκδώσει ανακοίνωση διαμαρτυρίας για τις δηλώσεις του Οτζαλάν, ο οποίος εξήρε τον σουλτάνο Γιαβούζ Σελίμ (1470-1520) και τον Κούρδο ηγεμόνα Ιντρισί Μπιτλισί (1457-1520), άνθρωπο του κράτους και των γραμμάτων, τους οποίους θεωρεί υπεύθυνους για τη σφαγή 40.000 Αλεβιτών κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ των Οθωμανών και του Σάχη Ισμαήλ, ιδρυτή της δυναστείας των Σαφαβιδών στο Ιράν.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Οτζαλάν τάχθηκε για ακόμη μία φορά στο πλευρό του τουρκικού κράτους, το οποίο διαχρονικά βρίσκεται απέναντι στους Αλεβίτες και στους σιίτες, οι οποίοι αποτελούν την πλειονότητα στο Ιράν.

Ο κ. Μπακιρχάν εκτίμησε ότι «οι άνθρωποι που πήραμε από τον δρόμο και τοποθετήσαμε στις βουλευτικές καρέκλες αντιτίθενται στον Οτζαλάν και στη διαδικασία ειρήνης».


Τα πρακτικά των μυστικών συνομιλιών στο νησί Ίμραλι, μεταξύ του Οτζαλάν και εκπροσώπων του καθεστώτος, δημοσιεύονται σε ενημερωτικές ιστοσελίδες Κούρδων αντιπάλων της κυβέρνησης και φέρνουν τον Οτζαλάν σε δύσκολη θέση. Διότι από αυτά προκύπτει ότι ο πρώην ηγέτης του PKK συμφωνεί πλέον πλήρως με το σύνολο των θέσεων, των απόψεων και των πολιτικών που υπαγορεύουν οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών.

Αρκετοί Κούρδοι ειδικοί, βασιζόμενοι στα βιβλία του Οτζαλάν που γράφτηκαν στη φυλακή, είχαν ήδη αποδείξει ότι ο πρώην ηγέτης του PKK είχε μετατραπεί, από τη φυλάκισή του το 1999, σε πρόσωπο εμπιστοσύνης του καθεστώτος.

Ενώ οι υποστηρικτές του Άπο πιστεύουν ότι πρόκειται για μια διαδικασία ειρήνης και δημοκρατίας, το καθεστώς κατάφερε να εξουδετερώσει μια ένοπλη αντιπολίτευση και, επιπλέον, να εντάξει στις τάξεις του τους οπαδούς του Οτζαλάν.

Οι τελευταίοι βρίσκονται ήδη σε αντιπαράθεση με την κυριότερη δύναμη της αντιπολίτευσης — τους κεμαλιστές σοσιαλδημοκράτες — και ενδέχεται να στηρίξουν τον Ερντογάν στην αλλαγή του Συντάγματος και στην παράταση της προεδρίας του.

Παρά όλες αυτές τις εξελίξεις, το Κουρδικό Ζήτημα, ανεξάρτητα από τον Οτζαλάν και τον Ερντογάν, παραμένει το σημαντικότερο πολιτικό πρόβλημα που δεν έχει ακόμη επιλυθεί.