Ο Φοάτ Φαραχί, Σουνίτης ιμάμης ιρανικής καταγωγής, κινδυνεύει να απολυθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, έπειτα από μια δικαστική και πολιτική διαμάχη που διαρκεί σχεδόν είκοσι χρόνια.

Η υπόθεσή του συνδέει την περίοδο των μεγάλων αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων μετά την 11η Σεπτεμβρίου με τις σημερινές επιθετικές πολιτικές του Τραμπ εναντίον των μεταναστών. Και δείχνει πώς η επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας χρησιμοποιείται ως εργαλείο εξαναγκασμού.

Διαβάστε επίσης: Ντοκιμαντέρ / 11 Σεπτεμβρίου 2001 – Ηξερε η αμερικανική κυβέρνηση για την επίθεση;

Η πρώτη επαφή με το FBI

Το 2004, πράκτορες του FBI προσέγγισαν τον Φαραχί ζητώντας πληροφορίες για δύο πρόσωπα που είχαν επισκεφθεί το τζαμί του: τον José Padilla, Αμερικανό πολίτη που κατηγορήθηκε για συνεργασία με την Αλ Κάιντα, και τον Adnan El Shukrijumah, καταζητούμενο για υποθέσεις τρομοκρατίας.

Στον Φαραχί προσφέρθηκε μόνιμη άδεια παραμονής και οικονομική υποστήριξη για σπουδές, αν δεχόταν να γίνει πληροφοριοδότης. Η άρνησή του — καθώς θεωρούσε ότι αυτό θα αποτελούσε «προδοσία» της κοινότητάς του — αποτέλεσε αφετηρία μιας μακράς περιόδου παρακολούθησης.

Το 2007, η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) του έστειλε τελεσίγραφο: να αποσύρει την αίτηση ασύλου και να δεχτεί την απέλαση του ή να αντιμετωπίσει  κατηγορίες για τρομοκρατία.

Η παρακολούθηση από έναν απατεώνα

Ο Φαραχί δεν υπέκυψε και το FBI ενέτεινε την επιτήρηση, φτάνοντας στο σημείο να στρατολογήσει τον Mohammed Agbareia — γνωστό απατεώνα — για να τον κατασκοπεύει. Ο Agbareia απέφυγε έτσι την απέλαση παρά τις απάτες του, γεγονός που, σύμφωνα με τους δικηγόρους του Φαραχί, καταδεικνύει πώς η μετανάστευση χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός πίεσης.

Παρά τις πολυετείς έρευνες, δεν προέκυψε αξιόπιστη κατηγορία τρομοκρατίας εις βάρος του Φαραχί. Το 2020, δικαστήριο μετανάστευσης απέρριψε το αίτημα ασύλου του, αλλά έκρινε ότι δεν μπορούσε να απελαθεί στο Ιράν λόγω κινδύνου θρησκευτικής δίωξης, ως Σουνίτης Μουσουλμάνος.

Η απόφαση αυτή τον άφησε σε νομικό κενό και υποχρεωμένο να παρουσιάζεται στις μεταναστευτικές αρχές κάθε έξι μήνες.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε υπό την κυβέρνηση Tραμπ, με τις συλλήψεις μεταναστών να φτάνουν σε ιστορικά υψηλά και την εφαρμογή πολιτικών όπως οι ταχείες απελάσεις και οι σχετικές συμφωνίες με τρίτες χώρες.

Η ICE ενημέρωσε τον Φαραχί ότι ζητούσε από το Κουβέιτ να τον δεχθεί, παρότι δεν υπήρξε ποτέ πολίτης του και εκφράζει έντονο φόβο πως από εκεί θα εκδοθεί στο Ιράν. Οι δικηγόροι του χαρακτηρίζουν την αντιμετώπιση του «καθαρά τιμωρητική».

Αυτό που ξεκίνησε για τον Φαραχί με ένα χτύπημα στην πόρτα του το 2004 τελείωσε με ένα άλλο το 2025, σχολιάζει το ερευνητικό site The Intersept που αποκαλύπτει την υπόθεση. Και αυτό που ξεκίνησε ως στρατηγική καταπολέμησης της τρομοκρατίας εξελίχθηκε σε ένα σύστημα που χρησιμοποιεί την κράτηση και την απέλαση όχι ως εργαλεία ασφάλειας, αλλά σαν σκέτη τιμωρία.