Η ρακέτα του τένις του κ. Κασσελάκη με τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη, άδειασε με ένα ρεβέρ πλήρως το κόμμα του από πολιτικά στελέχη, ωστόσο δεν του άλλαξε συνήθειες. Βρίσκεται ήδη σε μακρές διακοπές και με υπερατλαντική τηλεδιοίκηση ολοκληρώνει την εκκένωση.

Διώχνει δηλαδή και τους τελευταίους/ες, προβάλλοντας εξωπραγματικές απαιτήσεις υποταγής. Ως αν ήταν ο Σουλτάνος του Μπρουνέι κι όχι πολιτικός αρχηγός δημοκρατικού κόμματος.

Δεν φαίνεται να ενοχλείται ιδιαιτέρως που θα απομείνει ολομόναχος, θεωρώντας ότι η ύπαρξη αθρόας χρηματοδότησης σε συνδυασμό με την παρακμιακή κατάσταση στην όλη κεντροαριστερά μπορεί να του εξασφαλίσει ένα κάποιο ψηφοδέλτιο στις επερχόμενες εκλογές. Κι 1% κι 1,5% να πάρει, πολύ καλό θα είναι για το γινάτι του.

Τώρα για ποιόν άλλον θα είναι καλό ένα τέτοιο ανάχωμα; Μα για όποιον «ξηλώνεται» εκεί στο Μαξίμου για κάτι τόσο εμφανώς χρεωκοπημένο!

Δεν επιδέχεται λοιπόν και πολλές ερμηνείες η επίκληση του «πολιτικού πολιτισμού» όταν πρόκειται για γκαιμπελίσκο (με βίντεο) κι ορφανό του Παττακού (με γραπτές αφιερώσεις), για έναν φαιδρό «μπουμπούκο» που μυξόκλαιγε στου Καρατζαφέρη προκειμένου να υπουργοποιηθεί, για τον υπουργό-πινόκιο που έχει συλληφθεί ψευδόμενος δεκάδες φορές για το ΕΣΥ.

.Αν όμως όλα αυτά είναι επαρκή για να διασαφηνίσουν τον Στέφανο, τις ρακέτες του και τα κίνητρα του, πως εξηγούνται κάποια παράλληλα φαινόμενα στους υπόλοιπους χώρους της κεντροαριστεράς;

Διαβάστε: Τάκης Λιδωρικιώτης / Λεκανατζούδες και ξεπλένηδες

ΠΑΣΟΚ

Η ΠΟΕΔΗΝ του Γιαννακού συναγωνίζεται επαξίως την γριά-Παγώνα στο γλείψιμο όσο και στο χειροκρότημα της εξόντωσης των απλών εργαζομένων του ΕΣΥ, κάθε ιδιότητας. Όποιος πασόκος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ας ανατρέξει στις δηλώσεις του λεβέντη τους μετά το αίσχος της Νίκαιας -όταν συνέλαβαν με χειροπέδες διαμαρτυρόμενο γιατρό- στις οποίες τον συνέδραμαν σε φιλαδωνισμό η βουλευτής ΠΑΣΟΚ Αιτ/νιας Σταρρακά, η συνδικαλίστρια με την ανθοδέσμη κά.

Στην θέση της Διαμαντοπούλου που το έστριψε ευλόγως μακράν του καταγέλαστου κι ενώ κορυφωνόταν ήδη οι ύβρεις κι οι συκοφαντίες του Γεωργιάδη προς τον Ανδρουλάκη, ο Γερουλάνος εμφανίστηκε στον πύργο-φαλλό της παραλιακής και δίκην αυτοδίδακτου Le Corbusier απένειμε τα εύσημα στον Άδωνι- νέο Καλλικράτη!

Για να μην πάω σε καταστάσεις πιο δύσκολες, όπως το να πάρει το ΠΑΣΟΚ μια καθαρή θέση για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της λειτουργίας του ΕΣΥ

Αυτή αποτελεί προφανή λεηλασία του κοινωνικού μισθού της περιόδου Αντρέα, με την δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη να αποτελούν ήδη ανάμνηση, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι. Παρόμοιες εγγενείς δυσκολίες έχει στο να αναθεωρήσει λόγω των καταγγελιών Σαλμά όλες τις αηδίες που έλεγε για την Novartis, προκειμένου να καλύψει τον παρ’ ολίγο αρχηγό του, Ανδρέα Λοβέρδο.

Ένα δυσκοίλιο κόμμα που μετά από όλα αυτά δεν μπορεί να μιλήσει καθαρά ούτε καν για τον Γεωργιάδη, τι θέλει επιτέλους από τη ζωή μας και τι από τα ποσοστά του; Ποιόν μπορεί να πείσει η μικρή Λουλού ως αντίπαλος του Ντον Κορλεόνε;

• Διαβάστε: Τάκης Λιδωρικιώτης / Λεκανατζούδες και ξεπλένηδες

ΕΛΑΣ

Εδώ τα πράγματα είναι ακόμη πιο κραυγαλέα κι ευανάγνωστα. Την μία ακούς τον Μπίστη και τον Σιακαντάρη να επαινούν την σύνεση του Γεραπετρίτη των τεμενάδων, μια τον Χειλάκη πριν να μας παρουσιάσει τον ΕΛΑΣ να μας εξηγεί πόσο συμπονετικός είναι ο υπουργός Άδωνις.

Και μια τον Παπαγιαννίδη του Εθνικού Συμβουλίου να συνιστά στον Χαριτάτο (OPEN) την προβαλλόμενη διαμαρτυρία των άδικων περικοπών στις παροχές αναπήρου τέκνου να το θέσουν υπ όψιν του Γεωργιάδη «που το ‘χει και θα το λύσει».

Αν σκεφτεί κανείς μετά απ’ όλα αυτά ανεμομαζώματα-διαβολοσκορπίσματα δεν είναι γραμμή, θα έχει πέσει έξω. Γιατί δεν θα έχει ακούσει τον Τσίπρα να απαντά ο ίδιος στις κατηγορίες ότι πουλούσε νόμους ως νέος Κουτσόγιωργας, με τον ευρηματικό τρόπο: «τα λουλούδια στην Κυρία, από μένα!»

Αν λοιπόν στο ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζουν τον Γεωργιάδη με την αγριάδα της μικρής Λουλού εδώ ξεχωρίζει το σθένος της Στρουμφίτας … Άραγε στην ΕΛΑΣ επιδιώκουν πράγματί την πρώτη θέση ή αρκούνται στο λάου-λάου και δεύτεροι ωφελημένοι είμαστε;

ΣΥΡΙΖΑ

Ακόμη και την αυτονόητη διαπίστωση της κ. Δούρου ότι δεν μπορεί να εορτάζεται η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ούτε πολύ περισσότερο να τιμάται το μαρτύριο της Κύπρου, παρουσία υπουργών-νοσταλγών της Χούντας, αντιμετωπίστηκε επικριτικά από διάφορους μυαλοπώλες δημοσιογράφους της Αριστεράς.

Συνοδεύτηκε με την αιδήμονα σιωπή όλων όσων έχουν προηγηθεί, επικαλούμενοι ακριβώς τα ίδια περί Αδώνιδος κλπ. Μερικοί μάλιστα βρήκαν πνευματώδη ακόμη και την απάντηση του Αφεντικού. Είναι τόση η φιλαυτία τους που εμφανίζουν πλέον διαταραχές προσανατολισμού. Σε ένα πράγμα μόνον είναι σταθεροί: Ο κάθε ένας κατά μόνας και δεν δίνουμε νερό ούτε του Αγγέλου μας …

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά στην κεντροαριστερά κι αυτό κυρίως φαίνεται από την άρνηση υιοθέτησης της μοναδικής ρεαλιστικής λύσης απαλλαγής από την κυβερνώσα μαφία του Αφεντικού.

Ενώ ασμένως υιοθετούν την κυβέρνηση ειδικού σκοπού (ειδικά δικαστήρια) οι συντηρητικές εφημερίδες κι οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, εντελώς διστακτικά είναι τα κόμματα της κεντροαριστεράς. Κατεβαίνουν στις εκλογές προβάλλοντας ως κρισιμότερη διακύβευση την καταγραφή του υψηλότερου δυνατού ποσοστού τους. Λες και νοιάζει κανέναν…

Δεν θέλει πολύ φιλοσοφία. Συνεχίζοντας έτσι, η διαμαρτυρία θα περάσει από δεξιά κι η εκλογική επίδοση τόσο της μικρής Λουλού όσο και της νεαράς Στρουμφίτας θα υπολείπονται ακόμη κι ως άθροισμα εκείνης του Αφεντικού.

Σε δεύτερες μάλιστα κάλπες, κλάφτα Χαράλαμπε.