Έξαλλοι πανηγυρισμοί χτες, μέχρι το Κολωνάκι ακούστηκαν. Μου θύμισαν παλιές εποχές κραταιού σοσιαλισμού, τότε που το μόνο Euro που ξέραμε ήταν το Eurobasket. Ωραία χρόνια. Να ναι καλά το Κίνημα, μετά αξιωθήκαμε και το ευρώ στο πορτοφόλι. Ως παλιά Αθηναία, μια αγάπη στον Παναθηναϊκό πάντα την είχα. Χτες όμως αυτό που σκεφτόμουν πιο πολύ ήταν η συγχωρεμένη η Ντένη. Πόσο θα χαιρόταν αν ζούσε! Όλες θα μας ξεσήκωνε να πάμε να πανηγυρίσουμε. Μαζί με τις υπηρέτριες, ναι. Έφυγε η χρυσή μου και μας άφησε με τον γιο του ακατανόμαστου να τα βγάλουμε πέρα μόνες μας.

Στο θέμα μας τώρα. Κλαίει και οδύρεται ο πρόεδρος με τα κρίνα ότι υφίσταται ανελέητο πόλεμο. Τον πολεμάνε (κι αυτόν) τα συμφέροντα που δεν θέλουν ανοιχτό το μουσείο του για να ‘χουν να λένε. Δεν αναγνωρίζουν τα κατορθώματά του, δηλαδή. Το να πάρεις ένα μουσείο που λειτουργεί και να το φτάσεις μέσα σε ένα χρόνο να ναι μες στη μούχλα και τη σκόνη, με κλειστές τις μισές αίθουσες, με ουρές στην πόρτα, όσο να πεις, είναι ένα κατόρθωμα. Κανείς δεν το είχε καταφέρει μέχρι σήμερα. Να το αναγνωρίσουμε αυτό στους Προέδρους και τις GD.

Να τους αναγνωρίσουμε και την αυτοαναφορικότητα. Τέτοια ταύτιση με το Μουσείο τους πια! Όποιος μιλά για το μουσείο, μιλά γι’ αυτές. Όποιος δεν φορά σνίκερς την κατάλληλη ώρα, το κάνει για να βλάψει την εικόνα του μουσείου τους.

Εντάξει, το πετράδι του στέμματος από το κακό στο χειρότερο. Δεν μαζεύεται η κατάσταση. Μόνον τραχανά δεν έχει απλώσει εκεί μπροστά. Όλα τα κάνει για να αποδείξει ότι το μουσείο είναι ανοικτό και δραστήριο. Και κάθε τόσο να λέει το μουσείο μας και το μουσείο μας. Βρε χρυσή μου, δεν είναι οικογενειακή ταβέρνα το μουσείο, δεν είναι χωριό, να προσθέτεις κάθε τόσο ένα μας, για να μας πείσεις για το οικογενειακό κλίμα που επικρατεί.

Είπα για ταβέρνα και θυμήθηκα το άλλο μουσείο αυτό με την ταβέρνα στον κήπο. Περνάς από έξω και έχουν μια ταμπέλα στο πεζοδρόμιο, λες και είσαι στο Μοναστηράκι και θα βγουν οι κράχτες να σε μαζέψουν να φας musaka.

Μιας και δεν έχουν περιοδικές εκθέσεις τα Μουσεία, θα πρότεινα να ασχοληθούν λίγο με τη μόδα, λίγο με τη χειροτεχνία. Τόσα λεφτά από το ταμείο ανάκαμψης μην πάνε χαμένα. Τόσα συλλεκτικά κομμάτια μη μείνουν ανεκμετάλλευτα. Είδα αυτά τα παπουτσάκια που μας έδειξε ο Πρωθυπουργός, με την ελληνική σημαία, και εμπνεύστηκα. Έχω δει παρόμοια, βέβαια, σε πάγκο λαϊκής -ούτε στο Κολωνάκι δεν γλιτώνουμε από αυτή την κακογουστιά- αλλά εκείνα δεν τα είχε αγγίξει χέρι Πρωθυπουργού. Να πάρουν τα Μουσεία το παπούτσι να το εκθέσουν. Σε προθήκη, με γιορντάνια και χρυσές τρέσες, σαν την κάρα του Αγίου Αθανασίου. Ή την παντόφλα του Παΐσιου. Και να το λιτανεύσουν σε όλη τη χώρα. Για προσκύνημα. Πρώτοι να προσκυνήσουν την ιερή παντόφλα οι πρόεδροι και οι GD. Να προσκυνήσουν και να φωνάξουν μεγάλη η Χάρη Του, πλούσια τα ελέη Του. Που μένουν στη θέση τους παρότι τα μουσεία τους σιγά σιγά διαλύονται.

Τώρα που το σκέφτομαι, στο μουσείο του Κολωνακίου πρέπει να ξεκινήσει η παντοφλοπροσκύνησις. Εκεί στο παρεκκλήσιο με τις εικόνες του πάθους χωρίς ανάσταση. Μπας και γίνει κάνα θαύμα.

Κατά τα άλλα, κλιματισμό δεν έχει, καθαριότητα δεν έχει, κηπουρό δεν έχει, κλειστό μετά το μεσημέρι, μες στη μπίχλα και τη μιζέρια. Θα μου πεις, τι περίμενες με αυτήν που βάλανε να το διοικεί; Όλο το Κολωνάκι ήξερε πώς θα το καταντήσει. Κι έχει καταντήσει και η ίδια άπορος κορασίς. Δεν είναι που δεν έχει για τον κηπουρό, είναι που δεν παίρνει και τα μισθά της.

Εγώ πάλι, λέω, μήπως να το δώσουμε απευθείας στην Αρχιεπισκοπή το μουσείο, να το κάνει τζιτζί. Να συλλειτουργεί με τη Μονή Πετράκη. Εκεί που φτάσαμε, δεν θα καταλάβει κανείς διαφορά.