Χειμώνιασε. Άλλες προετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα και άλλες το ριξαν από τώρα στα καρναβάλια. Δεν είχε τι να κάνει το Σαββατοκύριακο το Κατερινάκι και είπε να σπάσει την ανία της καλώντας στο πτωχικό της τον Ροδόσταυρο του Τάγματος της Μάλτας. Που δεν είναι και τάγμα ακριβώς, μάλλον σε κάταγμα φέρνει. Κάτι που δεν κώλωσε ούτε την Κατερίνα, ούτε την Λίνα, ούτε τους παρατρεχάμενους που στήθηκαν κλαρίνο για να βγάλουν φωτογραφία με τον Μάγιστρο στο νησί. Κλαρίνο και η GD κλαρίνο και ο μέλλων GD πασών των νήσων.

Κρίμα όμως, ολόκληρος Μάγιστρος να μην έρθει με τη στολή του, με τα κόκκινα και τα χρυσά; Αρχηγός κράτος σου λέει και ήρθε με το κουστουμάκι και τη γραβατούλα. Βάλε καλέ τη στολή του τάγματος να σου κάνουμε πρόταση για το καρναβάλι της Πάτρας!

Ήταν και η άλλη εκεί, η πρώην προϊσταμένη εφορείας και νυν σύμβουλος περιφερείας. Παρακούει λόγω ηλικίας και άκουσε τάμα αντί για τάγμα. Έτρεξε μήπως της δώσουν καμιά καλύτερη θέση. Ήθελε βλέπεις να γίνει σύμβουλος αλλού, αλλά την έριξε παραδίπλα ο άρχης. Αλλά αχάριστη δεν είναι. Όχι, τέτοιο πράγμα δεν ήταν ποτέ. Πάντα σφουγγοκωλάρια. Έσπευσε να ευχαριστήσει τον -άρχη με υπόκλιση. Παλιακά πράγματα. Σα να μην έφτανε η υπόκλιση, του φίλησε και το χέρι! Όπως σας τα λέω, έτσι έγιναν. Σα να βλέπατε ταινία με τον Βουτσά. Από την άλλη, έτσι είναι τα κανονικά τάγματα! Σαν του Βίτο Κορλεόνε, όχι σαν αυτό του Καναδού κεφτέ. Είπα κεφτές και θυμήθηκα το φαΐ. Είχε πολύ καλό φαΐ έμαθα. Δαπάναις της Περιφέρειας, βέβαια. Αμ τι, έτσι θα τους άφηναν τους τέκτονες και τους αρχιτέκτονες;

Μου έκανε εντύπωση και το άλλο. Είναι το νοσοκομειακό Τάγμα αναγνωρισμένο κράτος. Χωρίς γη, αλλά με όλα τα άλλα. Με τα σέα και τα μέα. Με διπλωματικές σχέσεις, πρεσβείες, συναντήσεις με τη γλάστρα στο Προεδρικό. Που αν ήταν κάποιος να άξιζε να έχει κράτος χωρίς γη, αυτός είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ. Όλα τα έχουμε: αρχηγό Τάγματος, κονγκλάβιο υπασπιστών, πιστό στρατό κι όλους εμάς που δεν θέλουμε να ζούμε στο κράτος του Εφιάλτη. Το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κράτος χωρίς χώρα, άξιζε να μας αναγνωρίσει ο ΟΗΕ. Μου μπήκαν ιδέες, με την πρώτη ευκαιρία θα το πω στον Πρόεδρο.

Πάντως, βρε παιδί μου. Βλέποντας αυτό το μπαλ μασκέ, σκέφτηκα ότι η Ελλάδα έχει τόσα νησιά. Κόβεις από εδώ, δίνεις από εκεί, κάνεις έφορο παραδίπλα, δίνεις άλλα νησιά στον έναν έφορο, άλλα νησιά στον άλλον, μπαίνει ο Ερντογάν, βγαίνει ο Δένδιας, έρχεται αυτός που ήταν εκεί 500 χρόνια πριν. Ζαλίστηκα. Δεν τα συμπαθώ τα νησιά. Και λυπάμαι αυτούς τους αρχαιολόγους προϊσταμένους. Εγώ στη θέση τους θα μπέρδευα συνέχεια τα δρομολόγια αν έπαιρνα πλοία και καράβια από τον Πειραιά. Ούτε αυτοί ξέρουν πού πηγαίνουν και τι διοικούν.

Σε άλλη μάζωξη τώρα. Φουλ της Γενικής είχε η έκθεση στο Μουσείο του Ιδρύματος. Αυτή με τον πίνακα με το συκώτι. Όπου είναι η Υπουργός, από δίπλα κι οι παρατρεχάμενες. Η Αγνοοούμενη δεν χάνει ευκαιρία να εμφανίζεται εκτός έδρας. Όπως και η θυγάτηρ Εισαγγελέως. Αυτή η δεύτερη έμαθε ότι θα παραστούν και οι τέως και έτρεξε μην και χάσει κάναν ξεπεσμένο πρίγκιπα. Της προσκολλήσεως. Τελικά οι πρίγκιπες δεν πήγαν, αλλά η Υπουργός αναφέρθηκε με κάθε τιμή στους εστεμμένους. Τους κανονικούς, όχι τους έκπτωτους. Προσέχει όσο μπορεί. Γι’ αυτό άλλωστε διόρισε τις παρατρεχάμενες, να εκτίθενται αυτές με την υπογραφή τους σε όσα τρέμει να υπογράψει η ίδια.

Βέβαια εκεί με την πισίνα στο τουριστικό θέρετρο, δεν την ένοιαξε να υπογράψει η ίδια. Μαθαίνω ότι έδωσε πισίνα σε οικόπεδο που είναι αλλουνού. Νέα α-ήθη στο Υπουργείο Πολιτισμού, τώρα μοιράζει παραθαλάσσια οικόπεδα. Μεσιτικό για real estate κατήντησε. Όταν μαθευτούν οι πομπές της, θα τα ρίξει όλα στο παιδοβούβαλο.

Πολύ θανατικό έπεσε την περασμένη βδομάδα. Έκλαψα η σοσιαλίστρια για την Βάσω. Περάσαμε ωραίες στιγμές μαζί, ειδικά που πηγαίναμε σκαστές να αγοράσουμε Etienne Aigner και Emanuel Ungaro -ωραία χρόνια. Αλλά δεν της συγχώρεσα ποτέ που πρόδωσε τον Αντρέα. Και άλλα δεν της συγχώρεσα, αλλά δεν τα γράφω. Πιο πολύ στενοχωρήθηκα για την Χαρά. Αξιοπρεπέστατη, ευρυμαθής και καλλιεργημένη. Κάναμε παρέα με τον Χρήστο του συγκροτήματος που μας έφυγε νωρίς. Αν ζούσε ο Χρήστος, δεν θα είχε πάρει αυτή την τροπή το συγκρότημα, να το διαφεντεύει τώρα ο κάθε Πρετεντέρης! Χάνονται αυτά τα χρόνια, αυτές οι αναμνήσεις, αυτές οι εποχές. Και πρέπει να τις ξαναφτιάξουμε από την αρχή.

Με έπιασαν οι συναισθηματισμοί σκεπτόμενη αυτά και ποια θυμήθηκα τότε; Το πετράδι του στέμματος. Ναι, αυτήν την κοπέλα που έγινε σαν τη Μαρία της σιωπής. Το έχει ράψει η κακομοίρα. Μαθαίνω ότι μέχρι σήμερα είναι φαρμακωμένη. Πήγε να παρουσιάσει τις αρχές για να κάνει το μουσείο μοντέρνο και σύγχρονο και της βγήκε όλο ξινό. Μία μόνο βρέθηκε να τη στηρίξει. Η θυγάτηρ. Ναι, αυτή που το παίζει η μανούλα της συμπόνοιας. Όπου πόνος, να σου αυτή. Φύλλο και φτερό της έκαναν τις προτάσεις και τις αρχές για το μουσείο του 21ου αιώνα. «Χρυσή μου, αν δεν έχεις να προτείνεις αλλαγές μην έρχεσαι να μας τρως το χρόνο μας! Δεν μπορείς να αλλάξεις το μουσείο; Κλείστο το ρημάδι και φύγε!».

Εκ καθήκοντος, λέει, ψήφισε η άλλη η κάργια η συμμαθήτρια. Λες και δεν ξέρουμε κι αυτηνής τα κρίματά της. Όλη η Ελλάδα τα ξέρει. Το στενοχώρησε το πετράδι του στέμματος, μάζεψε τις μελέτες της να της κάνει πάλι από την αρχή. Έχει διορία, στο τέλος του χρόνου. Φυσάει και ξεφυσάει. Τίποτα δεν κατάλαβε από αυτά που της είπαν. Γιατί δεν άρεσε αυτή η άριστη μελέτη; Άριστα έπαιρνε πάντα στην έκθεση στο σχολείο, άριστα και στις πανελλαδικές. Με κέντρο τον άνθρωπο. Και τώρα να της λένε ότι είναι για τα πανηγύρια. Έχει και τους Γερμανούς που πιέζουν. Έχει και την άλλη που καραδοκεί για τη θέση. Έχει και τους πρώην να την στραβοκοιτάζουν. Έχει και τον Πρόεδρο που δεν της δείχνει εμπιστοσύνη. Μου θυμίζει τη Ντόντο που είχε μπει ανάποδα σε μονόδρομο και κάλεσε την αστυνομία για να συλλάβει όλα τα άλλα αυτοκίνητα. Από τότε με άκουσε και πήρε οδηγό. Θέλω να πω, εδώ που τα λέμε, μερικές φορές μπορεί να μην έχουν άδικο όλοι οι άλλοι.

Γιατί δεν το δίνει κι αυτή σε εξωτερικό συνεργάτη, όπως κάνει η άλλη η αγαπημένη, που σε λίγο θα αναθέσει σε εταιρεία να της κρατάει τα ραντεβού; Λεφτά υπάρχουν. Μην είσαι ξιπασμένη παιδάκι μου, αφού δεν κάνεις για τη δουλειά, παραδέξου το να πάμε παρακάτω. Μας έσκασες!

Με αυτά και με αυτά δεν έχω καν όρεξη να σας πω για τα κορίτσια της Victoria’s Secret. Ξέκλεψα δυο μέρες και πετάχτηκα στη Νέα Υόρκη να το δω από κοντά το σόου. Ήταν διαφορετικό. Άλλαξαν τα κόζα, σου λέει, και η μόδα απευθύνεται σε όλες. Πάνε πια τα μοντέλα στο όριο της ανορεξίας. Και οι εξηντάρες έχουν ψυχή. Τέρμα και τα «μοντέλα για παχουλές». Με τον παρά μου και τα κιλά μου και φιγουράρουν και στην πασαρέλα, ζουμερές και σιτεμένες. Αυτό μάλιστα, είναι μια επανάσταση που μου ταιριάζει. Κι όπως ατένιζα την πασαρέλα αφαιρέθηκα και σκέφτηκα πώς θα ήταν τα κορίτσια της Lina’s secret. Σε μια πασαρέλα να διαφημίζουν τις δαντελένιες απευθείας αναθέσεις, τους προϋπολογισμούς που έγιναν φτερά και πούπουλα, τα μαύρα κι άραχνα λεφτά σε λογαριασμούς που δεν υπάρχουν. Όλα τους τα επιτεύγματα δηλαδή.

Ανέθεσε λέει ο άλλος, κοτζαμαν υπουργός, στη σύζυγο συμβουλευτικές υπηρεσίες. Τι σου είναι τούτοι οι δεξιοί, εντελώς παραδοσιακοί τύποι. Δεν αναθέτουμε χρυσά μου στην σύζυγο, στο αίσθημα αναθέτουμε. Να μην υπάρχει σχέση συγγένειας. Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αν την έχουμε και άμισθη στο γραφείο μας, ακόμη καλύτερα. Όλα εμείς οι σοσιαλίστριες πια;