«Πενήντα εννέα χρόνια μετά την αποφράδα 21η Απριλίου, η πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά η πάλη του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας», τονίζει σε ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ).

Την Τρίτη 21 Απριλίου (11:00) πραγματοποιεί εκδήλωση ιστορικής μνήμης στο πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ στο Πάρκο Ελευθερίας.

Ο Σύλλογος σημειώνει σε ανακοίνωση του σε σχέση με το όργιο καταστολής που ακολούθησε το πραξικόπημα: «Ήδη από τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος στις 21-4-1967, Αστυνομία και Χωροφυλακή επιδόθηκαν σε ένα ανηλεές ανθρωποκυνηγητό και σε πογκρόμ συλλήψεων.

Συνέλαβαν 8.270 πολίτες, από τους οποίους τους 6.118 εκτόπισαν “προληπτικώς” στη Γυάρο ως “επικίνδυνους κομμουνιστές”. Πολλοί από τους συλληφθέντες ήταν άρρωστοι και υπερήλικες, ενώ αρκετοί που κρατήθηκαν σε αστυνομικά τμήματα κακοποιήθηκαν άγρια.

Παραμένουν επίσης, 58 χρόνια μετά, “αταυτοποίητοι” 16 νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στην αφάνεια οι στρατιωτικοί και οι στρατιώτες που δολοφονήθηκαν ή τραυματίστηκαν, επειδή αντέδρασαν στο πραξικόπημα αλλά και κατά το “βασιλικό αντιπραξικόπημα-οπερέτα”, στις 13/12/ 1967».

Όταν το χουντικό καθεστώς εδραιώθηκε, μπροστά στη διεθνή κατακραυγή άρχισε σταδιακά την απόλυση εξορίστων από τη Γυάρο, χωρίς, βέβαια, να σταματήσει τις διώξεις. «Το 1969 υπήρχαν 1.874 εξόριστοι στο Λακκί και το Παρθένι, τον Ωρωπό και αλλού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πρεσβείας στις ΗΠΑ, μόνο στο διάστημα μεταξύ 1967-1971 τα Έκτακτα Στρατοδικεία δίκασαν 3.363 άτομα και καταδίκασαν 2.045 σε βαριές ποινές και ‘διοικητική εκτόπιση’ μακριά από τα αστικά κέντρα. Ταυτόχρονα στους κατάδικους και εξόριστους φοιτητές/τριες επιβλήθηκε η ποινή της “διαρκούς αποβολής” από τα ΑΕΙ.

Παρά τους κομπασμούς των δικτατόρων ότι η “επανάστασις υπήρξεν αναίμακτος”, ευθύνονται, άμεσα ή έμμεσα, για 247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων. Ο Σύνδεσμός μας εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήριά του προς τις οικογένειές τους», προσθέτει η ανακοίνωση.

«Κράτος εθνικοφρόνων» και αντιδικτατορικός αγώνας

Η Χούντα δεν χρειάστηκε να θεσπίσει κάποια ιδιαίτερη νομοθεσία, αξιοποίησε το νομικό καθεστώς του Εμφυλίου και του μετεμφυλιακού “κράτους των εθνικοφρόνων”.

«Γι’ αυτό και η πλειονότητα των κρατουμένων καταδικάστηκε με τον ΑΝ 509/1947, αλλά και τον περί κατασκοπίας ΑΝ 375/1938 της δικτατορίας Μεταξά, ακόμα και σε περιπτώσεις που οι κατηγορούμενοι δεν ανήκαν στην Αριστερά, αλλά στους, κατά τη χούντα, συνοδοιπόρους της. Έτσι, οι φυλακές Αβέρωφ, Κορυδαλλού, Αίγινας, Επταπυργίου, Καλαμίου, Αλικαρνασσού, Τρικάλων, Κέρκυρας γέμισαν με πολιτικούς κρατούμενους.

Η δικτατορία όμως ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει λαϊκή βάση, γιατί ήταν ένα βάρβαρο, καταπιεστικό καθεστώς. Ήδη είχε αρχίσει η ανοιχτή αμφισβήτησή της με την κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη-Μάρτη του 1973», τονίζει η ανακοίνωση και καταλήγει:

«Ο Αντιδικτατορικός Αγώνας ανέδειξε σε κινητήρια δύναμη της Ιστορίας την αντίσταση στην καταπίεση και την αγωνιστική στάση ζωής, αξίες που υπηρετεί με συνέπεια ο Σύνδεσμός μας, 51 χρόνια μετά την ίδρυσή του τον Γενάρη του 1975. Σε κρίσιμες περιόδους, όπως οι σημερινές, το παρελθόν έχει τόση σημασία, ώστε πρέπει να κατακτηθεί με αγώνα, όπως ακριβώς και το παρόν».