Ο Γιώργος Λάνθιμος, ο Γιάννης Οικονομίδης, η Χάρις Αλεξίου, ο Σωκράτης Μάλαμας, η Μάρθα Φριντζήλα, ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο Γιάννης Περλέγκας, η Ρίτα Αντωνοπούλου, η Νατάσα Μποφίλιου είναι μερικά από τα ηχηρά ονόματα που υπογράφουν το ψήφισμα για την υπεράσπιση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών και τη νίκη των αιτημάτων της απεργίας πείνας.

Το κείμενο που ακολουθεί το παρέδωσαν εκπρόσωποι της κοινότητας στο υπουργείο Πολιτισμού.

Υπενθυμίζουμε ότι επιδεινώνεται η υγεία του απεργού πείνας από τις 5 Φεβρουαρίου Αρ. Χαντζή ενώ απεργία ξεκίνησε και η Suzon Doppange την ώρα που η αλληλλεγγύη στην κοινότητα και τα δίκαια αιτήματα της έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας.

Το ψήφισμα στήριξης

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ
ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ
5/2/2026 & SUZON DOPPANGE ΑΠΟ 1/5/2026

Ο πολιτισμός σε μια κοινωνία είναι ο τρόπος που η ίδια η κοινωνία οργανώνεται, που συγκροτεί τις σχέσεις και τους δεσμούς μεταξύ των μελών της, που επιλύει τα ζητήματα τα οποία προκύπτουν και μπορεί να υπερβεί τον χώρο και τον χρόνο μέσω της παρακαταθήκης που αφήνει στις επόμενες γενιές όχι ως κάτι αφηρημένο, αλλά ως τη βιωμένη εμπειρία που είναι δυνατή να αξιώνει και να εξελίσσει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Αν «η τέχνη είναι ο πιο σύντομος δρόμος από άνθρωπο σε άνθρωπο», τότε η δύναμη της είναι καταλυτική μέσα στο κοινωνικό πεδίο και μπορεί να ενισχύσει ή να αποδυναμώσει τον κώδικα των αξιών του, καθώς επίσης μπορεί να αποτελέσει κι ένα εργαλείο διερεύνησης ενός φαντασιακού μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, τη βία, τον πόνο και την αδικία.

Κι «όταν συμβαίνει η τέχνη να είναι απολιτική, απλά σημαίνει ότι έχει συμμαχήσει με την άρχουσα τάξη» και αυτό δεν μπορεί να είναι παρά μια καθολική ήττα για την ίδια την κοινωνία.

Στις σύγχρονες κοινωνίες είναι ξεκάθαρο ότι η ζυγαριά γέρνει προς την αποπολιτικοποίηση της τέχνης, η οποία λειτουργεί προς όφελος της κυρίαρχης κουλτούρας. Ο ρόλος της έχει εργαλειοποιηθεί από το σύστημα κι όταν ακόμη υπάρχει ριζοσπαστικοποίηση εντός της, η αφομοίωση της από το ίδιο το σύστημα είναι ο μεγαλύτερος και πιο υπαρκτός κίνδυνος.

Στην Ελλάδα του σήμερα, βιώνουμε την ολοκληρωτική επίθεση στην κοινωνία από το κράτος και το κεφάλαιο σε όλους τους τομείς συμπεριλαμβανομένης και της τέχνης. Το υπουργείο Πολιτισμού μόνο για τον ίδιο τον πολιτισμό δεν ενδιαφέρεται. Αντίθετα, έχουμε πλήρη καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων, απουσία χρηματοδότησης, απαξίωση του καλλιτεχνικού κόσμου, πελατειακές σχέσεις, εμπορευματοποίηση κάθε καλλιτεχνικού έργου, υποβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και υποτίμηση προς πάσα κατεύθυνση.

Στην περίπτωση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας τα οποία έχουν ανακηρυχτεί ύστερα από μεγάλο αγώνα των ίδιων των κατοίκων, της Αρχιτεκτονικής σχολής του ΕΜΠ και φορέων της περιοχής διατηρητέα και ιστορικά νεότερα μνημεία αποτυπώνεται με τον πιο γλαφυρό τρόπο ότι το υπουργείο Πολιτισμού είναι μόνο κατ’ όνομα τέτοιο και καμία σχέση δεν έχει με τον ίδιο τον πολιτισμό σύμφωνα και με όσα περιγράφηκαν πιο πάνω.

Πρόκειται για μια συστηματική και διαχρονική επίθεση από το κράτος να ρίξει στη λήθη της ιστορίας τα Προσφυγικά και να τα διαγράψει από τη συλλογική μνήμη, καθώς η γειτονιά αποτελεί εμβληματικό σημείο λόγω των μαχών που δόθηκαν κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών.

Σε καμία από τις πολλές επιθέσεις που έχουν δεχθεί τα Προσφυγικά από το 1945 έως σήμερα το υπουργείο Πολιτισμού δεν στάθηκε αντάξιο του ρόλου του. Από τη χούντα που ήθελε να τα κατεδαφίσει έως την απαράδεκτη μελέτη “ανάπλασης” που πραγματοποιήθηκε το 2019 και αντιβαίνει όλους τους νόμους που αφορούν την επέμβαση στα ιστορικά νεότερα μνημεία, δεν αποτελεί έκπληξη ότι σήμερα το υπουργείο είναι ένα από τα τρία συμβαλλόμενα μέρη (τα άλλα δύο είναι η Περιφέρεια Αττικής και η Δ.ΥΠ.Α.) που πρωτοστατούν στην εκδίωξη των 400 και πλέον ανθρώπων για να ανοίξει ο δρόμος της «ανάπλασης» και ουσιαστικά της λεηλασίας αυτής της ιστορικής γειτονιάς των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης.

Στη γειτονιά των Προσφυγικών εδώ και 16 χρόνια έχει δημιουργηθεί η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών που είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη.

Σε 8 μπλοκ πολυκατοικιών στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στο Εφετείο και τη ΓΑΔΑ, 400 κάτοικοι από 27 διαφορετικές χώρες με 20 διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες, ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί.

Βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η Κοινότητα έχει φιλοξενήσει, στεγάσει, θρέψει και υποστηρίξει χιλιάδες άτομα – με πάνω από 20 δομές, αποδεικνύει ότι η συλλογική αυτοοργάνωση και η κοινοτική ζωή είναι εφικτές!

Από τις 5/2 ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών προχώρησε σε ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ μέχρι τη δικαίωση ή μέχρι τον θάνατο, για την υπεράσπιση της ζωής και της κοινωνικής πρότασης που χτίζεται αυτά τα 16 χρόνια στα Προσφυγικά.

Για να μην βρεθούν και πεθάνουν στον δρόμο οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες μετά το σχέδιο εκκένωσης και καταστολής που έχει προαναγγελθεί.

Από τις 1/5 προχώρησε σε απεργία πείνας και η Suzon Doppange, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Στηρίζουμε τα δίκαια αιτήματα του απεργού πείνας και της Κοινότητας:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ
ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ
ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! –
ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Οι υπογραφές