Ο Πάνος Ρούτσι μίλησε σε μία βαθιά ανθρώπινη και αποκαλυπτική συνέντευξη στον Αθήνα 9.84 για τον προσωπικό του αγώνα, την απεργία πείνας και την αναζήτηση της αλήθειας.

Ο κ. Ρούτσι περιέγραψε τη στιγμή που ένιωσε ότι ο αγώνας του δικαιώθηκε, χάρη στην πρωτοφανή λαϊκή στήριξη που έλαβε κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας: «Αισθάνθηκα δικαίωση κατά κάποιο τρόπο, αλλά ταυτόχρονα ήμουν και πολύ συγκινημένος με τον κόσμο που ήταν εκεί. Είπα μέσα μου, νικήσαμε».

Ιδιαίτερα τον συγκίνησε η αίσθηση συλλογικής ενοχής: «Να βλέπεις έναν παππού να κλαίει και να σου λέει, “συγγνώμη παιδί μου, εμείς φταίμε”, είναι κάτι που δεν ξεχνιέται».

Ο ίδιος υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποχωρήσει και να ικανοποιήσει το αίτημα για εκταφή: «Όταν υπάρχει ένας λαός ολόκληρος και στηρίζει έναν άνθρωπο, είναι μεγάλο όπλο. Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς βλέποντας τον κόσμο που ήταν στο πλάι μου κάθε μέρα. Όλη αυτή η οργή του κόσμου ήταν καζάνι που βράζει…».

Καταγγελία για συγκάλυψη και δυσπιστία στη Δικαιοσύνη

Ο κ. Ρούτσι κατήγγειλε ευθέως την ύπαρξη πολιτικής παρέμβασης στη Δικαιοσύνη, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να την εμπιστευτεί πλήρως: «Η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί αυτόνομα. Λειτουργεί με εντολές από την κυβέρνηση. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ ότι από εδώ και πέρα θα γίνουν όλα όπως πρέπει».

Ο ίδιος εξήγησε ότι η απόφασή του να αγωνιστεί μέχρι τέλους πάρθηκε όταν συνειδητοποίησε τις προσπάθειες συγκάλυψης: «Την υπόσχεση την έδωσα από τη στιγμή που κατάλαβα ότι κάτι παίζεται, κάτι γίνεται… Έβλεπα αδιανόητα πράγματα να γίνονται, με τους ανακριτές, με τους ιατροδικαστές… Έκλεισαν την υπόθεση. Τότε είπα, παιδί μου, εγώ ο πατέρας σου θα το πάω μέχρι τέλος. Θα μάθω από τι έφυγες. Και δεν θα σταματήσω όσο αναπνέω».

Το μαρτύριο της τραγωδίας και οι αποκαλύψεις

Περιγράφοντας τις φρικτές πρώτες ώρες στα Τέμπη, ο κ. Ρούτσι αναφέρθηκε σε μια εφιαλτική εικόνα που τον στοιχειώνει: «Βλέπαμε μαύρες σακούλες, παρακαλούσα και ζητούσα από τον οδηγό του ασθενοφόρου, να με αφήσει να δω μέσα στη σακούλα αν είναι το παιδί μου…Κάποια στιγμή λιποθύμησα. […] Αλλά αυτή τη σκηνή με τις σακούλες δεν θα την ξεχάσω ποτέ».

Ο κ. Ρούτσι επανέλαβε τις καταγγελίες των συγγενών για το φορτίο του εμπορικού τρένου, λέγοντας ότι οι δικοί τους έλεγχοι αποκάλυψαν «χημικές ουσίες, ξυλόλιο και όλα αυτά», ενώ για «δυόμιση χρόνια» το κράτος και η κυβέρνηση τους «ρίχνει λάσπη».