Σε μια συγκλονιστική τοποθέτηση για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο προχώρησε την Δευτέρα (15/9) ο γνωστός αθλητικογράφος και ραδιοφωνικός παρουσιαστής Μιχάλης Τσόχος, αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας απέναντι σε έναν από τους μεγαλύτερους αθλητές της εποχής μας.

Ads

Μιλώντας στον ΣΠΟΡ FM 94,6, ο Τσόχος υπογράμμισε ότι η Ελλάδα που σήμερα πανηγυρίζει για τον Γιάννη είναι η ίδια χώρα που του αρνήθηκε την υπηκοότητα όταν γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ, και που τον αντιμετώπιζε ως «παράνομο» μέχρι να φτάσει στο NBA και να καθιερωθεί διεθνώς.

Ads

«Για το 70% του Ελληνικού Κοινοβουλίου που σήμερα πανηγυρίζει, ο Γιάννης ήταν ένας παράνομος λαθρομετανάστης. Απλώς ο συγκεκριμένος Γιάννης έφτασε στο NBA, οπότε αναγκάστηκαν να του δώσουν την ελληνική υπηκοότητα», τόνισε ο δημοσιογράφος.

Ads

«Μπορούμε να είμαστε περήφανοι γιατί αυτοί που τον μεγάλωσαν στην Ελλάδα ήταν περισσότεροι ή ισχυρότεροι από όσους προσπάθησαν να του καταστρέψουν τη ζωή. Αλλά μπορούμε και να νιώθουμε ντροπή, γιατί με αυτό που ψηφίσαμε πριν έναν χρόνο, δεν μπορούμε να ξαναβγάλουμε Γιάννη», πρόσθεσε.

Ads

Αναλυτικά η τοποθέτηση του Μιχάλη Τσόχου

Δεν είναι το χάλκινο μετάλλιο. Δεν είναι καν το γεγονός ότι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο θεωρείται ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας στον κόσμο. Αυτά είναι επιτεύγματα για τα οποία μπορεί να είναι περήφανος ο ίδιος. Για τις ατελείωτες ώρες προπόνησης, για την αφοσίωση, για την πειθαρχία και την πίστη στον εαυτό του. Για το ταξίδι του από τα γήπεδα του Σεπολίων μέχρι τα παρκέ του NBA.

Η δική μας εθνική περηφάνια, όμως, δεν πρέπει να εστιάζεται στο αθλητικό του μεγαλείο. Πρέπει να εστιάζεται στον άνθρωπο που μεγαλώσαμε. Στον χαρακτήρα που διαμορφώθηκε μέσα στην ελληνική κοινωνία. Στον Γιάννη που δεν υπερέβη ποτέ τα όρια, που δεν έβαλε τον εαυτό του πάνω από την ομάδα, που δεν παρασύρθηκε από την αλαζονεία της επιτυχίας. Που παρέμεινε ταπεινός, ευγενής, αφοσιωμένος.

Και ναι, μπορούμε να είμαστε περήφανοι γιατί, παρά τις δυσκολίες, η Ελλάδα κατάφερε να μεγαλώσει αυτό το παιδί. Όχι μόνο η χώρα, αλλά οι άνθρωποί της. Αυτοί που του έδωσαν δουλειά, φαγητό, ελπίδα. Αυτοί που στάθηκαν δίπλα του όταν άλλοι τον απέρριπταν λόγω του χρώματος του δέρματός του ή της καταγωγής του. Αυτοί που τον δέχτηκαν ως Έλληνα, πριν καν το κράτος αποφασίσει να του δώσει την υπηκοότητα.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Η ντροπή. Γιατί η ίδια χώρα που σήμερα πανηγυρίζει στο όνομά του, είναι η χώρα που του αρνήθηκε την υπηκοότητα όταν γεννήθηκε εδώ. Που τον αντιμετώπισε ως “παράνομο λαθρομετανάστη”, μέχρι να φτάσει στο NBA και να γίνει αδιαμφισβήτητος. Και είναι η ίδια χώρα που με νομοθετικές επιλογές του πρόσφατου παρελθόντος, κλείνει την πόρτα σε κάθε επόμενο Γιάννη.

Γιατί για το 70% του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ο Γιάννης δεν είναι παρά μια εξαίρεση. Ένας “τυχερός” που τους ανάγκασε να υποκλιθούν. Όχι ένας νέος Έλληνας που αξίζει να μεγαλώσει σε αυτήν τη χώρα με ίσες ευκαιρίες.

Ευτυχώς, για τον Γιάννη, τον Θανάση, τον Κώστα, υπήρξαν περισσότεροι Έλληνες που τους στήριξαν, από εκείνους που τους απέρριψαν. Και ευτυχώς, σήμερα προφέρουμε σωστά το επίθετό του. Όχι για να τον μειώσουμε, αλλά για να τον τιμήσουμε.

Γιατί η πραγματική νίκη δεν είναι το μετάλλιο. Είναι το ότι, παρά τις αντιξοότητες, ο Γιάννης έγινε αυτός που είναι. Και αυτό, είναι κάτι που αξίζει να μας κάνει περήφανους. Ή να μας προβληματίσει βαθιά.