«Εκδικητική» χαρακτηρίζει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Αρβανίτης την ανάκληση της άδειας παραμονής του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ.

Στην δήλωση του αρχικά τονίζει ότι «με την υπόδειξη ότι το Πακιστάν αποτελεί ασφαλή χώρα καταγωγής, ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ, απειλείται με ανάκληση του προσφυγικού καθεστώτος».

Και προσθέτει: «Ας σημειωθεί ότι το Πακιστάν δεν συμπεριλαμβάνεται στον αντίστοιχο κατάλογο των ασφαλών χωρών προέλευσης που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 10 Φεβρουαρίου».

Διαβάστε: Τζαβέντ Ασλάμ / «Όχι στην ανάκληση ασύλου του προέδρου της πακιστανικής κοινότητας» – Συλλογή υπογραφών  

Αναφέροντας το ιστορικό του Τζαβέντ Ασλάμ τονίζει ότι «είχε λάβει άδεια διαμονής στη χώρα σαν μετανάστης έως το 2019, αλλά από τότε και μετά δεν πληρούσε τους οικονομικούς όρους που απαιτούνται για την ανανέωση. Το 2005 είχε καταγγείλει τις απαγωγές Πακιστανών, υπόθεση που είχε προκαλέσει τη δυσαρέσκεια της κυβέρνησης του Πακιστάν, η οποία όλα αυτά τα χρόνια δεν του ανανεώνει το διαβατήριο, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει διαρκείς δυσκολίες στην έκδοση αναγκαίων εγγράφων εδώ στην Ελλάδα.

Καθεστώς διεθνούς προστασίας στην Ελλάδα απέκτησε το 2021, εφόσον στοιχειοθέτησε τη δίωξή του για πολιτικούς λόγους στο Πακιστάν, ενώ το Πακιστάν, η «ασφαλής» χώρα καταγωγής του, συνεχίζει να ζητά την έκδοσή του».

Επισημαίνει επίσης, πως: «Με 30 χρόνια διαμονής στην Ελλάδα, ο Τζαβέντ Ασλάμ έχοντας ξεπεράσει όλα τα εμπόδια κοινωνικής ένταξης, έχει αφιερώσει τη ζωή του στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πραγματικής ισότητας απέναντι στον ρατσισμό και τον φασισμό».

Τέλος υπογραμμίζει: «Ως βασικός μάρτυρας κατηγορίας που καθόρισε την εξέλιξη της δίκης κατά της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου υπό τις εντολές του Υπουργού Πλεύρη, είναι τουλάχιστον προκλητική, έως και εκδικητική. Η έμπρακτη υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων με την υιοθέτηση ψηφίσματος κατά της ανάκλησης ασύλου του, αποτελεί παράδειγμα αλληλεγγύης κόντρα στις κυρίαρχες πολιτικές περιθωριοποίησης. Οι δημοκρατικές φωνές δεν γίνεται να σωπαίνουν στο ¨Εντέλλεσθε¨ μιας αυστηρής διοικητικής διαδικασίας χωρίς ουσιαστικό ατομικό έλεγχο, όπως επιβάλλεται».