Έντονη ήταν η αντίδραση της Μαρίας Καρυστιανού στο σκίτσο του Κώστα Παπανίκου, σκιτσογράφου του «Ελλάδα 24», το οποίο απεικονίζει τους Κυριάκο Βελόπουλο, Ζωή Κωνσταντοπούλου και Νίκο Ανδρουλάκη να φεύγουν με αγροτικό όχημα, μετά τη δημοσιοποίηση του πορίσματος της Πυροσβεστικής για τη φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση στα Τέμπη.

Ads

Στο σκίτσο εμφανίζεται ένας διαδηλωτής να λέει στον Κυριάκο Βελόπουλο: «Στάσου, βάλε μου λίγο ξυλόλιο, που δεν έχουμε οξυγόνο οι καψεροί της Χούντας», με τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης να απαντά: «Μας έκλεισαν. Και πότε είπα εγώ για ξυλόλιο;».

Ads

 

Ads


Η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών αντέδρασε έντονα, αναρτώντας φωτογραφία του σκιτσογράφου μαζί με τον καταδικασμένο για παιδεραστία και μαστροπεία Ηλία Μίχο, γράφοντας: «Ο κ. Παπανίκος, εδώ αγκαλιά με τον ποινικά υπόλογο για παιδεραστία Μίχο, έκανε το λάθος να “παίξει” με τις τελευταίες λέξεις που ακούσαμε ως κατάθεση ψυχής που εκπνέει λίγο πριν το τέλος!!!».

Η κ. Καρυστιανού υπογράμμισε ότι: «Το “δεν έχω οξυγόνο” δεν είναι ατάκα. Είναι λόγια που ράγισαν την ψυχή μας, όταν τα ακούσαμε ζωντανά. Από τότε, αποτελούν ιερό μήνυμα στον αγώνα μας για δικαίωση. Η χλευαστική χρήση τους και η προσβολή της ιερότητάς τους συνιστά καθαρή ύβρι».

Επιπλέον, κατηγόρησε τον σκιτσογράφο ότι αγνοεί βασικά επιστημονικά δεδομένα, καθώς – όπως αναφέρει – το θέμα της ύπαρξης ή μη ξυλολίου έχει ήδη εξεταστεί και απαντηθεί, έστω και ελλιπώς, από το Γενικό Χημείο του Κράτους, αλλά και πιο επίσημα από τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ, παρουσία εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων (ERA).

Η κ. Καρυστιανού καταλήγει εκφράζοντας βαθιά απογοήτευση για την ηθική υποβάθμιση που, όπως σημειώνει, βιώνει η ελληνική κοινωνία: «Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν την κατάπτωση των αξιών που ζούμε καθημερινά, σε όλα τα επίπεδα και σε κάθε της μορφή. Ελπίζω αυτός να είναι ο πάτος, γιατί δεν ξέρω πόσα ακόμα μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία».

Η ανάρτηση Καρυστιανού:

Ο κ. Παπανίκος, εδώ αγκαλιά με τον ποινικά υπόλογο για παιδεραστία Μίχο, έκανε το λάθος να “παίξει” με τις τελευταίες λέξεις που ακούσαμε ως κατάθεση ψυχής που εκπνέει, λίγο πριν το τέλος !!!

Το “δεν έχω οξυγόνο” δεν είναι ατάκα. Είναι τα λόγια που έσκισαν την ψυχή μας όταν τα ακούσαμε ζωντανά και αποτελούν έκτοτε ιερό μήνυμα για τον αγώνα μας προς την δικαίωση.


Η κατάχρηση τους, και της ιερότητας που πρεσβεύουν, είναι καταφανής ύβρις!

Αυτά λοιπόν τα τελευταία πριν τον θάνατο λόγια όχι μόνο δεν ακούμπησαν τον κ. Παπανίκο αλλά “έπαιξε” πάνω σε αυτά για να μιλήσει ως αδαής περί του επιστημονικού αντικειμένου για την ύπαρξη ξυλολίου.

Δηλαδή περί του ερωτήματος για το οποίο ήδη έχουν απαντήσει ως ειδικοί (έστω και ελλιπώς) το Γενικό Χημείο του Κράτους, αλλά και ακόμη πιο πανηγυρικά ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ, με τη συμμετοχή εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων (ERA).

Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν την έκπτωση αξιών που ζούμε σε κάθε επίπεδο και με πάσα μορφή.

Ελπίζω να είναι αυτός ο πάτος, διότι δεν ξέρω πόσα άλλα έκτροπα μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία.