Σκηνές που γεννούν σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο εφαρμογής του νόμου από την Αστυνομία εκτυλίχθηκαν πριν λίγες μέρες στα Κάλα Νερά Τριφυλίας στην Πελοπόννησο, σε περιοχή που θεωρείται προστατευόμενη, καθώς αποτελεί τόπο επίσκεψης της χελώνας Caretta caretta και χαρακτηρίζεται ως αιγιαλός.

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα.

Ενώ η Πολιτεία επικαλείται την προστασία του περιβάλλοντος, δεν υπάρχει ούτε μία απαγορευτική πινακίδα που να ενημερώνει τον επισκέπτη ότι η στάθμευση παντός είδους οχημάτων, συνεπώς και αυτοκινούμενων, απαγορεύεται.

Αντίθετα, στην ίδια περιοχή λειτουργούν ταβέρνες, λουόμενοι κατακλύζουν την παραλία και δεκάδες οχήματα σταθμεύουν καθημερινά.

Σύμφωνα με καταγγελία ιδιοκτήτη αυτοκινούμενου, ο ίδιος είχε σταθμεύσει προσωρινά το όχημά του για να γευματίσει με τη σύζυγό του σε παρακείμενη ταβέρνα. Δεν τοποθέτησε έξω ούτε τραπέζι, ούτε άνοιξε την τέντα του αυτοκινούμενου.

Παρόλα αυτά, επιστρέφοντας, διαπίστωσε ότι αστυνομικός του είχε βεβαιώσει πρόστιμο 300 ευρώ, επικαλούμενος τον ν. 4276/2014 και τον ν. 5170/2025.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, όπως υποστηρίζει ο καταγγέλλων, προσπάθησε επί τόπου να επιδείξει στον αστυνομικό τη διευκρινιστική εγκύκλιο της Ελληνικής Αστυνομίας, σύμφωνα με την οποία «για τη στάθμευση εκτός κατοικημένων περιοχών, τυγχάνει εφαρμογής η παρ. 5 του άρθρου 38 του ΚΟΚ, δηλαδή επιτρέπεται η στάθμευση όπως για όλα τα οχήματα… εκτός αν τούτο απαγορεύεται (π.χ. με απαγορευτική πινακίδα».

Ο αστυνομικός, σύμφωνα πάντα με την καταγγελία, αρνήθηκε να λάβει υπόψη του το περιεχόμενο της εγκυκλίου, όπως και το γεγονός ότι δεν υπάρχει απαγορευτική πινακίδα και προχώρησε κανονικά στη βεβαίωση της παράβασης.

Την ίδια άκαμπτη στάση επέδειξε και ο διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Τριφυλίας, αφού απέρριψε και την έγγραφη ένσταση του δήθεν παραβάτη.

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη στοιχείο που προκαλεί εύλογες απορίες.

Την ίδια ώρα, στον ίδιο ακριβώς χώρο, βρίσκονταν σταθμευμένα και επιβατικά Ι.Χ. αυτοκίνητα.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, σε κανένα από αυτά δεν βεβαιώθηκε παράβαση.

Τα πρόστιμα επιβλήθηκαν αποκλειστικά στα αυτοκινούμενα, οπότε ανακύπτει ένα εύλογο ερώτημα: εφαρμόζεται ο νόμος ισότιμα ή επιλεκτικά;

Και πώς είναι δυνατόν μια περιοχή που χαρακτηρίζεται τόσο αυστηρά προστατευόμενη να μην διαθέτει ούτε στοιχειώδη ενημερωτική σήμανση, ενώ την ίδια στιγμή λειτουργούν επιχειρήσεις εστίασης και η πρόσβαση λουομένων και οχημάτων συνεχίζεται κανονικά;

Η υπόθεση αποκτά και μια ευρύτερη διάσταση που επισημάνθηκε και πέρυσι μετά το αλαλούμ και το κυνήγι κατά των αυτοκινούμενων που στοίχισε εκατομμύρια ευρώ στην ελληνική οικονομία.

Όταν η πρώτη επαφή ταξιδιωτών με αυτοκινούμενα με τις ελληνικές αρχές είναι ένα πρόστιμο 300 ευρώ σε μια περιοχή χωρίς καμία προειδοποιητική σήμανση και με εμφανή ανοχή απέναντι σε άλλα σταθμευμένα οχήματα, το μήνυμα που εκπέμπεται μόνο φιλικό προς τον τουρισμό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Η προστασία του περιβάλλοντος είναι αδιαπραγμάτευτη.

Το ίδιο, όμως, πρέπει να είναι και η ίση εφαρμογή του νόμου, η σαφής ενημέρωση των πολιτών και ο σεβασμός των ίδιων των οδηγιών που εκδίδει η Ελληνική Αστυνομία. Διαφορετικά, η εικόνα που δημιουργείται δεν είναι μιας Πολιτείας που εφαρμόζει το νόμο, αλλά μιας διοίκησης, στην προκειμένη περίπτωση του Αστυνομικού Τμήματος Τριφυλίας, που επιλέγει ποιον θα ελέγξει και ποιον θα αφήσει ανενόχλητο.