‘Ήμουν νιος και γέρασα’ ψέλλισε ένας γραφικός παππούς απολαμβάνοντας το ουζάκι του στο τόσο γραφικό καφενείο, κάτω από το Δημαρχείο της Αίγινας.

Ads

Του Πέτρου Πετρίτη

Αναρωτήθηκα κι εγώ μεταξύ ‘τυρού κι αχλάδου’ ‘’μα κύριε Γιάννη τα πράγματα άλλαξαν, ο κόσμος προχώρησε, το νησί εξελίχθηκε, κοιτάξτε γύρω σας πόσος κόσμος το επισκέπτεται, δεν μπορεί κάτι ωραίο θα του βρίσκει’’ του είπα. Με τη πατρική στοργή, τη συμβουλευτική του ικανότητα και την εμπειρία όλης της ζωής του ζωγραφισμένη στο γεμάτο ρυτίδες πρόσωπο του, μου εξήγησε ότι κόσμος ήρθε, αγάπησε αυτόν τον τόπο για το φως του, τις μυρωδιές του, την αυθεντικότητα των ανθρώπων του, σε ανταπόδοση όλων αυτών εμείς τί τους προσφέραμε? Ίσα – ίσα επιβαρύναμε τη ζωή τους αλλά και τη δική μας. Δεν μπορέσαμε να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες προκλήσεις της εποχής μας , δεν αναπτύξαμε βασικές υποδομές για τις ανάγκες ενός σύγχρονου πολιτισμού και μιας αξιοπρεπούς κοινωνίας, αντιθέτως κάναμε και εσάς τους νέους – τα παιδιά μας να φύγετε από τον τόπο μας και να μην βρίσκετε τον παραμικρό λόγο να γυρίσετε πίσω.

Τα αληθινά λόγια του κ. Γιάννη κυρίευσαν τις σκέψεις μου όλο εκείνο το απόγευμα, αισθανόμουν την ψυχή μου να δίνει μια άνιση μάχη στήθος με στήθος με το μυαλό μου. Σκεφτόμουν την κάθε του πρόταση, μετρούσα την κάθε του λέξη και προσπαθούσα να αναλύσω γιατί εγώ μέχρι εκείνη την στιγμή τα έβλεπα όλα καλά και ο πάππους αυτός ζώντας σε αυτόν το τόπο, χωρίς να έχει φύγει ούτε ένα λεπτό, τα έβλεπε όλα μίζερα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν το πολυσυζητημένο χάσμα γενεών, προσπαθώντας να αποδομήσω, σαν νέος, τις βαρύγδουπες εκφράσεις των μεγαλυτέρων. Είπα όμως αυτή τη φορά να μην λειτουργήσω ως αντιδραστικό ον απέναντι στους σοφότερους μου, αλλά να κάτσω και να αναλογιστώ τί φταίει σε αυτό τον όμορφο τόπο.

Ξεκίνησα λοιπόν από τα απλά θεωρώντας ότι το νησί είναι μια μικρογραφία του πολιτικού μας συστήματος. Ορδές από μαθουσάλες πολιτικούς με κουλτούρα οπλαρχηγών αποφασίζουν για το τι μέλι γενέσθαι σε ένα μικρό τόπο και έτσι κάθε φορά καταφέρνουν να χωρίζουν το νησί σε φατρίες και προσκείμενες οικογένειες. Ο λόγος πάντοτε καθαρά μη πολιτικός αλλά στα πλαίσια του κουτσομπολιού και των εντυπώσεων. Υποσχέσεις κάθε τετραετία για λύση των βασικών υποδομών, με νικητή βέβαια το νερό και άξιους συμπαραστάτες τα λιμάνια, το βιολογικό, το χωροταξικό, τους δρόμους κτλ. Ο κ. Γιάννης απογοητευμένος από τις συνεχείς υποσχέσεις τόσων χρόνων έβλεπε μάλλον σε αυτό το πολιτικό μικροσύστημα επίδοξους σωτήρες κάθε φορά χωρίς λύσεις. Εγώ από την άλλη έβλεπα τα λόγια του να τρέμουν και τα μάτια του να γεμίζουν σκεφτόμενος την κατάσταση της νέας γενιάς.

Τελικά τα έβλεπα πολύ διαφορετικά από το κ. Γιάννη γιατί δεν είχαμε τις ίδιες προτεραιότητες. Η ατζέντα των νέων φιλοξενεί διαφορετική φρασεολογία από αυτή των μεγάλων έργων υποδομής. Η λέξη απασχόληση είναι στη πρώτη σειρά αυτής της λίστας με τη νέα γενιά να θέλει και να επιδιώκει να παραμείνει στον τόπο της. Το υγιές επιχειρείν με όρους καινοτομίας και γνώσης είναι η απάντηση στο νωθρό κλίμα της εποχής και ειδικά στον επιχειρηματικό μαρασμό των αστικών κέντρων. Σύγχρονες τεχνολογίες, τηλεργασία, επιδοτήσεις επενδύσεων πάνω στον εναλλακτικό τουρισμό και ενθάρρυνση νέων στο βιοκλιματικό τρόπο κατασκευής είναι μερικοί φθηνοί τρόποι διεξόδου από την τοπική κρίση και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Συνέχιζα να πίνω το καφέ μου βυθισμένος στις σκέψεις μου θεωρώντας ότι οι απαντήσεις δίνονται όταν σκεφτόμαστε αντίστροφα. Ας εξετάσουμε λοιπόν την περίπτωση ότι βρίσκουμε δουλειά σαν νέοι στο νησί, τότε λοιπόν αναρωτιέμαι αν κατακτήσαμε το ‘ευ ζην’ στο τόπο μας. Έτσι λοιπόν κατέληξα να συμπληρώσω στη λίστα της ατζέντας τον αθλητισμό, την προστασία του περιβάλλοντος και την αποφυγή περιθωριακών ενεργειών, όπως αλκοολισμός, ναρκωτικά κτλ. Σκεφτείτε λοιπόν το ποσοστό των νέων που όχι απλά θα ήθελαν, αλλά θα παρακαλούσαν να εργάζονται και να ζουν στο όμορφο και προικισμένο μας τόπο, μακριά από το άγχος και την καθημερινότητα των αναμφισβήτητα αφιλόξενων πόλεων. Η τοποφιλία και τοπολατρεία είναι έννοιες που κατακτούνται με το χρόνο και τις σωστές συνθήκες και όχι μόνο συγκυριακά ή τυχαία.

Εδώ έρχεται να δράσει ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης με τις αναβαθμισμένες αρμοδιότητες που οφείλει να έχει για να παίξει αυτό το προοδευτικό ρόλο και να είναι ένας πραγματικός συμπαραστάτης στη νέα γενιά κι όχι ένας κακός αντίπαλος. Η σχέση της αυτοδιοίκησης με τους νέους είναι αμφίδρομη κι αυτό γιατί οι νέοι της εποχής μας οι οποίοι είναι μορφωμένοι και άρτια καταρτισμένοι, είναι η ατμομηχανή της τοπικής οικονομίας. Η πολιτική για τους νέους και ειδικότερα σε τοπικό επίπεδο δεν πρέπει να αποτελεί φόβητρο αλλά πρόκληση για συνεισφορά στο τόπο μας.

Το παράπονο του κ. Γιάννη ηχεί κάθε δημοτικές εκλογές στην Αίγινα σαν λίστα φιλόδοξων υποσχέσεων απέναντι στο λαό. Η πολιτική μπάλα, τώρα, είναι στα πόδια της νέας γενιάς και οφείλει να βάλει γκολ.