Το κορίτσι στην πρώτη φωτογραφία, είναι η υπέροχη Τσέρυ η αγαπημένη του γιου μου που είναι στην καρδιά μου. Ως μαθήτρια του Μουσικού Σχολείου συμμετείχε με το σχολείο της σε συναυλία στο Ζάππειο με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.

Με ενημέρωσε κάποια στιγμή, ότι σκέφτηκαν 2-3 παιδιά να βγάλουν και να φορέσουν εν μέσω της συναυλίας την παλαιστινιακή μαντήλα (κεφίγια) ως ένδειξη συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό.

Είπα μπράβο, αλλά αισθάνθηκα παράλληλα πως τα παιδιά μέσα τους κουβαλούσαν έναν φόβο που δεν ομολόγησαν σε εμάς.

Έτσι αποφάσισα να πάω όχι μόνο για τη συναυλία αλλά και για την στήριξη που ένιωσα ότι είχαν ανάγκη.

Στην πρώτη σειρά, από όσα μάθαμε, είδαν την υπουργό παιδείας Σ. Ζαχαράκη και άλλους επισήμους. Τελειώνει η συναυλία συναντώ την Τσέρυ και παραδέχεται πως χτυπούσε έντονα η καρδιά της και πως ανάμεσα στις σκέψεις που έκαναν τα παιδιά όταν είδαν τους επισήμους να ρίχνουν φλογερά βλέμματα στις πρώτες κεφίγιες, ήταν πως μπορεί από ώρα σε ώρα να τα συλλάβουν.

Αυτό δεν έγινε ευτυχώς, αλλά ο φόβος τους δεν ήταν αβάσιμος καθώς έχουν δει να ποινικοποιείται η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, έχουν δει μηνύματα μίσους στα σόσιαλ, έχουν δει αναίτιες συλλήψεις. Πρόσφατα μάλιστα φοιτητής οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη για ένα «Free Palestine» στον τοίχο που κατέδωσε καθηγητής του (αν μπορούμε να αποκαλούμε δάσκαλο τον συγκεκριμένο).

Θυμήθηκα τότε τις άπειρες φορές που βγαίναμε εμείς ως έφηβοι με τα παλαιστινιακά μαντήλια και μας χαιρετούσαν ως κι οι άγνωστοι εγκάρδια.

Άλλες εποχές θα μου πεις, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν σε εναγκαλισμό με τον Αραφάτ. Ακόμα κι έτσι να μην ήταν όμως, ποιος θα φοβόταν σε συναυλία -με τραγούδια μάλιστα του Μίκη- να δηλώσει έμπρακτη αλληλεγγύη σε έναν λαό που εξοντώνεται με διάφορους τρόπους δεκαετίες; Και πώς να εξηγήσει κανείς στα παιδιά χωρίς να αποφύγει αισθήματα οδύνης, πως κάποτε αυτές οι πράξεις ήταν αυτονόητες.

Λίγες εβδομάδες μετά τη συναυλία, πάλι μπροστά από την κ. Ζαχαράκη, παρέλασε η σημαιοφόρος με το καρπούζι, της οποίας το κεφάλι ζητά επί πίνακι όλος ο εθνοφασιστικός εσμός.

Αυτή την κλίση του άξονα προς το ακροδεξιότερο (και φασιστικότερο σε άλλες περιπτώσεις, βλέπε προσφυγικό) είναι έργο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτός διορίζει τους εθνικιστές υπουργούς, αυτός χρηματοδοτεί τα τρολ που χύνουν μέρες τώρα οχετό στο διαδίκτυο για τη σημαιοφόρο που τόλμησε να φορέσει το καρπούζι στο μανίκι.

Ο πρωθυπουργός είναι ο εντολέας και ο ενορχηστρωτής της μετατόπισης της κοινωνίας προς το μαύρο της αντίδρασης, όχι γιατί πιστεύει ο ίδιος στις ιδέες του φασισμού, αλλά γιατί μόνον αυτός μπορεί να του εξασφαλίσει τον ποταπό στόχο της πολιτικής του επιβίωσης ώστε να συνεχίζουν να ροκανίζουν ανενόχλητοι δημόσιο και ιδιωτικό χρήμα από ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ και λοιπές αγελάδες προς άρμεγμα.

Ευτυχώς όμως, εκτός από τους νέους οι οποίοι χάφτουν την προπαγάνδα του, εκτός από τα μέλη της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας (ΕΟΝ) που παρέλασαν ανενόχλητα με όπλα χωρίς να ανοίξει μύτη σε κανένα υπουργείο, υπάρχουν και τα παιδιά που ακόμα κάποιοι πατεράδες, κάποιες μάνες, κάποιοι δάσκαλοι μεγαλώνουν με ανθρωπιστικές αξίες, ώστε να ορθώνουν ψηλά τη σημαία της αλληλεγγύης στους λαούς κι όχι του εκάστοτε δολοφόνου κατακτητή.

Και η απάντηση της σημαιοφόρου με το καρπούζι, είναι ένας σημαντικός λόγος να ελπίζουμε σε αυτά τα παιδιά. Γιατί ο Μητσοτάκης κάποτε θα φύγει, αλλά τα παιδιά μας θα μείνουν αντιμέτωπα με τις ρίζες του κακού που έχει φροντίσει να ποτίσει επιμελώς.

Αυτά τα παιδιά, η Τσέρυ, η σημαιοφόρος, η Φοίβη, η Άρτεμις, ο Κώστας, ο Φοίβος, η Μαρία…. που όμως στην επέτειο του ΟΧΙ θα λένε ΌΧΙ για κάθε λαό που καταπιέζεται, όπως περιγράφει η μαθήτρια στον επίλογο αυτού του άρθρου μας, χρειάζονται σε αυτόν τον αγώνα.

«Δεν το έκανα για να προβληθώ ή να ασχοληθούν όλοι μαζί μου. Πρώτα πρώτα το έκανα μαζί με άλλες δύο συμμαθήτριες που απλώς δεν τις έπιασε ο φωτογραφικός φακός.
Το έκανα γιατί το ένιωθα, γιατί διαβάζω και βλέπω καθημερινά τι συμβαίνει στη Γάζα… Έχω έναν μικρό αδελφό, μόλις δυόμισι χρόνων, και δεν μπορώ να τον φανταστώ να πεθαίνει από την πείνα ή να σκοτώνεται σε έναν βομβαρδισμό.
Βέβαια, περίμενα ότι κάποιοι θα αντιδρούσαν έτσι, ότι θα πουν “αυτή είναι μια εθνική γιορτή, αφορά την πατρίδα μας”, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το ελληνικό “Οχι”, ο ξεσηκωμός των Ελλήνων ενάντια στον φασισμό και στον πόλεμο, δεν είναι μια γιορτή για όλους τους λαούς και για άλλες πατρίδες.

Κάποιοι είπαν: Αν νοιάζεστε τόσο πολύ για την Παλαιστίνη, να πάτε εκεί, να παρελάσετε ή να πολεμήσετε. Αλλά τι νόημα έχει να γιορτάζουμε το “δικό μας ΟΧΙ” και να μη λέμε “Οχι” σε κάθε τι άδικο και βάρβαρο που γίνεται σε όλο τον κόσμο; Οι γονείς μου, οι συγγενείς μου, οι καθηγητές μάς υποστήριξαν, δήλωσαν περήφανοι γι’ αυτό που κάναμε, το νιώσαμε κι όταν περνάγαμε στο Σύνταγμα, πολλά τα μπράβο και τα συγχαρητήρια.

Από τα αρνητικά σχόλια στο διαδίκτυο τα μόνα που με πείραξαν ήταν κάποια που έλεγαν χυδαία πράγματα για τις μητέρες μας. Αλλά δεν αξίζει να δίνουμε σημασία, είναι άνθρωποι που ξέρουν μόνο να μισούν.
Σημασία έχει ότι με αυτό το μικρό πράγμα κάναμε χαρούμενους τους γονείς, τους καθηγητές, τους συμμαθητές μας, τους φίλους, όλους όσοι νιώθουν το ίδιο για την Παλαιστίνη και για κάθε λαό που καταπιέζεται».