Την Παρασκευή (28/8) θα πραγματοποιηθεί στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας η τελετή αποχαιρετισμού για τον ποιητή και ζωγράφο Χρήστο Μαρκίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα.

Η τελετή έχει προγραμματιστεί για τις 16:50, όπως γνωστοποίησε με ανάρτησή του ο αδελφός του, Σοφρώνης Μαρκίδης.

Στην ανακοίνωσή του έγραψε: Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026, ο αγαπημένος μου αδερφός Χρήστος Μαρκίδης, έφυγε από τη ζωή. Η τελετή αποχαιρετισμού θα γίνει στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 16:50.

Παρακαλούνται, οι κοινοί μας φίλοι, να κοινοποιήσουν την παρούσα ανάρτηση. Ευχαριστώ.

ΥΓ. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φίλους, που είχαν να γράψουν όλα αυτά τα καλά λόγια για τον Χρήστο!

Την ίδια ώρα, ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν και το δημόσιο αντίο της γνωστής στιχουργού Ελένης Φωτάκη, η οποία αναφέρθηκε με προσωπικό και βαθιά συναισθηματικό τρόπο στη σχέση της με τον Χρήστο Μαρκίδη και στις τελευταίες περιόδους της ζωής του.

Στην ανάρτησή της σημείωσε ότι ο Χρήστος μιλούσε ανοιχτά για την κατάθλιψη και για την απώλεια της επιθυμίας να συνεχίσει να ζει, ενώ περιέγραψε τη στάση του απέναντι σε αυτά τα ζητήματα ως ψύχραιμη, συγκροτημένη και απολύτως ειλικρινή.

Αναλυτικά, η ανάρτηση της Ελένης Φωτάκη: Ο Χρήστος δεν ήθελε άλλο να ζει. Ταχτοποιούσε καιρό το έργο του. Έκανε την έκθεση. Μιλούσε για τη μη ζωή, με φυσικότητα. Το ίδιο και για την κατάθλιψη. Σοβαρά και με συγκρότηση. Περίμενε να ξαναβρεί την υγεία του ο πιο δικός του άνθρωπος. Ολοκλήρωσε την έκδοση. Πήγε να μεταλάβει μετά από χρόνια. Και περίμενε – το φαντάζομαι αυτό – και την έκσταση, για να μπορέσει να κάνει πράξη αυτό που επιθυμούσε.

Πριν χρόνια, σ’ ένα παζάρι, μ’ εβαλε να διαλέξω κάτι. Πήρα μια κούκλα βιτρίνας – μωρό, χωρίς κεφάλι. Την πλήρωσε εκείνος. Της φέρομαι ακόμα σαν μαμά. Της χαϊδεύω συχνά το κεφάλι που λείπει.

Τελευταία ήταν γλυκύτερος από ποτέ. Τον είδα, καθίσαμε μαζί ώρες, πάλι δεν ήθελε να ζει αλλά το έλεγε τόσο ψύχραιμα και τόσο όμορφα, που σχεδόν το προσπέρναγες. Μου είπε και κάτι που μ’ άρεσε πολύ: «Τα μποτάκια αυτά που φοράς, μου είπε, όποιος σ’ ερωτευτεί, θα πρέπει να τα βάλει στο εικονοστάσι».

Γεια σου Χρήστο Μαρκίδη, για το λίγο που θα ζω ακόμα, θα έχεις όλο μου τον θαυμασμό, επειδή είπες την αλήθεια, γιατί τα λόγια και οι πράξεις σου είχαν βάρος και αξία μέσα σ’ έναν κόσμο υπερβολής, ψευτιάς και κρυψίνοιας.

Κι αν άφησες πίσω τη φωνή σου, πολλά δάκρυα και μια εικόνα φρικτής αιώρησης, καλά έκανες!