Η Βικτόρια Ντόντα γεννήθηκε το 1977, μέσα στη Σχολή Μηχανικού του Ναυτικού στο Μπουένος Αιρες. Την ESMA, ένα από τα διαβόητα κέντρα κράτησης και βασανισμού της στρατιωτικής δικτατορίας της Αργεντινής.
Για χρόνια, όμως, δεν γνώριζε ότι το πραγματικό όνομά της ήταν Βικτόρια και ότι οι άνθρωποι που αποκαλούσε γονείς της δεν ήταν οι πραγματικοί.
Μεγάλωσε ως Αναλία Αζίκ, κόρη του Χουάν Αντόνιο Αζίκ και της Εστέρας Αμπρέγκο. Η αποκάλυψη ότι ο άνδρας που τη μεγάλωσε είχε υπηρετήσει στην ESMA και είχε βασανίσει κρατουμένους, ανέτρεψε όχι μόνο την οικογενειακή της ιστορία, αλλά και την πολιτική της ταυτότητα.
Γύρω στις 10 το βράδυ της 24ης Ιουλίου 2003, η Αναλία βρισκόταν στο σπίτι των γονιών της, όταν ο πατέρας της βγήκε από την κρεβατοκάμαρά του, ντυμένος άψογα. Ζήτησε από την Αναλία να μείνει στο σπίτι εκείνο το βράδυ και στη συνέχεια έφυγε, «χωρίς καμία εξήγηση, αν και μας φίλησε για αντίο», διηγήθηκε η Αναλία, προσθέτοντας ότι ήταν «μια απροσδόκητη εκδήλωση στοργής».
Λίγες ώρες αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνο. Η Αναλία σήκωσε το ακουστικό. Ήταν ο πατέρας της, που ακουγόταν περίεργα. Της υπαγόρευσε έναν αριθμό για να τον σημειώσει και της έδωσε οδηγίες να τον καλέσει σε μία ώρα. Όταν το έκανε, απάντησε μια ανδρική φωνή. «Αναλία, εσύ είσαι;», είπε ο άνδρας. «Ο πατέρας σου είναι στο νοσοκομείο. Μόλις πυροβόλησε τον εαυτό του».
Στο νοσοκομείο, η Αναλία βρήκε τον πατέρα της «αναίσθητο και χωρίς πρόσωπο». Η σφαίρα δεν είχε προκαλέσει βλάβη στον εγκέφαλό του, αλλά τον είχε παραμορφώσει εντελώς.
Σοκαρισμένη, βγήκε από το δωμάτιό του και κατευθύνθηκε προς την αίθουσα αναμονής. Τότε είδε μια λίστα ονομάτων με έντονα κόκκινα γράμματα να κυλάει στην οθόνη μιας τηλεόρασης. Ανήκαν σε περίπου 40 μέλη του αργεντίνικου στρατού που είχαν υπηρετήσει υπό τη χούντα και αντιμετώπιζαν έκδοση στην Ισπανία για να δικαστούν για εγκλήματα της εποχής της δικτατορίας.
Ο Χουάν Αντόνιο Αζίκ, ο πατέρας της, βρισκόταν στη λίστα. Οι δίκες επρόκειτο να διεξαχθούν στην Ισπανία χάρη στις προσπάθειες του αγωνιστή δικαστή Μπαλτασάρ Γκαρθόν, ο οποίος ενήργησε βάσει της αρχής της καθολικής δικαιοδοσίας, η οποία επέτρεπε στα δικαστήρια μιας χώρας να διώκουν σοβαρά εγκλήματα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχαν διαπραχθεί εκτός της χώρας αυτής.
Η Βικτόρια, το όνομα που της είχε δώσει η φυλακισμένη μητέρα της πριν την πάρουν οι βασανιστές αξιωματικοί για υιοθεσία. Η υπόθεση δεν ήταν μεμονωμένη: υπολογίζεται ότι περίπου 500 βρέφη κλάπηκαν από κρατούμενες και παραδόθηκαν σε στρατιωτικές οικογένειες ή υποστηρικτές της χούντας.
Το Tvxs έχει παρουσιάσει τη συγκλονιστική ιστορία δύο νέων που βρήκαν την πραγματική τους ταυτότητα.
«Ο πατέρας μου είχε ξαφνικά πάψει να είναι ένας αθώος έμπορος φρούτων και λαχανικών και είχε γίνει ένας από εκείνους των οποίων την τιμωρία ζητούσα επί χρόνια», δήλωσε η ίδια στον Guardian.
Η υπόθεση της Ντόντα εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο εξόντωσης και εξαφάνισης της αριστερής αντιπολίτευσης που εφαρμόστηκε μετά το πραξικόπημα της 24ης Μαρτίου 1976.
Η χούντα έθεσε στο στόχαστρο τους αντάρτες Μοντονέρος, αλλά και φοιτητές, συνδικαλιστές, διανοουμένους και κάθε πολίτη που θεωρούνταν ύποπτος για αριστερές πεποιθήσεις.
Οι Μοντονέρος, περονιστική ένοπλη οργάνωση, και ο Λαϊκός Επαναστατικός Στρατός είχαν προηγουμένως πραγματοποιήσει επιθέσεις, ληστείες και απαγωγές. Η στρατιωτική κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτές τις ενέργειες για να παρουσιάσει την καταστολή ως «πόλεμο εναντίον τρομοκρατών». Περίπου 30.000 αντιστασιακοί δολοφονήθηκαν,
Οι βιολογικοί γονείς της Βικτόρια, η Μαρία Χίλντα Πέρεθ, γνωστή ως Κόρι, και ο Χοσέ Μαρία Ντόντα, γνωστός ως Ελ Κάμπο, ήταν μέλη των Μοντονέρος. Η Κόρι συνελήφθη τον Μάρτιο του 1977, όταν βρισκόταν στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της.
Την παγίδα είχε οργανώσει ο κουνιάδος της, Αντόλφο Ντόντα, αξιωματικός του Ναυτικού και ανώτερο στέλεχος των υπηρεσιών πληροφοριών της χούντας. Ο αδελφός του, ο Χοσέ συνελήφθη δύο μήνες αργότερα. Επιζών της ESMA κατέθεσε ότι είχε ακούσει τον Αντόλφο να λέει: «Αυτός είναι πόλεμος. Και στον πόλεμο δεν μπορείς να δείχνεις έλεος στον εχθρό σου. Δεν έδειξα έλεος ούτε στον αδελφό μου».
Η Κόρι γέννησε σε ένα ξύλινο τραπέζι, σε μικρό δωμάτιο της ESMA, μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου του 1977. Γνωρίζοντας ότι το παιδί πιθανότατα θα της αφαιρούνταν, συνεργάστηκε με τη συγκρατούμενή της, τη δεκαεννιάχρονη Λίντια Βιέιρα, η οποία ανέλαβε χρέη μαίας χωρίς προηγούμενη εμπειρία.
Με βελόνα και μπλε χειρουργική κλωστή έραψαν μικρούς μπλε κρίκους στους λοβούς του βρέφους, ώστε να μπορεί κάποτε να αναγνωριστεί.
Δεκαπέντε ημέρες αργότερα, το μωρό απομακρύνθηκε από τη μητέρα του. Η λέξη «μεταφορά» που χρησιμοποίησαν οι στρατιωτικοί ήταν ευφημισμός για τις «πτήσεις θανάτου», κατά τις οποίες οι κρατούμενοι ναρκώνονταν και ρίχνονταν από αεροσκάφη στον Ρίο ντε λα Πλάτα ή στον Ατλαντικό.
Η Βιέιρα, η οποία επέζησε, απευθύνθηκε το 1978 στις «Γιαγιάδες της Πλατείας Μαΐου». Η οργάνωση είχε δημιουργηθεί από συγγενείς εξαφανισμένων και αναζητούσε ειδικά τα παιδιά κρατούμενων εγκύων.
Οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν σταδιακά οδήγησαν στην οικογένεια Αζίκ. Μια γυναίκα είχε θυμηθεί ότι αξιωματικός της ESMA τής είχε παραδώσει ένα κοριτσάκι για να το θηλάσει και ότι το παιδί είχε μπλε κλωστές ραμμένες στα αυτιά. Η Κόρι είχε προλάβει να δώσει στην κόρη της το όνομα Βικτόρια.
Η Αναλία χρειάστηκε σχεδόν έναν χρόνο για να δεχθεί τη διενέργεια τεστ DNA. Η απόφαση σήμαινε ότι οι θετοί γονείς της μπορεί να αντιμετώπιζαν ποινικές συνέπειες, ενώ η ίδια έπρεπε να επανεξετάσει τη σχέση της με τον Χουάν Αζίκ, τον οποίο περιέγραφε ως αυστηρό αλλά στοργικό πατέρα και «τον σημαντικότερο άνθρωπο στη ζωή μου».
Τον Οκτώβριο του 2004, η εξέταση έδειξε πιθανότητα 99,99% ότι ήταν κόρη της Κόρι και του Χοσέ. Άλλαξε το όνομά της σε Βικτόρια Ντόντα, υιοθετώντας το όνομα που της είχε δώσει η μητέρα της και το επώνυμο του βιολογικού πατέρα της.
Η αποκατάσταση της ταυτότητάς της συνέπεσε με την προεδρία του Νέστορ Κίρχνερ, ο οποίος ακύρωσε τους νόμους που προστάτευαν τους ενόχους, ανοίγοντας τον δρόμο για νέες διώξεις κατά των υπευθύνων της δικτατορίας.
Ο Αντόλφο Ντόντα καταδικάστηκε το 2011 και το 2017 σε ισόβια κάθειρξη για απαγωγές, βασανιστήρια και δολοφονίες, όχι όμως ειδικά για την απαγωγή της ανιψιάς του.
Η Βικτόρια, αντί να περιοριστεί στην προσωπική της δικαίωση, εντάχθηκε ενεργά στην αριστερή πολιτική. Όπως είπε, η διαπίστωση ότι οι πολιτικές της πεποιθήσεις συνέπιπταν με εκείνες των βιολογικών γονιών της τής έδωσε «ένα νέο κίνητρο».
Η δράση της Βικτόρια δεν σταμάτησε στην προσωπική της δικαίωση. Ως βουλευτής, πρωτοστάτησε σε κοινωνικούς αγώνες, όπως η υπόθεση της «Μπελέν», μιας γυναίκας που φυλακίστηκε άδικα.
Το 2018, συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια νομιμοποίησης των αμβλώσεων στην Αργεντινή, αντιμετωπίζοντας την αντίδραση εκείνων που χρησιμοποίησαν το τραύμα των «εξαφανίσεων» για να πολεμήσουν το δικαίωμα στην άμβλωση
Η Βικτόρια χρησιμοποίησε το πολιτικό της κεφάλαιο για να αναδείξει τις διακρίσεις κατά των φτωχών γυναικών στο δικαστικό σύστημα, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Αν ήσουν φτωχή, κατέληγες νεκρή ή στη φυλακή» ..
