Η προβολή του ντοκιμαντέρ «Απόδραση από τα Βούρλα» και η συζήτηση Γιώργου Μπαρτζώκα, Στέλιου Κούλογλου και του συγγραφέα Γιώργου Τσιρίδη που ακολούθησε, προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για αυτό το μοναδικό περιστατικό της σύγχρονης ιστορίας.

Πέρα από τις διηγήσεις που περιλαμβάνονται στα 55 λεπτά του ντοκιμαντέρ, στο αρχείο του Tvxs υπάρχει ένα ανεξάντλητο αρχειακό υλικό από τις διηγήσεις των δραπετών στην κάμερα του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα.

Αυτά τα ανέκδοτα ντοκουμέντα  δημοσιεύει σε συνέχειες το Tvxs.

Λιναρδάτος: Όταν έφτασα στη φυλακή μετά την κράτηση στην Ασφάλεια, ήμουν κακή κατάσταση. 

Δηλαδή δεν έβγαινε η φωνή μου καν. Και μου λέει ο συγκρατούμενος ο Πάσιος, ο οποίος έκανε τον νοσοκόμο, δεν έρχεσαι να σε δω;

Πήρε από ένα γιατρουδάκι που είχαν εκεί το πιεσόμετρο, μου πήρε την πίεσή, εγώ ήμουν τότε τριάντα δύο χρονών. Η πίεσή μου ήταν 23 με 14 μικρή.

Δηλαδή ήμουν στο τσακ. Ο γιατρός σήκωσε τα χέρια, εγώ λέει δεν μπορώ να αναλάβω, είναι κατηγορούμενος για κατασκοπεία, 

Λοιπόν φώναξαν  ιατροδικαστή. Ήρθε ύστερα από δυο ημέρες, με φώναξε στο γραφείο του Διευθυντή των φυλακών, με εξέτασε, είδε την κατάστασή μου και με έστειλαν στο νοσοκομείο της φυλακής, στον Άγιο Παύλο. 

Και έμεινα εκεί περίπου ενάμισι μήνα. Μετά το νοσοκομείο γύρισα στην φυλακή, είχαν φέρει εκεί τον Τζεφρώνη, τον Καρά και γίνονταν οι συζητήσεις για να βρούμε από πού και πως μας πιάσανε. Το χτύπημα ήταν μεγάλο.Και μάλιστα είχε πολύ υπερηφανευτεί η κυβέρνηση του Παπάγου.

Μπαρτζώκας: Η φυλακή ήταν οίκος ανοχής, παλιότερα. Και είχε τρεις ακτίνες.

Η Α. ήταν του κοινού ποινικού δικαίου. Η Β. ήταν ναρκομανείς και η Γ. ήταν των πολιτικών κρατουμένων. Εμείς είμαστε γύρω στους εκατόν είκοσι.

Η Γ. ακτίνα είχε 24 κελιά. Είχε δώδεκα κελιά από την μια μεριά, δώδεκα κελιά από την άλλη μεριά. Στην μέση υπήρχαν τα πλυντήρια. Ήταν δικαστική φυλακή και είχαμε κατά κάποιο τρόπο μια επικοινωνία με τον κόσμο. Δηλαδή γίνονταν επισκεπτήρια, ερχόταν ο άλλος να πάει για δίκη, ο άλλος να περάσει από γιατρούς.

Κάτρης: Στην Ικαριά π.χ μπαίνανε οι μαυροσκούφιδες και μας σκοτώνανε σα σκυλιά, μας τρέλαιναν στο ξύλο. Δεν είχε τέτοια ούτε ξύλο ούτε άλλα τέτοια. 

Λιναρδάτος: Οι ποινικοί και οι τοξικομανείς μας σέβονταν. Στην απομόνωση όταν ήμουν ένα απόγευμα χτύπησα την πόρτα για να βγω να πάω στην τουαλέτα. Εκείνη την ώρα είχαν ένα κλεφτρόνι καμιά εικοσαριά χρονών το οποίο καθάριζε, έκανε φασίνα μέσα στην φυλακή. 

Μου λέει εσάς  μπορεί να σας βασανίζουν, μπορεί και να σας εκτελούν. Αλλά σας μεταχειρίζονται διαφορετικά από μας, κάπου σας υπολογίζουν. Εμάς δεν μας υπολογίζουν καθόλου, μας έχουν του κλότσου και του μπάτσου. 

Βελής: Τα επισκεπτήρια ήταν συχνά, ήταν μια δύο φορές την εβδομάδα ρχόταν οι δικοί μας, μας φέρνανε τίποτα καλούδια να φάμε, καμία αλλαξιά. Αλλά περνάγαμε και κανένα γράμμα με μηνύματα.

Λιναεδάτος: Mας φέρνανε φαγητό στα επισκεπτήρια. Με της φυλακής δεν χόρταινες.

Είχαμε μέσα στην ομαδική ζωή, εκείνοι που είχαν περισσότερα έδιναν και στους άλλους.

Ροδάκης: Γίνονταν μαθήματα. Όλες οι φυλακές είχαν οργανωθεί μετά το 1945. Χωρίζονταν οι κρατούμενοι σε ομάδες. Είχαν μαθήματα μαρξιστικά, οικονομικά, πολιτικά, ιστορία, γεωγραφία. 

Στις φυλακές διάβαζαμε πάρα πολύ και μάλιστα ήσαν άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα από γράμματα.  Είχαμε συγκρατούμενο τον Ντάλα, Μεγάλος ήταν, εξηνταπεντάρης τότε, όταν είμαστε εμείς τριάντα χρόνων. 

Ο Ντάλας δεν ήξερε γράμματα ο άνθρωπος, τσοπάνης ήταν πάνω στα Χάσια. Λοιπόν τον μάθαμε γράμματα και άρχισε να διαβάζει. Και ο κερατούκλης ο Βαρδής του έκανε μια φάρσα. 

Είχε πάρει του Στάϊμπεκ τα ”Σταφύλια της οργής” ο φουκαράς ο Ντάλας και διάβαζε. Έβαζε ένα χαρτάκι μέσα για την συνέχεια. Πήγαινε ο Βαρδής και έβαζε το χαρτάκι δέκα σελίδες πίσω, ξανά και ξανά. Ηταν στο βιβλίο μια χελώνα που πήγαινε να περάσει απέναντι Οπότε έρχεται ο Ντάλας ύστερα από κάνα μήνα και μου λέει:

«Ρε Περικλή τούτη η χελώνα δεν περνάει ποτέ;».