Είναι προφανές ότι ο Μαρινάκης δεν θα είχε προβεί στη συγκεκριμένη δήλωση για το επίδομα ανεργίας χωρίς την πρωθυπουργική έγκριση. Η κατεύθυνση είναι εμφανής: να κλείσουν το μάτι σε κοινά που θεωρούν τους ανέργους «ρεμάλια» που απομυζούν τον συλλογικό μόχθο.

Μετά τους ξένους, έχουμε λοιπόν και τους ανέργους. Είναι φανερό ότι, για τα δεινά του κόσμου, η στρατηγική Μητσοτάκη στηρίζεται στο αφήγημα της ατομικής ευθύνης: δεν υπάρχει κοινωνικό πλαίσιο, υπάρχει μόνο το άτομο: ρεμάλι, ξένος, κομμουνιστής, τεμπέλης. Είναι τα ίδια αφηγήματα που μας απηύθυναν οι εταίροι μας στη διάρκεια της κρίσης, ο ίδιος ρατσισμός που τρέφει το κοινό του Τραμπ και οι ναζί της ευρωπαϊκής «κανονικότητας» το δικό τους. Η επικείμενη εμφάνιση του Κασιδιάρη αναμένεται να μετατοπίσει το πολιτικό τόξο ακόμη πιο δεξιά.

Δεν ευθύνεται, λοιπόν, το προνομιούχο 1% για την ανισότητα, αλλά οι άνεργοι. Στην πρώτη περίπτωση ακούμε ότι είναι ανεδαφικό και παράλογο να φορολογηθεί επιπλέον το 1%, ενώ πρόκειται για μια διεθνή συζήτηση προς τη σωστή κατεύθυνση, όχι βέβαια ριζοσπαστικό μέτρο, αν δούμε ποιοι το συζητούν, ούτε αρκετό, αν δούμε τους παγκόσμιους δείκτες ανισότητας. Στη δεύτερη περίπτωση, αντίθετα, μια απλή προσωπική άποψη αρκεί για να διαδοθεί αμέσως σε ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο.

Μια κοινωνία οφείλει να παλεύει ώστε το μέλλον να είναι καλύτερο. Αυτό δεν συμβαίνει σήμερα. Ο κόσμος είναι απελπισμένος από την τωρινή του κατάσταση και την έλλειψη προσδοκίας για το μέλλον, και το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι άμοιρο αυτής της κατάστασης. Το επίδομα ανεργίας προστατεύει τους πιο αδύναμους: τους 50άρηδες, τις μητέρες που πολλές φορές το επιλέγουν για να βρίσκονται κοντά στις οικογένειές τους, αφού το οικονομικό αποτέλεσμα είναι παρόμοιο, το κοινωνικό όμως όχι: δεν είναι το ίδιο τα παιδιά σου να τα μεγαλώνουν οι παππούδες ή τα ΚΔΑΠ. Δεν πρόκειται, επομένως, για μέτρο υπέρ των τεμπέληδων, δεδομένου ότι το λαμβάνουν λίγοι, και υπάρχει μάλιστα ανώτατο όριο συνολικής επιδότησης 400 ημερών μέσα σε κάθε τετραετία.

Η νεοφιλελεύθερη εμμονή τρέφει το μίσος του κόσμου και ταυτόχρονα κλείνει το μάτι σε αδαείς επιχειρηματίες που δεν βρίσκουν εργατικά χέρια. Οι εργοδότες συμπιέζουν το κόστος μισθοδοσίας και δεν προσφέρουν επαρκείς μισθούς, επειδή τα πάγια κόστη τους, ιδίως η ενέργεια, έχουν εκτιναχθεί στα ύψη.

• Διαβάστε: Κούλογλου στο ΟΝΕ / Ούτε ο δικτάτορας Πινοσέτ δεν θα πρότεινε δίμηνο επίδομα ανεργίας

Σύμφωνα με άρθρο του euro2day, ανοίγει για τις ελληνικές επιχειρήσεις μια νέα δεξαμενή εργαζομένων, για τη βιομηχανία, τα logistics, τις κατασκευές αλλά και τον τουρισμό. Το 2025 περισσότεροι από 41.000 άνθρωποι έφτασαν στην Ελλάδα αναζητώντας διεθνή προστασία, με την πρόκληση για την πολιτεία να εστιάζεται στη διαχείριση των αιτήσεων, τη φιλοξενία και τις υποδομές. Ωστόσο, η ίδια η αγορά εργασίας δίνει πλέον τη δική της απάντηση: μετά την πάροδο 60 ημερών από την υποβολή της αίτησης ασύλου, οι αιτούντες αποκτούν νόμιμο δικαίωμα πρόσβασης στην εργασία, μέσω της έκδοσης Προσωρινού Αριθμού Ασφάλισης και Υγειονομικής Περίθαλψης Αλλοδαπού (ΠΑΑΥΠΑ) και της διασύνδεσής τους με το σύστημα «Εργάνη». Η στροφή των επιχειρήσεων προς τους αιτούντες άσυλο που ήδη διαμένουν στην ελληνική επικράτεια δεν είναι, επομένως, τυχαία.

Δεν είναι, όμως, αυτό το μοντέλο που επιθυμεί να διαφημίσει ο Μητσοτάκης, ειδικά ενόψει της επικείμενης καθόδου του Κασιδιάρη. Γι’ αυτό και οχυρώνεται από τα δεξιά με τροχιοδεικτικές δηλώσεις σαν αυτή του Μαρινάκη.

Το μέλλον, όμως, δεν μπορεί να είναι καλύτερο αν επαφίεται σε καρεκλολάγνους, κρατικοδίαιτους και παρασιτικούς νεοφιλελεύθερους υποκριτές. Το παραγωγικό μας μοντέλο υστερεί και βασίζεται και πάλι στο ίδιο μοντέλο που μας οδήγησε στην κρίση.

Σε μια εποχή που η τεχνολογία μειώνει τις θέσεις εργασίας και συζητιέται έντονα παγκοσμίως η μείωση των ωρών εργασίας, εμείς εφαρμόζουμε το 13ωρο. Η επένδυση σε νέα συστήματα δημιουργεί έναν καινούριο κόσμο, το ερώτημα είναι για ποιον. Τα οφέλη θα κατευθυνθούν προς τους λίγους ή προς το σύνολο; Θα έχουμε χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας υπό ομηρία, ή καινοτόμες επιχειρήσεις με ποιοτική εργασία;

Υ.Γ. Η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη έχει ανοίξει παγκοσμίως, τόσο για τους κινδύνους που αυτή φέρει όσο και για την ανάγκη επιβολής ελεγκτικών πλαισίων. Εμείς, εν τω μεταξύ, συζητάμε μοντέλα σχεδόν φεουδαρχικά…