Θλίψη επικρατεί στον παγκόσμιο αθλητισμό, καθώς όπως ανακοίνωσε η Μίλαν, ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου και εμβληματικός αρχηγός των “ροσονέρι”, Φράνκο Μπαρέζι, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών.

«Όλη η οικογένεια της Μίλαν είναι συγκλονισμένη μετά τον θάνατο του Φράνκο Μπαρέζι. Το παράδειγμά του και η ακεραιότητά του θα παραμείνουν για πάντα χαραγμένα στο DNA του Συλλόγου, όπως και η εμβληματική φανέλα του με τον αριθμό 6. Τα συλλυπητήρια που εκφράζει η Μίλαν στην οικογένεια του Φράνκο Μπαρέσι σε αυτή τη δύσκολη στιγμή τα μοιράζονται όλοι οι «Ροσονέρι», οι οποίοι νιώθουν αυτή την απώλεια σαν δική τους», έγραψε ο σύλλογος.

Ποιος ήταν ο Φράνκο Μπαρέζι – Η καριέρα του

Ο Φράνκο Μπαρέζι γεννήθηκε το 1960 στο Τραβαλιάτο της Ιταλίας. Βίωσε σε μικρή ηλικία την απώλεια των γονιών του, με την εικοσιτριάχρονη Λουίζα να αναλαμβάνει το ρόλο της μητέρας στα δύο αδέρφια της που τρελαίνονται για το ποδόσφαιρο και τη μικρότερη αδερφή της. Ξεκίνησε από μικρός το ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Όταν ήταν νέος, δοκιμάστηκε από την Ίντερ, στην οποία έπαιζε ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζουζέπε Μπαρέζι, ωστόσο απορρίφθηκε.

Ο Μπαρέζι αγωνίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, από το 1977 ως το 1997, στη Μίλαν. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας στις 23 Απριλίου 1978 σε αγώνα με αντίπαλο τη Βερόνα. Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε την επόμενη χρονιά κατακτώντας και το πρώτο του πρωτάθλημα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Μίλαν υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος ως τιμωρία εξαιτίας του σκανδάλου Totonero, όπου αποκαλύφθηκε πως αρκετοί παίκτες της Μίλαν έπαιζαν παράνομα στοιχήματα, ποντάροντας μάλιστα και σε αγώνες όπου “κόντραραν” την ομάδα τους.

Ο νεαρός Μπαρέζι δεν έχει την παραμικρή ανάμειξη, όμως ο ήδη καταξιωμένος και διεθνής ποδοσφαιριστής δεν εγκατέλειψε την ομάδα κερδίζοντας την άνοδό της την αγωνιστική περίοδο 1981–82, ενώ ο ίδιος έγινε αρχηγός της ομάδας εκείνη τη χρονιά. Το 1985 η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, όμως όλα αυτά τα χρόνια ήταν μακριά από τις κορυφαίες θέσεις της βαθμολογίας του πρωταθλήματος.

Το Φεβρουάριο του 1986 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου και τον μετέτρεψε στην πρώτη σύγχρονη σούπερ-ομάδα του ποδοσφαίρου ανοίγοντας το δρόμο και για άλλες μεγάλες ομάδες να πράξουν το ίδιο αργότερα. Ο σύλλογος άλλαξε ριζικά και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η αναμόρφωση της ομάδας με νέους παίκτες και την ολλανδική τριπλέτα Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ οδήγησαν στη δημιουργία μιας από τις ισχυρότερες ομάδες όλων των εποχών με πρώτο τίτλο την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1987–88.

Η ομάδα έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης με δύο συνεχόμενες κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1988–89, 1989–90) και του κόσμου με την κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου τις ίδιες χρονιές. Παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο που σπάνια είχε δει η Ιταλία στο παρελθόν, ο Μπαρέζι είχε συμβολή στην έναρξη των επιθέσεων για την ομάδα διαθέτοντας ικανότητες καλού χειρισμού της μπάλας και σωστών επιλογών. Ο ίδιος αναφέρει πάντα εκείνη τη νύχτα στο Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα, όταν οι παίκτες επέστρεψαν στο γήπεδο αφού κέρδισαν τον τίτλο ως «μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ». Θα υπάρξουν πολλές ακόμη αξέχαστες νύχτες για τον Μπαρέζι και τη Μίλαν τα επόμενα χρόνια με την ομάδα να βασίζεται όχι μόνο στην επιθετική της γραμμή αλλά και σε μια από τις καλύτερες άμυνες στην ιστορία του αθλήματος.

Ο επόμενος στόχος τους ήταν να κατακτήσουν την ήπειρο και το έκαναν ακριβώς στην επιστροφή τους στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών. Μια επιβλητική νίκη 4–0 επί της Στεάουα Βουκουρεστίου στη Βαρκελώνη ακολούθησε μια νίκη 1–0 επί της Μπενφίκα στη Βιέννη ένα χρόνο αργότερα. Ο ίδιος αγωνιζόμενος ως λίμπερο ηγούνταν τη παραδοσιακά καλής γραμμής και το 1989 ψηφίστηκε δεύτερος καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης στο διαγωνισμό του γαλλικού περιοδικού France Football πίσω από το συμπαίκτη του Μάρκο φαν Μπάστεν.

Τη χρονική περίοδο περίοδο 1992–95 γνώρισε μια δεύτερη εποχή επιτυχιών, όπου η ομάδα βασίστηκε περισσότερο στην αμυντική της λειτουργία φτάνοντας σε τρεις τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ και κατακτώντας ένα τίτλο (το 1994) καθώς και τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα Ιταλίας. Η άμυνα της ομάδας διέπρεψε τη σεζόν 1993–94 δεχόμενη μόνο 15 γκολ. Με τη Μίλαν κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και τέσσερα Σούπερ Καπ Ιταλίας, καθώς και τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, δύο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα, έχοντας αγωνιστεί σε 719 επίσημους αγώνες και έχοντας σημειώσει 31 γκολ. Ήταν παράδοξα ο πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Ιταλίας τη σεζόν 1989–90, το μοναδικό τρόπαιο που δεν κατάφερε να κερδίσει με τη Μίλαν, φτάνοντας δύο φορές στον τελικό κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Το τελευταίο του γκολ για τη Μίλαν σημειώθηκε στη νίκη με 2–1 με αντίπαλο την Πάντοβα στις 27 Αυγούστου 1995.

Στην Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε από το 1982 ως το 1994 (συνολικά 81 φορές) κάνοντας το ντεμπούτο του στις 4 Δεκεμβρίου 1982 σε αγώνα με τη Ρουμανία για τα προκριματικά του επόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984. Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, το οποίο η Ιταλία κατέκτησε (χωρίς όμως ο ίδιος να συμμετάσχει). Δύο χρόνια αργότερα, έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 με την ομάδα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση. Ο Έντσο Μπεαρζότ δεν τον συμπεριέλαβε στην ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986 προτιμώντας τον αδελφό του, Τζουζέπε.

Στην εθνική ομάδα καθιερώθηκε το 1987 μετά την αποχώρηση του Γκαετάνο Σιρέα. Το 1988 αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και έφτασε στην τέταρτη θέση. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ ο ίδιος ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Στο δεύτερο αγώνα του ομίλου της με αντίπαλο τη Νορβηγία, η Ιταλία είδε τον αρχηγό της και ηγέτη της άμυνας, να υφίσταται ρήξη μηνίσκου, και επείγουσα αποκατάσταση κατάφερε τελικά να αγωνιστεί. Απουσίασε υποχρεωτικά από τους επόμενους αγώνες αλλά έφτασε μέχρι τον τελικό, γνωρίζοντας την ήττα στα πέναλτι από την Εθνική Βραζιλίας. Ο ίδιος έχασε πέναλτι στη διαδικασία αυτή. Ήταν ο δεύτερος παίκτης μετά το Φραντς Μπεκενμπάουερ που κατέκτησε και τις τρεις πρώτες θέσεις σε διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου και ένας από τους έξι στην ιστορία. Τον Σεπτέμβριο του 1994 αγωνίστηκε τελευταία φορά με την Εθνική Ιταλίας, στο 1–1 εναντίον της Σλοβενίας. Συνολικά κατέκτησε 18 επίσημους τίτλους.

Μετά τη λήξη της καριέρας του, ο Μπαρέζι τιμήθηκε πολλές φορές. Εισήχθη στο Hall of Fame της Μίλαν και προς τιμήν του απεσύρθη η φανέλα με το νούμερο 6. Επίσης, έχει αναγνωριστεί ως ο καλύτερος παίκτης της Μίλαν του 20ού αιώνα και της Σέριε Α για τον 20ό αιώνα. To 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα FIFA 100, ως ένας από τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές. Το 2013 εισήχθη στην Αίθουσα Φήμης του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Τίτλοι με τη Μίλαν

Πρωτάθλημα Ιταλίας (6): 1978–79, 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96

Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας (4): 1988, 1992, 1993, 1994

Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (3): 1988–89, 1989–90 , 1993–94

Σούπερ Κύπελλο UEFA (2): 1990, 1994

Διηπειρωτικό Κύπελλο (2): 1989, 1990

Τίτλοι με την Ιταλία

Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA: 1982

Δεύτερη θέση: 1994

Τρίτη θέση: 1990

Ατομικές διακρίσεις του Μπαρέζι

Χρυσή Μπάλα (Ballon d’Or): δεύτερη θέση 1989

Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Ιταλίας: 1989–90

Guerin d’Oro (καλύτερος παίκτης ιταλικού πρωταθλήματος): 1989–90

Καλύτερη Ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA: 1990

IFFHS: Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα

IFFHS: 33ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα

World Soccer περιοδικό: Οι σπουδαιότεροι παίκτες του 20ού αιώνα # 19

FIFA 100

Golden Foot: 2012 ως ποδοσφαιρικός θρύλος

IFFHS Παγκόσμια Ομάδα – Όνειρο Όλων των Εποχών: 2021

Αίθουσα Φήμης ιταλικού ποδοσφαίρου: 2013