Γιοκοχάμα, 30 Ιουνίου 2002. Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου, ανάμεσα σε δύο μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις, τη Βραζιλία και τη Γερμανία.

Στην πόλη, όλα περιστρέφονται γύρω απ΄αυτήν τη συνάντηση που την περιμένουν με αγωνία δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον πλανήτη.

Κάπου μακριά όμως, 4.600 χιλιόμετρα συγκεκριμένα, την ίδια ακριβώς ημέρα, διεξάγεται ένας άλλος αγώνας. Στο Thimphu, την πρωτεύουσα του Μπουτάν. Ο αγώνας ανάμεσα στο Μπουτάν και το Μοντσεράτ. Ανάμεσα σε δύο χώρες που βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως στην κατάταξη της FIFA.

Στην θέση 202 η μία, στην 203 η άλλη. Στην Ασία, στα Ανατολικά Ιμαλάϊα, στριμωγμένο ανάμεσα σε Κίνα και Ινδία το Μπουτάν, στην Καραϊβική το Μοντσεράτ. 14.293 χιλιόμετρα η απόσταση μεταξύ τους!

Η ιδέα για την διεξαγωγή αυτού τού ιδιαίτερου αγώνα ανήκει σε δύο Ολλανδούς. Στον Johan Kramer και στον Matthijs de Jongh. Απογοητευμένοι από το γεγονός ότι η Εθνική Ολλανδίας δεν είχε προκριθεί για την τελική φάση τού Μουντιάλ 2002, αποφάσισαν να διοργανώσουν έναν αγώνα ανάμεσα στις ευρισκόμενες στις τελευταίες θέσεις χώρες.

Έτσι, επικοινώνησαν με τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες του Μπουτάν και του Μοντσεράτ και γνωστοποίησαν την ιδέα τους , η οποία έγινε αποδεκτή. Η FIFA αναγνώρισε επίσημα τον αγώνα και μάλιστα όρισε διαιτητή τον διεθνή Αγγλο Steve Bennett.

Κάπως έτσι λοιπόν, η ιδέα για την διεξαγωγή ενός ξεχωριστού αγώνα θα έπαιρνε σάρκα και οστά. Το ταξίδι στο όνειρο ξεκίνησε.

Η ομάδα τού Μοντσεράτ χρειάστηκε πέντε ημέρες για να φτάσει στον προορισμό της στο Μπουτάν. Κι΄εκεί στο Εθνικό Στάδιο στο Thimphu, παρουσία 15.000 φιλάθλων που κατέκλυσαν κάθε γωνιά του γηπέδου, διεξήχθη ένας από τους ωραιότερους αγώνες ποδοσφαίρου, ίσως αυτός που εμπεριείχε τον πλέον συγκινησιακά φορτισμένο  συμβολισμό στην ιστορία του αθλήματος.

Το παιχνίδι ξεκίνησε στις 10:54 τοπική ώρα. Ο πιο ανθρώπινος αγώνας. Ανάμεσα σε δύο μικρές χώρες, σε δύο ομάδες που ζούσαν το δικό τους ποδοσφαιρικό παραμύθι, το δικό τους όνειρο.

Σε γεμάτο γήπεδο, με φιλάθλους που τους αποθέωναν σαν να επρόκειτο για το μεγαλύτερο αγώνα στον κόσμο. Ένα από τα ωραιότερα στοιχεία τού ποδοσφαίρου. Αυτές οι αξέχαστες στιγμές που γράφονται στις πιο απρόσμενες γωνιές τού πλανήτη!

Ο αγώνας τελείωσε με νίκη τού Μπουτάν με 4-0. Ήταν η πρώτη νίκη στην ιστορία τους. Η αξία τού ποδοσφαίρου όμως, δεν βρίσκεται μόνο σε νίκες ή σε τρόπαια, αλλά στη χαρά τής συμμετοχής, στη συνάντηση διαφορετικών πολιτισμών. Στη συγκίνηση. Κι΄αυτή ήταν διάχυτη, από την πρώτη στιγμή ως το τέλος.

Όπως διάχυτες ήταν επίσης η συμπαράσταση και η φιλοξενία των Μπουτανέζων στην ομάδα και γενικότερα στην αποστολή τού Μοντσεράτ. Είναι χαρακτηριστικό ότι, κατά την διάρκεια τού αγώνα, οι φίλαθλοι του Μπουτάν χειροκροτούσαν κάθε ενέργεια των ποδοσφαιριστών του Μοντσεράτ και τους ενθάρρυναν για να πετύχουν ένα γκολ!

Το 2003, ένα χρόνο μετά από εκείνο το ιστορικό παιχνίδι, έκανε πρεμιέρα «Ο άλλος τελικός». The other final.

Ένα ντοκιμαντέρ σε σενάριο και σκηνοθεσία τού Johan Kramer, ενός εκ των δύο Ολλανδών που εμπνεύστηκαν και προώθησαν την ιδέα γι΄αυτήν τη συνάντηση. Για μία ιστορία ποδοσφαιρική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.

Ένα από τα πλέον συγκινητικά φιλμ για το ποδόσφαιρο. Γιατί, αντί να δείχνει εκατομμυριούχους αστέρες και υπερσύγχρονα στάδια, αφηγείται την ιστορία δύο μικρών χωρών που έδωσαν τον σημαντικότερο αγώνα της δικής τους ποδοσφαιρικής ιστορίας, την ίδια ακριβώς ημέρα που όλος ο πλανήτης παρακολουθούσε τον τελικό του Μουντιάλ.

30 Ιουνίου 2002. Εκείνη την ημέρα, το Μπουτάν και το Μοντσεράτ έδειξαν στην ανθρωπότητα την ψυχή του ποδοσφαίρου. Γιατί, εκείνη η ημέρα, ήταν ο αγώνας τής ζωής τους! Και για τους ρομαντικούς του ποδοσφαίρου, ήταν ο αγώνας και της δικής τους ζωής.

Δείτε αύριο το ντοκιμαντέρ «Ο άλλος τελικός»