Η κληρονομιά της σειράς «Τα Φιλαράκια» είναι εμφανής σε ένα νέο κύμα αμερικανικών τηλεοπτικών ιστοριών με πρωταγωνιστές παρέες νέων. Ωστόσο, σε αντίθεση με την κλασική σειρά, δεν έχουν αφήσει τόσο σημαντικό αποτύπωμα.

Καμία κωμική σειρά δεν καθόρισε την εποχή της όσο «τα Φιλαράκια» (Friends»), η σειρά των ’90s για έξι φίλους που ζουν στο Μανχάταν, η οποία εξελίχθηκε στο δημοφιλέστερο τηλεοπτικό πορτρέτο της Gen X, δηλαδή των ανθρώπων που γεννήθηκαν μεταξύ 1965 και 1980. Και στις δέκα σεζόν, από το 1994 έως το 2004, η μέση τηλεθέαση των επεισοδίων όταν προβάλλονταν ζωντανά δεν έπεσε ποτέ κάτω από τα 20 εκατομμύρια τηλεθεατές. Το φινάλε της σειράς παρακολούθησαν περίπου 52,5 εκατομμύρια Αμερικανοί, γεγονός που το ανέδειξε στο τηλεοπτικό επεισόδιο με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση της δεκαετίας του 2000.

Πέρα όμως από τους αριθμούς, το «Friends» είχε τεράστια πολιτιστική επιρροή. Επηρέασε τα χτενίσματα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το περίφημο «Rachel», τις τάσεις στη μόδα, όπως τα φορέματα τύπου slip dress, αλλά και την καθημερινή γλώσσα με ατάκες όπως το «How you doin’?» του Joey, σύμφωνα με ανάλυση του BBC.

Η δημοτικότητά του μάλιστα, παραμένει ισχυρή μέχρι σήμερα. Στην έκθεση Teens and Screens 2025 του UCLA, το «Friends» καταλαμβάνει την 16η θέση στη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της Gen Z, δίπλα σε σύγχρονες επιτυχίες όπως τα «K-Pop Demon Hunters» και «The Summer I Turned Pretty».

Υπάρχει όμως σήμερα μια αντίστοιχη σειρά με το «Friends» για τη Gen Z, δηλαδή για όσους έχουν γεννηθεί μεταξύ 1997 και 2012, που να μπορεί να εκφράσει τη δική τους πραγματικότητα;

Ένα νέο κύμα sitcom επιχειρεί να αναπαράγει τη συνταγή του «Friends», εστιάζοντας στις μπερδεμένες προσωπικές και επαγγελματικές ζωές των σημερινών εικοσάρηδων.

Ωστόσο, καμία από αυτές τις σειρές δεν έχει καταφέρει πραγματικά να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα. Η προσπάθεια να αποτυπωθεί η Gen Z με τρόπο αστείο και αυθεντικό είναι δύσκολη υπόθεση. Και εξίσου δύσκολο είναι να βρεθεί το κοινό που θα μπορέσει πραγματικά να εκτιμήσει αυτή την προσπάθεια

Γιατί όμως είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα νέο «Friends»;

1. Το περίπλοκο τηλεοπτικό τοπίο σήμερα

Οι sitcom της Gen Z ανταγωνίζονται για την προσοχή του κοινού μέσα σε έναν τεράστιο όγκο περιεχομένου, με το διαδίκτυο να προσφέρει ατελείωτες επιλογές για scrolling.

Όταν το «Friends» έκανε πρεμιέρα το 1994, η απουσία τέτοιων αντιπερισπασμών λειτουργούσε υπέρ του. Σύμφωνα με την Activate’s 2026 Media Outlook Report, το 43% της Gen Z προτιμά το YouTube ή τις πλατφόρμες  βίντεο, έναντι του 37% που προτιμά τις επί πληρωμή streaming υπηρεσίες. Μόλις το 12%  επιλέγει την τηλεόραση.

Από τη στιγμή που μια σειρά δεν καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον, οι εξατομικευμένοι αλγόριθμοι μπορούν αμέσως να προσφέρουν κάτι που προκαλεί μεγαλύτερη δόση ντοπαμίνης.

Παράλληλα, οι παραδοσιακές sitcom των τηλεοπτικών δικτύων είχαν περισσότερα από 20 επεισόδια ανά σεζόν, εν μέρει επειδή έτσι μπορούσαν να μεταπωληθούν σε άλλα κανάλια και να προβάλλονται καθημερινά σε επαναλήψεις.

Οι σύγχρονες sitcom, αντίθετα, έχουν πολύ λιγότερα επεισόδια. Όλες οι νέες σειρές που ακολουθούν τη συνταγή του «Friends» έχουν μόλις οκτώ έως δέκα επεισόδια ανά σεζόν. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να «ζήσει» πραγματικά το κοινό μαζί με αυτές τις νέες τηλεοπτικές παρέες, πόσο μάλλον να δεθεί συναισθηματικά μαζί τους.

2. Σεναριογράφοι που δεν είναι αρκετά κοντά στη Gen Z

Ένα ακόμη πρόβλημα των sitcom για τη Gen Z είναι η απόσταση ανάμεσα στους χαρακτήρες που παρουσιάζουν και στους δημιουργούς των σειρών, οι οποίοι είναι σχεδόν πάντα millennials ή μεγαλύτεροι.

«Δεν έχουν καταφέρει ακόμη να αναδειχθούν πολλοί σεναριογράφοι της Gen Z στην τηλεόραση», επισημαίνει ο δημοσιογράφος ψυχαγωγίας Max Gao.

«Μέχρι να δοθεί σε περισσότερους από αυτούς τους σεναριογράφους η δυνατότητα να αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες, ίσως είναι δύσκολο να αποτυπωθεί το πώς είναι να είσαι νέος στο σημερινό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον».

Και το «Friends» είχε δημιουργούς που ανήκαν σε μεγαλύτερη γενιά από τους χαρακτήρες της. Ωστόσο, η αποτύπωση της σημερινής νεανικής κουλτούρας, η οποία κινείται πολύ πιο γρήγορα, είναι αναμφίβολα πιο δύσκολη.

Για παράδειγμα, οι προσπάθειες του «The Sex Lives of College Girls» να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της Gen Z, συχνά αποτυγχάνουν, καθώς μοιάζουν τόσο επιτηδευμένες όσο και ξεπερασμένες.

Το ίδιο συμβαίνει και στο «Not Suitable For Work», όπου εκφράσεις νεανικής αργκό όπως «facts» και «unhinged» ακούγονται τεχνητές και όχι αυθεντικές.

3. Η απόγνωση της Gen Z δύσκολα γίνεται κωμωδία

Οι τηλεθεατές συχνά παρακολουθούν sitcom ως ένα είδος τηλεοπτικής «παρηγοριάς» και το «Friends» σίγουρα είχε αυτόν τον ρόλο.

Το πρόβλημα είναι ότι είναι δύσκολο να προσφέρεις παρηγοριά όταν η πραγματικότητα της Gen Z κάθε άλλο παρά άνετη είναι.

«Αυτή η γενιά έχει περάσει μέσα από μια πανδημία, οικονομική στενότητα και ένα πολιτικό περιβάλλον που είναι συγκρουσιακό και το οποίο δεν εμπιστεύεται», αναφέρει στο BBC η Dr Yalda T. Uhls, ιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος του Center for Scholars & Storytellers στο UCLA.

Στις ΗΠΑ, η Gen Z καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας από οποιαδήποτε άλλη δημογραφική ομάδα. Οι θέσεις μειώνονται, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη περιορίζει ακόμη περισσότερο το εργατικό δυναμικό.

Η εικόνα αυτή είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που αντιμετώπιζε η Gen X όταν προβλήθηκε το «Friends». Τότε, οι νέοι έμπαιναν στην αγορά εργασίας σε μια περίοδο αισιοδοξίας λόγω της τεχνολογικής ανάπτυξης.

Οι δημιουργοί των sitcom, επομένως, καλούνται να ισορροπήσουν σε μια λεπτή γραμμή: να μεταφέρουν στην οθόνη την αβέβαιη και δύσκολη ενηλικίωση της Gen Z χωρίς το αποτέλεσμα να γίνει υπερβολικά σκοτεινό.

4. Η δυσκολία να εκπροσωπηθεί η διαφορετικότητα

Μια ακόμη πρόκληση για τις sitcom της Gen Z είναι το κατά πόσο μπορούν να είναι relatable σε ένα ευρύ κοινό.

Σύμφωνα με το Pew Research Center, οι Αμερικανοί της Gen Z είναι «περισσότερο φυλετικά και εθνοτικά διαφοροποιημένοι από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά».

Για τον λόγο αυτό, όπως εξηγεί ο Gao, «είναι δύσκολο να συμπεριλάβεις όλη αυτή την ποικιλία εμπειριών σε μία μόνο sitcom».

Σε αυτό το σημείο υπάρχει μεγάλη διαφορά με το «Friends», όπου οι χαρακτήρες ανήκαν σε έναν πιο ομοιογενή κοινωνικό κύκλο λευκών και ετεροφυλόφιλων ανθρώπων, κάτι που εκείνη την εποχή αποτελούσε τον κυρίαρχο τηλεοπτικό κανόνα.

5. Όλα περιστρέφονται γύρω από το διαδίκτυο

Οι σύγχρονες sitcom που θέλουν να ακολουθήσουν τη συνταγή του «Friends» δεν μπορούν να αγνοήσουν την τεράστια παρουσία του διαδικτύου στη ζωή της Gen Z.

Ωστόσο, η μεταφορά αυτής της πραγματικότητας στην οθόνη συνοδεύεται από τις δικές της δυσκολίες.

Η εμφάνιση γραφικών με μηνύματα και κείμενα πάνω στην οθόνη έχει αρχίσει να μοιάζει οπτικά κουραστική και δύσχρηστη. Έτσι, οι σειρές αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους για να ενσωματώσουν την πανταχού παρούσα διαδικτυακή ζωή ή επιλέγουν να την αποφεύγουν εντελώς.

Μέχρι στιγμής, το «Adults» είναι ίσως η πιο εύστοχη sitcom για τη Gen Z, καθώς παρουσιάζει χαρακτήρες με τους οποίους μπορεί κανείς να ταυτιστεί, χωρίς να θυσιάζει το ζωντανό και ανάλαφρο χιούμορ.