Ο Stéphane Puissant, βιολόγος στο Muséum National d’Histoire Naturelle και ειδικός στα τζιτζίκια, αφιερώνει δεκαετίες στην έρευνά τους, αποκαλύπτοντας πτυχές που παραμένουν άγνωστες στο ευρύ κοινό.

Τα τζιτζίκια υπάρχουν σχεδόν παντού, ωστόσο η ανθρώπινη ακοή συχνά δεν αντιλαμβάνεται τους ήχους τους, ιδιαίτερα στις μικρότερες σε μέγεθος ποικιλίες που παράγουν υψηλές συχνότητες ή υπερήχους.

Ο Puissant υπογραμμίζει ότι ο ήχος τους δεν είναι τραγούδι αλλά «κυμβαλισμός» που προσελκύει τα θηλυκά. Ορισμένα τζιτζίκια της Αυστραλίας κάνουν περισσότερο θόρυβο από ένα αεροπλάνο κατά την απογείωση, ξεπερνώντας μερικές φορές τα 145 ντεσιμπέλ!

Η δραστηριότητα του κυμβαλισμού εξαρτάται από τη θερμοκρασία: 19-22°C για μικρά είδη, 24-25°C για μεγάλα. Σταματούν με βροχή, άνεμο ή υπερβολική ζέστη. Από εδώ η παροιμία που έχουμε στην Ελλάδα, «σκάει ο τζίτζικας».

Κάποια αρσενικά δεν κυμβαλίζουν, αλλά εκμεταλλεύονται την προσπάθεια άλλων αρσενικών. Αποκαλούνται «δορυφορικοί εραστές», τοποθετημένο όχι πολύ μακριά, το δορυφορικό αρσενικό, παραμένοντας σιωπηλό, πηγαίνει στη συνέχεια να συναντήσει το θηλυκό που πλησιάζει. Το αρσενικό που έκανε την προσπάθεια δεν θα καρπωθεί τα οφέλη.

Η ακουστική επικοινωνία είναι εξαιρετικά εξειδικευμένη: τα θηλυκά χρησιμοποιούν χαμηλές συχνότητες για γενικό εντοπισμό συντρόφου και υψηλές για στόχευση συγκεκριμένου αρσενικού.

Η εναλλαγή ή ο συνδυασμός αυτών των συχνοτήτων μπορεί να διαφοροποιεί τα είδη. Όταν το θηλυκό απαντήσει με χτύπημα φτερών, το αρσενικό προσαρμόζει τον ήχο του σε μία μορφή ερωτοτροπίας.

Ο Puissant σημειώνει ότι ακόμη και οι «συνεχείς» ήχοι περιέχουν μικροδιακοπές αντιληπτές μόνο με ειδικό λογισμικό. Αυτές λειτουργούν ως «μέτρηση αποστάσεων» μεταξύ αρσενικών ή για να αποφεύγεται η επικάλυψη. Επιπλέον, η διαφορά στην ώρα ενεργοποίησης του «τραγουδιού» ή το φάσμα συχνοτήτων επιτρέπει τη συνύπαρξη πολλών ειδών στον ίδιο χώρο.

Η ζωή τους είναι κατά κύριο λόγο υπόγεια, όπου τρέφονται με χυμούς ριζών. Οι μικρότερες μορφές παραμένουν κάτω από το έδαφος για 1-2 χρόνια, ενώ οι μεγαλύτερες 4-5 χρόνια. Οι αμερικανικές φτάνουν τα 13 ή 17 χρόνια, ενώ η Okanagana synodica έως 20 χρόνια.

Μετά από αυτά τα χρόνια που περνούν υπόγεια, είτε δύο είτε είκοσι, τα τζιτζίκια τελικά βγαίνουν στην επιφάνεια για να αναπαραχθούν. Τότε είναι που μπορεί κανείς να τα δει και να τα ακούσει, αλλά μόνο για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σε σύγκριση με τα χρόνια που πέρασαν κάτω από τη γη.

Η διάρκεια ζωής στην επιφάνεια της γης είναι μόνο μία ή δύο εβδομάδες, μετά την οποία τα τζιτζίκια, αρσενικά και θηλυκά, πεθαίνουν. Λίγο πριν, το θηλυκό θα έχει γεννήσει αυγά στη γύρω βλάστηση. Μόλις εκκολαφθούν αυτά τα αυγά, τα νεαρά τζιτζίκια θα πέσουν στο έδαφος, όπου θα σκάψουν στο χώμα και θα ξεκινήσουν έναν νέο κύκλο στο υπέδαφος.