Eπιστήμονες και δασοφύλακες κατάφεραν να εξασφαλίσουν για πρώτη φορά εξαιρετικά καθαρές εικόνες της λεοπάρδαλης του χιονιού, ενός από τα πιο σπάνια και δυσεύρετα μεγάλα αιλουροειδή του πλανήτη.

Οι λήψεις πραγματοποιήθηκαν σε δύο διαφορετικές ορεινές περιοχές της χώρας και θεωρούνται ιδιαίτερης επιστημονικής αξίας, καθώς αναμένεται να συμβάλουν ουσιαστικά στην παρακολούθηση του πληθυσμού και στην ενίσχυση των δράσεων προστασίας του είδους, που συχνά αποκαλείται «φάντασμα των βουνών» λόγω της εξαιρετικά σπάνιας εμφάνισής του.

Δύο ξεχωριστές καταγραφές

Η παρουσία της λεοπάρδαλης επιβεβαιώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές επαρχίες της Κίνας, ενισχύοντας τις εκτιμήσεις ότι το είδος εξακολουθεί να επιβιώνει σε ορεινές περιοχές.

Στις 7 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια προγραμματισμένης περιπολίας στην ορεινή περιοχή του δήμου Κουνμπάκε, δασοφύλακες ήρθαν αντιμέτωποι με το σπάνιο αιλουροειδές, καταγράφοντας την πρώτη επίσημα επιβεβαιωμένη παρουσία του στην περιοχή.

Την ίδια περίοδο, στην Αυτόνομη Θιβετιανή Κομητεία Μούλι, υπέρυθρη κάμερα παρακολούθησης άγριας ζωής απαθανάτισε τη λεοπάρδαλη του χιονιού να κινείται στο φυσικό της περιβάλλον, προσφέροντας πολύτιμο υλικό στους ερευνητές για τη μελέτη της τοπικής πανίδας.

Ένα από τα πιο απειλούμενα αιλουροειδή του κόσμου

Η λεοπάρδαλη του χιονιού προστατεύεται στην Κίνα ως είδος πρώτης κατηγορίας, ενώ η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) την κατατάσσει στα ευάλωτα είδη, καθώς απειλείται από τη λαθροθηρία και τη συνεχή απώλεια του φυσικού της βιότοπου.

Ζει αποκλειστικά σε μεγάλα υψόμετρα, μεταξύ 3.000 και 5.000 μέτρων, σε βραχώδεις οροσειρές, αλπικά λιβάδια, ψυχρές ερήμους και περιοχές με χιόνι και παγετώνες.

Το χαρακτηριστικό γκριζωπό τρίχωμά της, με τις μαύρες ροζέτες, της προσφέρει ιδανικό καμουφλάζ ανάμεσα στους βράχους και το χιόνι, γεγονός που καθιστά τον εντοπισμό της εξαιρετικά δύσκολο χωρίς τη χρήση σύγχρονων τεχνολογικών μέσων.

Οι κινεζικές αρχές εκτιμούν ότι οι νέες εικόνες υψηλής ανάλυσης θα επιτρέψουν στους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις μετακινήσεις και τη συμπεριφορά του είδους, συμβάλλοντας στον σχεδιασμό πιο αποτελεσματικών μέτρων για τη διατήρηση του πληθυσμού του στις ορεινές περιοχές όπου εξακολουθεί να επιβιώνει.