Στέκεται στη στάση, δίπλα στον άνθρωπό του, και παρακολουθεί τα λεωφορεία να περνούν. Φορά το λουρί του, έχει ηλεκτρονική σήμανση, ενημερωμένο βιβλιάριο υγείας και έναν υπεύθυνο κηδεμόνα στο πλευρό του. Είναι ήρεμος, κοινωνικός και μαθημένος στις μετακινήσεις. Κι όμως, το μέγεθός του αρκεί για να μετατρέψει μια απλή διαδρομή σε δύσκολη αποστολή.

Για τους περισσότερους σκύλους στην Ελλάδα, η πρόσβαση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς παραμένει ουσιαστικά κλειστή. Ο ισχύων κανονισμός επιτρέπει τη μεταφορά ζώων συντροφιάς μέσα σε ειδικό, κλειστό μεταφορέα.

Η πρόβλεψη αυτή εξυπηρετεί κυρίως μικρόσωμα ζώα, αφήνοντας έξω από λεωφορεία, μετρό και άλλες δημόσιες συγκοινωνίες χιλιάδες μεσαίους και μεγαλόσωμους σκύλους.

Πίσω από κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχει μια καθημερινή ιστορία. Ένας άνθρωπος που χρειάζεται να πάει το ζώο του στον κτηνίατρο. Μια ηλικιωμένη γυναίκα χωρίς αυτοκίνητο. Ένας φοιτητής που μετακινείται μαζί με τον σκύλο που υιοθέτησε. Μια οικογένεια που επιθυμεί να ταξιδέψει υπεύθυνα, χωρίς να αφήσει πίσω ένα μέλος της. Για όλους αυτούς, η δημόσια συγκοινωνία αποτελεί βασική ανάγκη και όχι πολυτέλεια.

Φιλοζωικές οργανώσεις επιμένουν χρόνια τώρα και με κάθε ευκαιρία φέρνουν το ζήτημα στο προσκήνιο με επιστολές προς το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, το Υπουργείο Τουρισμού, το Υπουργείο Εσωτερικών αλλά και την Ειδική Γραμματεία για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς. Το αίτημά τους αφορά την αναθεώρηση του κανονιστικού πλαισίου, ώστε η μεταφορά σκύλων να γίνεται με σύγχρονους, σαφείς και εφαρμόσιμους κανόνες.

Η πρόταση βασίζεται στην υπευθυνότητα. Λουρί, φίμωτρο όπου απαιτείται, συνοδεία από κηδεμόνα, ελεύθερες θέσεις για τους επιβάτες, ασφαλείς διάδρομοι και θύρες, καθώς και απόλυτος σεβασμός στους κανόνες υγιεινής. Παράλληλα, ο συνοδός θα μπορεί να επιδεικνύει βιβλιάριο υγείας ή διαβατήριο κατοικιδίου όταν του ζητηθεί. Πρόκειται για ένα πλαίσιο που προστατεύει τους επιβάτες, διευκολύνει το προσωπικό των συγκοινωνιών και εξασφαλίζει την ευζωία του ζώου.

Η σύγχρονη φιλοζωική νομοθεσία καλεί την κοινωνία να αναγνωρίσει τα ζώα ως έμβια, συναισθανόμενα πλάσματα. Προωθεί την ηλεκτρονική σήμανση, τους εμβολιασμούς, τη στείρωση, την υπεύθυνη υιοθεσία και τη διαρκή φροντίδα.

Η δυνατότητα μετακίνησης αποτελεί φυσική συνέχεια αυτής της αντίληψης. Η υπεύθυνη κηδεμονία χρειάζεται υποδομές που τη στηρίζουν και δημόσιους χώρους που χωρούν την πραγματική ζωή των πολιτών.

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι σκύλοι χρησιμοποιούν τις δημόσιες συγκοινωνίες με συγκεκριμένους όρους ασφαλείας, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους. Η εμπειρία αυτή δείχνει ότι η συνύπαρξη μπορεί να οργανωθεί με σεβασμό, ενημέρωση και σαφείς υποχρεώσεις. Ένας ήρεμος σκύλος με λουρί, υπό την επίβλεψη του ανθρώπου του, μπορεί να ταξιδεύει χωρίς να διαταράσσει τη λειτουργία του μέσου.

Το θέμα αγγίζει άμεσα και τον ελληνικό τουρισμό. Κάθε χρόνο, χιλιάδες επισκέπτες φτάνουν στη χώρα μας μαζί με τα κατοικίδιά τους. Τα ζώα διαθέτουν ευρωπαϊκό διαβατήριο ή τα απαιτούμενα πιστοποιητικά, ηλεκτρονική σήμανση και πλήρη εμβολιασμό.

Όταν ένας σκύλος ξεπερνά τις διαστάσεις ενός μεταφορέα, η μετακίνηση με δημόσιο μέσο γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι, η εικόνα μιας φιλόξενης και pet-friendly Ελλάδας συναντά ένα πρακτικό εμπόδιο από την πρώτη κιόλας διαδρομή.

Μια ουσιαστική αλλαγή θα ωφελήσει κατοίκους, επισκέπτες και ζώα. Θα περιορίσει την εξάρτηση από το ιδιωτικό αυτοκίνητο, θα διευκολύνει την πρόσβαση σε κτηνιατρικές υπηρεσίες και θα ενισχύσει την ένταξη των ζώων συντροφιάς στην κοινωνική ζωή. Κυρίως, θα αναγνωρίσει ότι ο σκύλος αποτελεί σύντροφο ζωής και μέλος της οικογένειας.

Οι φιλοζωικές οργανώσεις δηλώνουν έτοιμες να συμμετάσχουν σε διαβούλευση ή ομάδα εργασίας, προσφέροντας εμπειρία και τεκμηριωμένες προτάσεις. Η Πολιτεία έχει τώρα την ευκαιρία να ακούσει μια ανάγκη που αφορά χιλιάδες πολίτες και ζώα.

Ίσως, λοιπόν, έφτασε η στιγμή εκείνος ο σκύλος στη στάση να δει την πόρτα του λεωφορείου να ανοίγει και για αυτόν. Με κανόνες, ασφάλεια και σεβασμό. Με τον άνθρωπό του δίπλα του. Με μια κοινωνία αρκετά ώριμη ώστε να προσφέρει χώρο και σε όσους ταξιδεύουν σιωπηλά, χωρίς φωνή, αλλά με την ίδια ανάγκη να ανήκουν.