Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος καλείται να πάρει μία απόφαση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Μία απόφαση που μπορεί να αλλάξει όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και τη ζωή δεκάδων άλλων.

Αυτές οι στιγμές που δεν αφήνουν χρόνο για σκέψη, όταν κάποιος έχει να επιλέξει ανάμεσα στην ασφάλεια και την αδράνειά του και στη γενναία και αυθόρμητη αντίδρασή του να βοηθήσει το συνάνθρωπό του.

Στιγμές, όπου εκεί που τελειώνει ο φόβος αρχίζει η ανθρωπιά. Ιστορίες που, όταν τις γνωρίσουμε, μάς κάνουν να κοιτάξουμε διαφορετικά τον άνθρωπο. Μια τέτοια ιστορία είναι αυτή του Σαβάρς Καραπετιάν!

Η ζωή δεν ήταν ποτέ εύκολη γι΄αυτόν.

Γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1953 στο Βανατζόρ της Αρμενίας, ξεκίνησε από μικρός να ασχολείται με τον αθλητισμό, αρχικά με τη γυμναστική και μετά με την κολύμβηση. Στα 17 του ήταν ήδη τέσσερις φορές πρωταθλητής.

Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους αθλητές στην ιστορία της υποβρύχιας κολύμβησης. Στην αθλητική του πορεία κατέκτησε 17 Παγκόσμιους τίτλους, 13 Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, 7 πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης και σημείωσε 11 Παγκόσμια ρεκόρ!

Παρόλα αυτά, ο κόσμος τον θυμάται για την απαράμιλλη γενναιότητα που επέδειξε σε μία από τις πλέον συγκλονιστικές διασώσεις του 20ού αιώνα.

Ήταν 16 Σεπτεμβρίου 1976. Ενώ έκανε την πρωινή του προπόνηση μαζί με τον αδερφό του Κάμο, δίπλα στη λίμνη του Γερεβάν, άκουσε έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Ένα λεωφορείο γεμάτο επιβάτες, είχε χάσει τον έλεγχο και είχε πέσει στα παγωμένα νερά της λίμνης, καταλήγοντας σε βάθος περίπου δέκα μέτρων.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η ζωή δεκάδων ανθρώπων κρέμεται από μία κλωστή. Ο Σαβάρς βρίσκεται εκεί. Για τους περισσότερους, εκείνη η εικόνα θα σήμαινε απόγνωση, πανικό, αδυναμία. Για τον Σαβάρς όμως, σήμαινε κάτι άλλο.

Ότι εκεί μέσα βρίσκονται άνθρωποι. Δε σκέφτηκε πόσο κρύο ήταν το νερό. Δε σκέφτηκε αν θα κινδύνευε, ούτε αν θα μπορούσε να τα καταφέρει. Δεν περίμενε καν να έρθει και κάποιος άλλος μαζί του. Ήταν η δική του στιγμή!

Βούτηξε αμέσως, έσπασε με τα πόδια του το πίσω παράθυρο του οχήματος και άρχισε τη διάσωση των λιπόθυμων επιβατών. Σε βάθος σχεδόν δέκα μέτρων, σε παγωμένα νερά! Μέσα σε περίπου 20 λεπτά, και ύστερα από 30 καταδύσεις, ανέσυρε 46 επιβάτες που δέχτηκαν τη φροντίδα του αδερφού του.

Τελικά, επιβίωσαν οι 20 εξ αυτών. Τα παγωμένα και βρόμικα νερά είχαν σαν αποτέλεσμα αμφοτερόπλευρη πνευμονία και μολύνσεις στο αίμα, λόγω των τραυμάτων του από τα τζάμια του οχήματος. Ακόμα και μέσα στο ασθενοφόρο που τον παρέλαβε, ζητούσε από τους νοσοκόμους να τον αφήσουν να συνεχίσει για να σώσει και άλλους!

Μετά από 46 μέρες που έμεινε στο νοσοκομείο, κατάφερε να ανακάμψει, αποχαιρετώντας όμως την αθλητική του καριέρα. Στην πρώτη δήλωσή του μετά την ανάρρωσή του, είπε: «Ήξερα ότι έπρεπε να σώσω αυτές τις ζωές και δεν ήθελα να κάνω κανένα λάθος. Ήταν όμως τόσο σκοτεινά εκεί κάτω στα νερά της λίμνης, που σε μία βουτιά μου άρπαξα ένα κάθισμα.

Θα μπορούσα να είχα σώσει ακόμα μια ζωή. Αυτό το κάθισμα, ακόμα με στοιχειώνει!»

Ακόμα κι έτσι, μετά από επώδυνη και πολυήμερη παραμονή στο νοσοκομείο, αποφάσισε να συμμετάσχει για τελευταία φορά σε αγώνες! Έκανε ξανά Παγκόσμιο ρεκόρ και σταμάτησε! Έτσι όπως ήθελε ο ίδιος: Με αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι!

Το αξιοπερίεργο είναι πως, αυτήν τη συγκλονιστική του πράξη να σώσει 20 ανθρώπινες ζωές, την ήξεραν μόνο ο αδερφός του και ο πατέρας του που είχε πάει στον τόπο του δυστυχήματος.

Η μητέρα του, η σύζυγος του κι όλη η υπόλοιπη χώρα, έμαθαν για το τι έγινε στις 16 Σεπτεμβρίου 1976, έξι χρόνια αργότερα, το 1982. Από ένα ρεπορτάζ της εφημερίδας Κομσομόλσκαγια Πράβντα, με τον Σαβάρς να μετατρέπεται σε Εθνικό ήρωα!

Τρία χρόνια μετά, το Φεβρουάριο του 1985, ο Σαβάρς βρέθηκε έξω από ένα κτήριο που είχε πιάσει φωτιά, στο αθλητικό κέντρο του Γερεβάν. Χωρίς να διστάσει, όρμηξε μέσα κι άρχισε να βγάζει τον κόσμο που ήταν παγιδευμένος στις φλόγες. Έπαθε δηλητηρίαση από το μονοξείδιο του άνθρακα και λιποθύμησε στον δρόμο.

Ένας οδηγός ταξί τον αναγνώρισε και τον μετέφερε σε νοσοκομείο, σώζοντας του τη ζωή. Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας, ο Σαβάρς ζει στη Μόσχα όπου διατηρεί κατάστημα υποδημάτων με την επωνυμία «Δεύτερη Αναπνοή».

Για τον ηρωισμό του να σώσει 20 ζωές, τιμήθηκε με το «Παράσημο Τιμής» της Σοβιετικής Ένωσης και το βραβείο «Ευ αγωνίζεσθαι» της UNESCO. Επίσης, το όνομά του πήρε κι ένας αστεροειδής, ο 3027 Σαβάρς, που ανακάλυψε ο Νικολάϊ Τσερνίχ το 1978. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι το 2014, ήταν λαμπαδηδρόμος για τη μεταφορά της φλόγας από τη Μόσχα στο Κράσνογκορσκ.

Αρκετά χρόνια αργότερα, η Σκηνοθέτις Gabriela Cowperthwaite ξεκίνησε την δραματοποιημένη ταινία 20 LIVES, αφιέρωμα στην ηρωική πράξη του Καραπετιάν, μέσα από έναν ουσιαστικό τρόπο αφήγησης, εστιάζοντας στον ίδιο τον άνθρωπο και τα γεγονότα εκείνης τής ημέρας.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1976 στη λίμνη Γερεβάν, ο Σαβάρς είχε μόνο την ψυχή του. Κι αυτή αποδείχτηκε αρκετή. Μπορεί να έχασε την καριέρα που ονειρευόταν, κέρδισε όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο: Το σεβασμό όλου του κόσμου και την ευγνωμοσύνη όσων συνέχισαν να ζουν χάρη στον ηρωισμό του!

Αυτόν που βρίσκεται σε μία στιγμή, σε μία απόφαση, σε μία βουτιά. Σε ένα χέρι που απλώνεται σε κάποιον άγνωστο. Ο μεγαλύτερος άθλος ενός ανθρώπου δεν είναι πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει ο ίδιος, αλλά το πόσους ανθρώπους μπορεί να σηκώσει μαζί του. Ο Σαβάρς βούτηξε στα παγωμένα νερά της λίμνης και βγήκε απ΄αυτά έχοντας πετύχει αυτόν τον άθλο! 20 άνθρωποι σώθηκαν χάρη σ΄αυτόν.

Αυτό όμως που μάς χάρισε ο Σαβάρς Καραπετιάν δεν είναι ένας αριθμός.

Ήταν η ξεχωριστή στιγμή της ζωής του! Ήταν το φως του που έδειξε σε όλον τον κόσμο ότι μέσα στον άνθρωπο θα υπάρχει πάντα μια δύναμη που μπορεί να νικήσει το φόβο.

Ο Σαβάρς Καραπετιάν νίκησε το φόβο! Στη δική του συγκλονιστική στιγμή, στην αιώνια ανθρωπιά του!