Οι πρόσφατες γραπτές εξηγήσεις της Εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Τουλουπάκη προς τους Αντιεισαγγελείς του Αρείου Πάγου, εκτός από το γεγονός ότι τεκμηριώνουν τους άψογους δικονομικά χειρισμούς, υπενθυμίζουν ότι η παρουσία συγκεκριμένων δικαστικών στην υπόθεση αντιστέκεται στη βουλιμία και την υπεροψία ενός πολιτικού συστήματος που επιχειρεί να συντρίψει όσους τόλμησαν να το ερευνήσουν, αντιστρέφοντας την υπόθεση σε “σκευωρία”.

Στις πρώτες παραγράφους της αναφοράς Τουλουπάκη, που “θάφτηκε” από τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, υπενθυμίζει ότι η προηγούμενη Βουλή, ήταν η πρώτη μεταπολιτευτικά που αρνήθηκε να συγκαλύψει το σκάνδαλο και το επέστρεψε στη Δικαιοσύνη. Γιατί προφανώς η προηγούμενη κυβερνητική πλειοψηφία απείχε από την “μεταξύ κατεργαρέων” ποινική ασυλία που είχαν συνομολογήσει τα παλιά κόμματα εξουσίας με τις πρόνοιες του άρθρου 86 του Συντάγματος. Όμως αξίζει κανείς να σταθεί σε συγκεκριμένες συμπεριφορές που είναι πολύ πιο πειστικές από οποιαδήποτε υλικό. 

Ο πρώην Υπουργός -που σε βάρος του έχει ασκηθεί δίωξη για δωροδοκία- φέρεται να βρίσκεται στη Βιένη όταν οι ελληνικές δικαστικές αρχές -θεωρητικά υπό μυστικότητα- συναντούν τις αντίστοιχες αμερικανικές ώστε να πάρουν σημαντικό αποδεικτικό υλικό. Και μάλιστα, ο Εισαγγελέας που κατηγορείται από συναδέλφους του ότι αρνείται να παραλάβει στοιχεία για κινήσεις λογαριασμών έλληνα πολιτικού φέρεται να επιστρέφει μαζί με τον ελεγχόμενο πολιτικό, στο ίδιο αεροπλάνο και σε διπλανή θέση. Ο ίδιος εισαγγελέας, ο οποίος έχει θέσει στο αρχείο τις μηνύσεις των εμπλεκόμενων πολιτικών σε βάρος δικαστικών – ένα αποκρουστικό ελληνικό φαινόμενο- αλλά τις ανασύρει λίγες μέρες πριν τις εκλογές και στη συνέχεια προσχωρεί στο σενάριο της “σκευωρίας”. 

Ο Κεντρικός Τραπεζίτης της χώρας, που υπονόμευε ανοιχτά την προηγούμενη κυβέρνηση και  η σύζυγος του  ονοματίζεται ως μέρος του σκανδάλου Novartis, φέρεται να απειλεί όσους διερευνούν το σκάνδαλο. Δεν φαίνεται να αμφισβητείται σε κανένα σημείο ότι απειλεί αλλά εξετάζεται αν επιχειρεί να εκφοβίζει τον -τότε- προστατευόμενο μάρτυρα Μανιαδάκη ή αν από κοινού επιχειρούν να εκφοβίσουν τους δικαστικούς που ερευνούν την υπόθεση. 

Λίγη σημασία έχει πια για τους πολίτες, μετά από τόσο θόρυβο,  το επαρκέστατο αποδεικτικό υλικό που προέρχεται από πολλές πηγές και, κυρίως, τα αρχεία της Novartis και όχι μόνον από προστατευόμενους μάρτυρες. Καμία σημασία δεν έχουν πια και οι αντικοινοβουλευτικές και χονδροειδείς μεθοδεύσεις της Προανακριτικής Επιτροπής που ερευνά άσχετα γεγονότα, θεωρίες και άτομα πέρα από τις αρμοδιότητές της, με όρους ρεβανσισμού. Αρκούν και μόνο οι συμπεριφορές κάποιων πολιτικών και δικαστικών για να  αναδείξουν ότι η Ελλάδα από άποψη πολιτειακών θεσμών παραμένει μια βαλκανική μπανανία και όχι δυτικό κράτος δικαίου.