Η «ακτινογραφία» της ψήφου των Αμερικανών στις ενδιάμεσες εκλογές είναι εξόχως ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική. Οι πολίτες κινητοποιήθηκαν και πήγαν στις κάλπες έχοντας τρία βασικά κριτήρια: Την ακρίβεια, την διαφθορά και την ποιότητα της δημοκρατίας. Οι Δημοκρατικοί  κατάφεραν αυτό να το εκφράσουν πολιτικά και -κυρίως- να πείσουν τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν. Ακόμα και αυτούς που πριν από δυο χρόνια ψήφισαν τον Τραμπ.

Ακρίβεια και διαφθορά. Δυο φαινόμενα βαθιά αλληλένδετα τα οποία προϋποθέτουν την αποδυνάμωση της δημοκρατίας, των θεσμών και του κοινωνικού κράτους. Φύονται συνήθως σε ήδη  προβληματικές δημοκρατίες ή όσο ριζώνουν, τις σαπίζουν από μέσα. Στην σύγχρονη ιστορία είναι ίσως η πρώτη φορά που αυτά τα δυο ζητήματα ενυπάρχουν στην πλειονότητα των λεγόμενων δυτικών κοινωνιών. Είτε ζεις στο Αϊντάχο, είτε στην Μασσαλία, είτε στον Πειραιά, τα βγάζεις πέρα πολύ πιο δύσκολα ακόμα και από τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Οι ανισότητες είναι πιο έντονες απο ποτέ. Ο κυνισμός των εξουσιών και του πλούτου πιο προκλητικός από ποτέ.

Διαβάστε: Η άποψή μας / Όλα καλά με την Τοπική Οργάνωση Τραμπιστών της Ηρώδου Αττικού;

Το κοινό νήμα

Κι αυτή είναι μια συνθήκη που διαπερνά οριζόντια τις κοινωνίες. Εξ ού και η δυσπιστία προς τα πολιτικά συστήματα, ο θυμός, η απογοήτευση και η ανασφάλεια για την ζωή και για το μέλλον. Η ακρίβεια, η επιδείνωση των όρων ζωής και της καθημερινότητας, η διαρκής αβεβαιότητα γίνονται κανονικότητα για τους πολίτες ενώ την ίδια στιγμή οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ κάνουν… πάρτι. Χρεώνοντας μάλιστα τον λογαριασμό στα κορόϊδα.

Διαβάστε: Eurostat / Στην προτελευταία θέση της ΕΕ η Ελλάδα στους μισθούς

Ακρίβεια και διαφθορά, είναι το κοινό νήμα που συνδέει τις εξουσίες. Η ανάγκη για αλλαγή και ένα άλλο μοντέλο πολιτικής που θα βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων, το κοινό νήμα που συνδέει τις κοινωνίες. Πρέπει ωστόσο να λάβουμε υπόψη έναν κομβικό παράγοντα. ότι το «μπλε τσουνάμι» δεν θα είχε αυτή την δυναμική αν δεν έβγαιναν μπροστά τα πρόσωπα των σύγχρονων ΗΠΑ. Νέες και νέοι, παιδιά και εγγόνια μεταναστών, ακτιβιστές, πρόσωπα που μπαίνουν στην πολιτική ώστε να αγωνιστούν για τις κοινότητες τους. Για τα «μικρά» που είναι στην πραγματικότητα τόσο μεγάλα. Δίπλα σε έμπειρους, σε βετεράνους της πολιτικής όπως ο Μπέρνι Σάντερς, τα ρυάκια από κάθε Πολιτεία ενώθηκαν και έγιναν τελικά το κύμα που σάρωσε τον Τραμπισμό.

Στην εποχή μας, η απόσταση μεταξύ Ουάσινγκτον και Αθήνας είναι μικρότερη απ’όσο νομίζουμε. Οι αγωνίες και οι ανάγκες των κοινωνιών είναι κοινές. Η ανάγκη για ελπίδα το ίδιο.