Τρία είναι τα διδάγματα από τον νικηφόρο αγώνα του Πάνου Ρούτσι. Όπως είναι γνωστό, παρά τις προφορικές διαβεβαιώσεις που πήρε, συνέχιζε την απεργία πείνας καθώς οι νομικοί εκπρόσωποι του δεν είχαν λάβει τα επίσημα έγγραφα. Σταμάτησε μόνο όταν πήρε στα χέρια του την επίσημη εισαγγελική παραγγελία.

1. Η απεργία πείνας είναι βασανιστική, οδυνηρή και επικίνδυνη πράξη. Η απόφαση του να συνεχίσει την απεργία μέχρι να «το δει γραμμένο», συμβολίζει την πλήρη ανυποληψία της κυβέρνησης. Κανείς πλέον δεν την εμπιστεύεται και δεν την πιστεύει. Μπορεί να κάνει μπαγαποντιά μέχρι την τελευταία στιγμή.

2. Την έλλειψη εμπιστοσύνης τροφοδοτεί ο κυνικός και αυταρχικός τρόπος με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου χειρίστηκε το πιο λογικό αίτημα του κόσμου: το αίτημα του κάθε γονιού να γνωρίζει πώς και από τι πέθανε το παιδί του.

Διαβάστε: Πορτοσάλτε για απεργία πείνας Ρούτσι στο Σύνταγμα / Αυτόν το χώρο δεν πρέπει να τον αφήσουμε να γίνει «τσαντιροκατάσταση»

Ο χειρισμός της απεργίας πείνας δείχνει συγχρόνως πόσο εκτός πραγματικότητας βρίσκεται το σύστημα Μητσοτάκη. Αποκαλύπτει την ανικανότητα του να χειριστεί μία απλή υπόθεση αλλά και την αλαζονεία του: ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι με όπλο τη Δικαιοσύνη, που δυστυχώς αρκέστηκε να επαναλαμβάνει τα κυβερνητικά επιχειρήματα, μπορεί να ελέγχει όλες τις εξελίξεις.

Δεν έχει καταλάβει ότι αυτή η εποχή έχει τελειώσει.

3. Γενναίος και αποφασισμένος, ο Πάνος Ρούτσι κατάφερε να κερδίσει την κυβέρνηση και τα πιστά της ΜΜΕ, που τον λοιδόρησαν και του επιτέθηκαν. Ένας απλός, αποφασισμένος πολίτης κόντρα στα παχύδερμα. Ο Δαβίδ κέρδισε τον Γολιάθ.

Ο Πάνος Ρούτσι ήρθε να το θυμίσει: με αγώνα κατακτάμε τα δικαιώματα μας.