Η απουσία της Ελλάδας από την πρόσφατη τριμερή συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στην Ιταλία, την Τουρκία και την κυβέρνηση της Λιβύης, είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών του κ. Μητσοτάκη από το 2019.

Τρία είναι τα σημαντικότερα λάθη:

1. Από τις σχέσεις με τις ΗΠΑ μέχρι αυτές με το Ισραήλ, ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε την πολιτική του «προβλέψιμου» σύμμαχου, όπως ο ίδιος είχε αυτοσυστηθεί στον Τραμπ.

Αυτή η προσέγγιση, που παραπέμπει στις εποχές που ο Αμερικανός πρεσβευτής ανεβοκατέβαζε τις κυβερνήσεις στην Αθήνα, οδηγεί στην παραίτηση από οποιαδήποτε διεθνή πρωτοβουλία. Αντίθετα, οδήγησε στη διάρρηξη των ιστορικών σχέσεων με τη Ρωσία, οι οποίες θα έπρεπε να είχαν αξιοποιηθεί για την ανάληψη διαμεσολαβητικών πρωτοβουλιών για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Έτσι οι ειρηνευτικές συνομιλίας Μόσχας- Κιέβου γίνονται στην Κωνσταντινούπολη αντί στην Αθήνα. Και η υποταγή στις αμερικανικές επιλογές έχει οδηγήσει στη ντροπιαστική σιωπή της χώρας μπροστά στον λιμό και τη γενοκτονία στη Γάζα.

2. Ο κ. Μητσοτάκης πιστώνεται με τη βελτίωση του κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αλλά λόγω της ατολμίας του δεν θέλησε ποτέ να συγκρουστεί με τα φοβικά σύνδρομα και τη μονοδιάστατη αντίληψη για την Τουρκία που επικρατεί στη κοινή γνώμη. Και ιδίως στη συντηρητική παράταξη.

Αποτέλεσμα, η εξωτερική πολιτική να κινείται περισσότερο στη λογική της τουρκικής προκλητικότητας, χωρίς να προτείνει ενεργητικές, αυτόνομες πρωτοβουλίες συνεργασίας στα κρίσιμα ζητήματα της περιοχής: μετανάστευση, ασφάλεια, ενέργεια.

Όσο μάλιστα ο κ. Μητσοτάκης χάνει έδαφος στο εσωτερικό, τόσο αναδιπλώνεται. Υιοθετώντας ουσιαστικά, αν και δεν την πιστεύει, την εθνικιστική πολιτική των εσωκομματικών του αντιπάλων.

Ετσι, αντί να συμμετέχει στον καθορισμό των περιφερειακών ισορροπιών, η Ελλάδα περιορίζεται στον ρόλο του παρατηρητή, εγκλωβισμένη σε μια ρητορική εθνικής απειλής που λειτουργεί περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση παρά για διεθνή επιρροή.

3. Στη Λιβύη, το μοιραίο λάθος ήταν η ανεξήγητη συμμαχία με τον Χαφτάρ, τον πολέμαρχο της Ανατολικής Λιβύης. Η επιλογή αυτή έθεσε τη χώρα μας στη «λάθος πλευρά της ιστορίας», που θα έλεγε ο κ. Μητσοτάκης. Η Ελλάδα πήγε κόντρα στη γραμμή της ΕΕ και σχεδόν αυτο-αποκλείστηκε από όλες τις σχετικές διεθνείς πρωτοβουλίες.

Πριν από μερικούς μήνες, ο πρωθυπουργός δεν δίσταζε να διαφημίζει τις εξαιρετικές σχέσεις που είχε με την πρώην θαυμάστρια του Μουσολίνι. Αλλά τώρα η κυρία Μελόνι τον παράτησε, γιατί βρήκε καλύτερο φίλο, τον Ερντογάν.

Η Ιταλία συνεργάζεται με την Τουρκία, συνάπτουν συμφωνίες και ενισχύουν την επιρροή τους στη Μεσόγειο, ενώ η Αθήνα απουσιάζει και από το τραπέζι των συνομιλιών. Ακόμη και για το μεταναστευτικό, παρότι δέχεται τα κύματα των προσφύγων!

Η Ελλάδα είναι πλέον εγκλωβισμένη στον υποτελή φιλοτραμπισμό, τους τακτικισμούς για εσωτερική κατανάλωση και τη δειλία του κ. Μητσοτάκη.